Categorie Europese Unie

Print pagePDF pageEmail page

De Europese Commissie werkt samen met de olie- en gasindustrie tijdens de onderhandelingen over het transatlantische ttip-neehandelsverdrag TTIP. Dat blijkt uit documenten waar de Britse krant The Guardian beslag op kon leggen. Dat meldt de Belgische website dewereldmorgen.be

Tijdens een vergadering in september 2013 gaven EU-ambtenaren een briefing aan grote olie- en gasbedrijven, waaronder Shell, BP en ExxonMobil. Uit het verslag, dat de krant kon inkijken, blijkt hoe de Europese ambtenaren de oliesector om “concrete input” vragen voor de ontwerptekst van het hoofdstuk Energie en Grondstoffen in het TTIP.

Volgens The Guardian werden de contacten tussen de EU en de olielobby frequenter en intenser in 2014, naarmate de TTIP-onderhandelingen vorderden. De krant verwijst naar een interne nota uit april 2014 over interesse van koepelorganisatie BusinessEurope (BE) voor de inhoud van de teksten van de onderhandelingen. “BE is ook geïnteresseerd in mogelijke gesprekspartners in Washington op de ministeries van Buitenlandse Zaken en Energie”, stelt de memo. “We zullen dit opvolgen door ze enkele handige contacten in Washington door te geven.”
Schokkende belangenvermenging

“Dit biedt een nieuwe blik op de schaal van de belangenvermenging tussen de Europese Commissie en de multinationals die TTIP willen gebruiken als om de Amerikaanse uitvoer van fossiele brandstoffen aan te zwengelen”, zegt John Hilary van de organisatie War on Want in The Guardian. “De commissie laat oliegiganten toe om zelf een voorstel voor het energiehoofdstuk van TTIP op te stellen, in hun voordeel.”

De documenten leggen een schokkende symbiose bloot tussen industriegroepen en de commissie, zegt ook Ska Keller, Europarlementariër voor de Groenen. Ze vraagt zich af wie nu de Europese wetsvoorstellen schrijft. “Het lijkt erop dat dat grote bedrijven zijn die enkel met winst rekening houden. De Europese Commissie moet stoppen de uitvoerende arm van de industrielobby zijn.”

De industriekoepel Fuels Europe ziet geen probleem in wat zij ‘samenwerking’ noemen. “Om dergelijke complexe thema’s te behandelen, moet de EU erg goed geïnformeerd zijn”, zegt de koepel, “en die expertise is vooral in de industrie te vinden. Het is bijgevolg logisch dat er samenwerking is”.

Lobbyisten

Het is niet de eerste keer dat de Europese Commissie in opspraak komt door intensieve contacten met de olielobby. Begin november 2015 nog bleek uit een rapport van Corporate Europe Observatory (CEO) dat traditionele energiebedrijven veel vlottere toegang hebben tot de commissarissen voor Klimaat en Energie dan de civiele maatschappij en maatschappelijke belangengroepen.

Het CEO analyseerde voor zijn onderzoek de agenda’s van Miguel Arias Cañete, Europees Commissaris voor Klimaat en Energie, en van Maroš Šefčovič, vice-president van de Energie-Unie van de EU. Van de 516 vergaderingen die zij bijwoondenwaren er 413 met lobbyisten van de traditionele energiebedrijven en de industrie (80 procent). Amper 79 ontmoetingen waren met maatschappelijke organisaties en duurzame energiebedrijven. De lobbyisten van oliemaatschappij BP en energiebedrijf E.ON. hadden elk vijftien ontmoetingen, gevolgd door Statoil, Shell, Energie en Iberdrola.

Bron: TTIP talks: EU alleged to have given ExxonMobil access to confidential papers

Overgenomen van:
dewereldmorgen.be

Transatlantisch handelsverdrag TTIP: Recht van de sterkste?

Het VPRO programma Tegenlicht heeft op 4 oktober 2015 een uitzending gemaakt over het vrije handelsverdrag tussen de USA en EU. “Meest omstreden onderdeel van TTIP is ISDS, het ‘investor state dispute settlement’. ISDS geeft bedrijven de mogelijkheid om overheden aan te klagen wanneer die hun investeringen schaden”. Bekijk hier de uitzending

We hebben zoveel te verliezen!

De Europese standaarden liggen beduidend hoger dan Amerikaanse. Het TTIP zal voor Europa alleen maar verliezen zijn, zeker nu duidelijk is dat zelfs EP leden niet over de stukken mogen spreken. Bekijk hier de uitzending van de Duitse ADR 1. De uitzending is in het Nederlands ondertiteld. Zie ook TTIP, Wikileaks en de toevalligheden. Lees ook: gewoon-nieuws.nl

Print pagePDF pageEmail page

De Goldman Sachs staatsgreep, die mislukte in Amerika, is bijna geslaagd in Europa – een permanent, onherroepelijk, onbetwistbaar reddingsplan voor de banken onderschreven door de belastingbetalers.

In september 2008, slaagde Henry Paulson, voormalig CEO van Goldman Sachs, er in het Congres $700 miljard af te persen ten behoeve van een reddingsplan voor de banken. Om dit voor elkaar te krijgen, moest hij op zijn knieën smeken en dreigen met de ineenstorting van het hele mondiale financiële systeem en de noodzaak de krijgswet toe te passen. En deze reddingsoperatie was slechts een eenmalige zaak. Paulson’s pleidooi voor een permanent bailout fonds -het Troubled Asset Relief Program of TARP-werd tegengewerkt door het Congres en uiteindelijk afgewezen.

Europese Stability Mechanism

In december 2011, was de president van de Europese Centrale Bank, Mario Draghi, voormalig vice-president van Goldman Sachs Europa, in staat om een reddingsplan van 500 miljard euro voor Europese banken goed te keuren zonder iemands toestemming te vragen. En in januari 2012 werd een permanent reddings- financieringsprogramma met de naam van het Europese Stability Mechanism (ESM) in het holst van de nacht goedgekeurd met nauwelijks een vermelding in de pers. Het ESM kan naar believen schuld op Eurozone-regeringen leggen, waardoor de belastingbetalers vastzitten aan de opdrachten van de ESM eurocraten.

Deze bankierscoup is in Europa zonder slag of stoot succesvol geweest. De ESM wordt aangemoedigd door Eurozone overheden, hun schuldeisers, evenals “de markt”, want het betekent dat beleggers soevereine schuld zullen blijven kopen. Alles wordt opgeofferd aan de eisen van de schuldeisers, want waar zou het geld anders vandaan komen om de verlammende schulden van de eurozone regeringen drijvend te houden?

Er is nog een alternatief voor de slavenschuld aan de banken. Maar eerst een kijkje op de snode onderbuik van het ESM en stille overname Goldman’s van de Europese Centrale Bank. . . .

De duistere kant van het ESM

De ESM is een permanent reddingsfonds bedoeld om de tijdelijke European Financial Stability Facility (EFSF) en het European Financial Stabilisation Mechanism (EFSM) te vervangen, zodra de lidstaten die 90% vertegenwoordigen van de investeringsverplichtingen dit hebben geratificeerd. Iets dat naar verwachting begin juli 2012 zal plaatsvinden.

Een YouTube video van december 2011 met de titel “De schokkende waarheid van de komende EU ineenstorting!”, oorspronkelijk geplaatst in het Duits, geeft zo’n onthullende blik op de ESM, dat het de moeite waard is hier volledig te citeren. Het stelt: De EU is bezig met een nieuwe fundamentele wet, het verdrag voor het zogeheten Europees Stabiliteits Mechanisme, de schuldunie. Het startkapitaal bedraagt 700 miljard euro. Vraag: “Waarom 700 miljard euro? [Vermoedelijk antwoord: Het imiteerde slechts de 700 miljard dollar die het Congress van de VS kocht.]

[artikel 9] . . ESM leden verbinden zich er hierbij toe elke kapitaalaanvraag onherroepelijk en onvoorwaardelijk binnen 7 dagen te betalen… Maar wat betekent “onherroepelijk en onvoorwaardelijk”?

Wat als we een nieuw parlement hebben, één die geen geld wil overmaken naar het Europese Stability Mechanism?…

[artikel 10] De Raad van Bestuur kan besluiten het startkapitaal te wijzigen en artikel 8 dienovereenkomstig aan te passen. Vraag:. . . “700 miljard is slechts het begin? De ESM kan dus meer vragen?…….. zonder limiet?…… op elk moment? En wij moeten dan –zoals in artikel 9 staat- onherroepelijk en onvoorwaardelijk betalen?”

[artikel 27, alinea 2 en 3] De ESM heeft volledige rechtsbevoegdheid als partij in juridische procedures. Maar de ESM, haar eigendom, financiële middelen en activa genieten juridische immuniteit….. Vraag: “Het ESM kan anderen aanklagen, maar zelf niet aangeklaagd worden?”

[artikel 27 alinea 4] Heit eigendom, de financiële middelen en de activa van het ESM zijn van onderzoek, vorderingen, onteigening of enige andere vorm van beslaglegging, door regeringen, bestuursorganen en rechters gevrijwaard. Vraag:… “gevrijwaard voor interventies van rechtbanken, maar ook onze regeringen, onze bestuursorganen en democratische wetten? Allemaal machteloos en rechteloos tegen het ESM? Die ESM is wel erg machtig.

[artikel 30] De bestuursleden, de directeuren, hun plaatsvervangers en andere personeelsleden zijn gevrijwaard voor gerechtelijke procedures met betrekking tot hun handelen en genieten onschendbaarheid aangaande hun officiële papieren en documenten. Vraag:…”Dus wie daar werkt is onschendbaar? Geen verantwoording? Jegens niemand?

Een nieuwe autoriteit aan wie we binnen 7 dagen bedragen zonder limiet moeten betalen als zij dat willen? De autoriteit kan ons aanklagen, wij hen niet… alle medewerkers genieten immuniteit… er gelden geen wetten…. Geen regering kan iets tegen hen doen… Europa’s nationale budgetten in handen van een niet gekozen NGO (non-governmental organisation)? Is dat de toekomst van Europa? Is dat de nieuwe EU?

ECB gevangen in de tentakels van Goldman Sachs

Zonder fanfare werd in november 2011 het hoofd van de Europese Centrale Bank, Jean-Claude Trichet vervangen door voormalig Goldman Sachs executive Mario Draghi. De pers heeft hier nauwelijks aandacht aan besteed. Draghi liet er geen gras over groeien en deed voor de banken wat het ECB weigerde te doen voor haar lidstaten; kwistig geld lenen tegen goedkope tarieven.

De Franse Simon Thorpe blogt:

“Op 21 december 2011 ´leende´ de ECB 481 miljard euro aan Europese banken tegen een zeer royaal tarief van 1% over 3 jaar. Ik zeg ´leende´, maar in werkelijkheid renden ze naar de drukpersen. Het ECB heeft geen geld om uit te lenen. Het is weer “Quantitative Easing”.

euro-griekenlandHet geld werd vrijwel direct opgeslokt door in totaal 523 banken. Het is complete waanzin. De ECB hoopt dat de banken er iets nuttigs mee te doen – zoals het geld lenen aan de Grieken, die momenteel 18% betalen op de obligatiemarkten om geld te krijgen. Maar er zijn absoluut geen regels. Als de banken besluiten om bonussen te betalen met het geld, dan is dat prima. Of ze verschuiven misschien al het geld naar belastingparadijzen.”

Bij 18% rente verdubbelt de schuld in slechts vier jaar. Het is deze zware rentelast, niet de schuld zelf, die Griekenland en andere schuldenlanden verlamd. Thorpe geeft een voor de hand liggende oplossing: “Waarom niet het geld rechtstreeks lenen aan de Griekse regering? Of aan de Portugese regering, die momenteel geld moet lenen tegen 11,9%? Of de Hongaarse regering, die momenteel 8,53% betaalt. Of de Ierse regering, die momenteel 8,51% betaalt? Of de Italiaanse regering die 7,06% moeten betalen?”

Het standaard bezwaar tegen dat alternatief is dat artikel 123 van het Verdrag van Lissabon voorkomt dat de ECB uit mag lenen aan overheden. Maar Thorpe redeneert: “Ik heb begrepen dat artikel 123 er is om te voorkomen dat gekozen regeringen misbruik maken van centrale banken door opdracht te geven om geld te drukken om buitensporige uitgaven te financieren. Dat, zo wordt ons verteld, is de reden waarom de ECB onafhankelijk moet zijn van regeringen. OK. Maar wat we nu hebben is vele malen erger. De ECB is nu volledig in handen van de bankensector. “We willen een half miljard heel goedkoop geld!” Zeggen ze. OK, geen probleem. Mario regelt dit wel even. Niet nodig om iedereen te raadplegen. Tegen de tijd dat de ECB dit aankondigt is het geld al verdwenen.”

Als de ECB zou functioneren onder leiding van gekozen regeringen, zouden we nog enige invloed hebben wanneer we deze regeringen kiezen. Maar de kliek, die nu de macht in handen heeft zijn niet te controleren.

Goldman Sachs en de financiële technocraten hebben het Europese schip gekaapt. De democratie is het raam uit, alles zogenaamd omdat de centrale bank onafhankelijk moet zijn om misbruik door de overheid te voorkomen. Echter de overheid is het volk, of althans zo zou het moeten zijn. Een democratisch gekozen regering vertegenwoordigt het volk. Europeanen worden misleid om hun dierbare democratie op te geven voor een schurkenstaat van een bende financiële piraten, en de rest van de wereld is niet ver achter.

In plaats van de ratificatie van het draconische ESM verdrag zouden Europeanen beter worden geadviseerd om artikel 123 van het Verdrag van Lissabon te keren. Dan kan de ECB rechtstreeks kredieten geven aan de regeringen van de lidstaten.

Een alternatief zou zijn, dat de regeringen van de eurozone hun economische soevereiniteit herstellen door hun centrale banken in staatseigendom nieuw leven in te blazen en deze te gebruiken om krediet van de natie ten gunste van de natie te verlenen, effectief vrij van rente. Dit is geen nieuw idee, maar is in de geschiedenis met succes toegepast, bijvoorbeeld in Australië door de Commonwealth Bank of Australia en in Canada door de Bank of Canada.

Tegenwoordig is de uitgifte van geld en krediet het privé-recht geworden van vampier-renteniers, die het gebruiken om het bloed uit de economieën te persen. Het recht moet terug naar de souvereine regeringen. Krediet moet een openbare service zijn, die wordt uitgevoerd en beheerd voor het nut van het volk.

Ellen-BrownKLEINEllen Brown is procureur en Voorzitter van het Public Banking Institute (http://publicbankinginstitute.org). In “Web of debt” (“Schuldenweb”), het laatste van haar elf boeken, toont ze aan hoe een privaat kartel de macht van de geldschepping van het volk heeft afgenomen en hoe het volk deze terug kan krijgen. Haar websites zijn: www.webofdebt.com en http://ellenbrown.com.

 

 

Bron: www.courtfool.info

Print pagePDF pageEmail page

Sinds 2011 voert Intal met anderen campagne tegen vrijhandelsakkoorden die de EU met Colombia en Peru wil afsluiten. De organisatie D19-20 neemt het op tegen het TTIP-verdrag tussen de EU en de VS. Welke rol speelt Monsanto hierin?
Monsanto, multinational met hoofdzetel in de Amerikaanse stad St. Louis, is gespecialiseerd in biotechnologie. Het bedrijf werd in 1901 opgericht. Oorspronkelijk fabriceerde het chemische producten, waaronder PCB en Agent Orange, dat massaal door het Amerikaanse leger werd gebruikt in Vietnam.

In 2000 werd het bedrijf overgenomen door de farmaceutische holding Pharmacia. Monsanto bezat tot voor kort het patent en het alleenrecht op de chemische formule glyfosaat, het basisingrediënt van de totale onkruidverdelger gecommercialiseerd onder de naam Roundup (de helft van de omzet van Monsanto komt voort uit de verkoop van dit schadelijke product). Verder is Monsanto een van de belangrijkste producenten van genetisch gemodificeerde zaden. De multinational bezit momenteel 90 procent van alle patenten op genetisch gemanipuleerde organismen (ggo’s). Het bedrijf is nummer 1 van de wereld op de zadenmarkt, onder meer dankzij de talrijke overnames van andere bedrijven.
Het bedrijf was en is verwikkeld in gerechtelijke onderzoeken en procedures in verband met haar lobbymethodes en met de chemische of ggo-producten die ze op de markt brengt. Monsanto wordt er onder meer van beschuldigd producten, die schadelijk zijn voor de gezondheid en het ecosysteem, te promoten en resultaten van wetenschappelijk onderzoek te vervalsen. Deze beschuldigingen komen onder andere van een voormalig filiaaldirecteur van het bedrijf. Monsanto heeft er kortom alles voor over om winst te maken.

Hieronder een bloemlezing van de manieren waarop deze multinational dit wil aanpakken via de nu onderhandelde vrijhandelsakkoorden.
Monsanto is een gigantische en machtige lobbyindustrieel waarmee westerse staten nauw samenwerken. Deze lobby heeft direct contact met EU-instellingen, zoals de European Food Safety Agency (EFSA), die als doel heeft de voedselveiligheid binnen EU te beschermen en garanderen. Het EFSA bestaat echter voor 60 procent uit experts die een band hebben met de industriële wereld.

De evaluatie van de risicostandaarden voor GGO’s werd ontwikkeld door een panel van experts dat verbonden is met het Life Sciences Institute (ILSI), een lobby-organisatie voor biotechnologie met zetels in Brussel en Washington.
De zaak van Diana Banati, onthuld in 2010 door de medewerkers van de Franse groene activist José Bové, is daar het perfecte voorbeeld van. Daarin werd aangetoond dat ze naast voorzitster van de raad van bestuur van het EFSA ook lid was van de raad van directeurs van het ILSI. Dit toont de hoge mate van infiltratie van de industrie binnen deze EU-instelling aan.
De EU is zelf voorstander van de hulp van deze industriële lobby’s zoals de European Crop Protection Association (ECPA, waar onder meer BASF, Monstanto, Syngenta en Bayer Crop Science deel van uitmaken). In het kader van het onderhandelingen over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) tussen de EU en de VS heeft de watchdogorganisatie Corporate Europe Observatory de zeer hechte banden tussen de pesticidenlobby en de EU-commissie voor Handel aangeklaagd door de inhoud van een mail te publiceren die afkomstig was van de Commissie en bestemd voor de ECPA.
De Europese Commissie voor Handel schrijft daarin: “… een substantiële bijdrage van jullie kant, idealiter gesponsord door jullie partner in de Verenigde Staten, zou van vitaal belang zijn om te beginnen met het onderzoeken van mogelijkheden voor een hechtere samenwerking en een grotere verenigbaarheid”.
Een zeer belangrijk punt dat hierbij aansluit is het gebrek aan transparantie over de concrete inhoud van die verdragen. De bevolking wordt niet geraadpleegd voordat deze verdragen ondertekend worden. Dit getuigt niet van respect voor de democratie door het gebrek aan transparantie bij de beslissingen en het gebrek aan raadpleging van het middenveld.
Nemen we als voorbeeld het feit dat op 27 november 2012 het vrijhandelsakkoord tussen Europa, Colombia en Peru goedgekeurd werd door de Commissie voor internationale handel van het Europese Parlement. Daarbij werd het negatieve advies van 160 organisaties en vele burgers genegeerd. Dit totale gebrek aan respect voor de democratie weerspiegelt zich ook in het TTIP-verdrag waarop de EU zich voorbereidt.
Het is tijd om deze aanpak af te wijzen, zodat we niet meer gecommandeerd worden door multinationals. Zo kan het welzijn van iedereen weer de bovenhand nemen op de winst voor enkelen. De vrijhandelsakkoorden stimuleren en bevorderen eerder bedrijven als Monsanto en zijn ten nadele van kleine producenten – en het milieu, de burgers en de gezondheid.
Sinds 2007 is het vrijhandelsakkoord Tratado de Libre Comercio (TLC) tussen de EU, Colombia en Peru getekend, maar het moet nog geratificeerd worden. Het tracht de internationale handel te bevorderen (export en import) maar heeft veel nadelige gevolgen voor de bevolking.
Dit TLC heeft enorm negatieve gevolgen voor de democratische beslissingsruimte. Dit soort van akkoorden versterkt de macht van multinationals ten koste van die van de bevolking. Dat blijkt duidelijk uit reeds bestaande vrijhandelsakkoorden. Momenteel is er al een vrijhandelsakkoord van kracht tussen Colombia en de VS. Dit akkoord heeft geleid tot een wetswijziging in Colombia die goedgekeurd werd, omdat de clausules van de akkoorden primeren op de eigen nationale grondwet. Deze wijziging is enkel in het voordeel van multinationals zoals McDonald’s, Cargill, Monsanto, …
In dit vrijhandelsakkoord tussen Colombia en de VS dat sinds kort van kracht is, staat immers een clausule die landbouwers verplicht om ‘gecertificeerde zaden’ te gebruiken, met andere woorden zaden geproduceerd door ‘kwekers’ zoals Monsanto. Het resultaat is rampzalig voor de kleine Colombiaanse producenten. Er werd als gevolg van die verplichting in het land reeds 77.000 kg rijst vernietigd op vraag van Monsanto, een enorm inkomstenverlies voor de lokale landbouwers.
Een ander frappant voorbeeld op wetgevend vlak is de toevoeging van de clausule van Investor-State-Dispute Settlement (ISDS, zowel in het vrijhandelsakkoord met Colombia en Peru, als in het TTIP-akkoord en in de meeste andere vrijhandelsakkoorden). Deze clausule geeft buitenlandse bedrijven het recht om een staat aan te klagen als ze van oordeel zijn dat ze toekomstige winsten verloren hebben door beslissingen van deze staat.
Dit is al meermaals toegepast, onder andere in El Salvador, waar gemeenschappen erin geslaagd waren de regering ervan te overtuigen om geen vergunning te geven voor de bouw van een goudmijn. Een Canadees mijnbedrijf heeft de staat El Salvador toen aangeklaagd en een schadevergoeding van 315 miljoen dollar geëist voor het verlies van geanticipeerde toekomstige winsten. Ook hierdoor wordt de democratische beslissingsruimte verder verengd. Het nu geplande verdrag met de EU zal dus enkel de verworvenheden en de positie van Monsanto binnen Colombia en Peru versterken. Een vrijhandelsakkoord zal extra winsten voor multinationals garanderen via de bescherming van patenten ten koste van Colombiaanse en Peruviaanse producenten.
Verdragen zoals deze geven juridische en economische voordelen aan grote multinationals zoals Monsanto om hun gesubsidieerde en vaak schadelijke producten op te dringen. De verdragen worden doorgaans getekend onder druk van de lobby van deze industrie. Dergelijke vrijhandelsakkoorden zijn het ideale middel geworden voor regeringen die nauw samenwerken met lobby’s van grote bedrijven om nieuwe regels door te voeren. Deze regels dienen om het recht van de landbouwers om zichzelf van zaden te voorzien te beperken.
In het geval van Monsanto is het doel om ervoor te zorgen dat bedrijven die geld pompen in het selecteren van planten en genetische modificatie, kunnen controleren wat er met hun zaden gebeurt. Dit doen ze door de landbouwers te verhinderen hun zaden te hergebruiken. Deze methode lijkt sterk op die van Hollywood en Microsoft om te proberen verhinderen dat mensen films of software kopiëren of delen door juridische of technologische sloten aan hun producten te koppelen. Dit zie je ook in het TTIP-verdrag tussen de EU en de VS.
Vrijhandelsakkoorden bedreigen de werkgelegenheid. Vrijhandelsakkoorden bevorderen de export en import van producten. Producten afkomstig van de EU zijn gesubsidieerd en dus goedkoper. Colombiaanse en Peruviaanse landbouwers die keer op keer nieuwe zaden moeten kopen (omdat Monsanto het hergebruik van zaden verbiedt) zullen hier een financiële kater aan overhouden en hun productie moeten stopzetten. Dit is dan weer ten voordele van de multinationals.
De EU zal dankzij dit verdrag bijvoorbeeld veel melkproducten naar Colombia exporteren. Maar dankzij de subsidies die ze hier ontvangen kunnen grote Europese melkproducenten hun waar daar veel goedkoper op de markt brengen dan de Colombiaanse producenten én met een grotere opbrengst. De EU produceert op deze wijze in twee weken wat Colombia in een jaar produceert. Bijna 380.000 Colombiaanse landbouwers riskeren zo hun inkomsten te verliezen.
Dit is geen veronderstelling. Het is een vaststelling, die door voorgaande ervaringen werd aangetoond, bijvoorbeeld bij het NAFTA-verdrag tussen Mexico, de VS en Canada. Twintig jaar na de invoering van dit verdrag bevindt de Mexicaanse landbouwsector zich in een impasse. De afwezigheid van overheidssteun en de benadeling van nationale landbouwers tegenover de Amerikaanse landbouwers hebben ervoor gezorgd dat Mexico van een voedingsexporteur is afgegleden naar een voedselimporteur.
Gegevens van de Nationale Autonome Universiteit van Mexico en een rapport van het Centrum voor multidisciplinaire analyse van de Faculteit Economie, benadrukken dat 72 procent van de Mexicaanse landbouwers zich in een staat van faillissement bevonden in 2011. De lokale economie gaat dus ten onder. De vrijhandelsakkoorden stimuleren ook de delokalisering van bedrijven naar landen waarmee een akkoord wordt gesloten en dus dreigt er eveneens een verlies van jobs in de Europese landen. Het vrijhandelsakkoord zal daarenboven milieuschade veroorzaken. Door de import van Europese producten te bevoordelen tegenover goedkopere Colombiaanse of Peruviaanse producten en door export te bevorderen creëren deze verdragen monoculturen en nog meer uitbuiting van natuurlijke hulpbronnen.
Monoculturen van soja, rijst, … waarvan de zaden van Monsanto zijn (of andere grote zadenmultinationals) worden opgelegd ten koste van goede Colombiaanse of Peruviaanse producten. Argentinië, een land waar de monocultuur van soja (grotendeels genetisch gemodificeerd) zeer belangrijk is, geeft goed de gevolgen op het milieu weer.
Het massaal gebruik van pesticiden heeft de grond verarmd en de ontbossing blijft er maar doorgaan. Tussen 2010 en 2012 werd er voor de sojateelt meer dan een miljoen hectaren bos gekapt van de bossen ‘Las Yungas’ en ‘Gran Chaco’ die het tweede grootste bosgebied van Latijns-Amerika vormen. Deze impact op de biodiversiteit heeft bovendien een directe invloed op de bevolking.
In dit geval gingen de zes jaren die volgden op de introductie van genetisch gemodificeerde soja in Argentinië (1996) gepaard met een verhoging van het aantal Argentijnen die te kampen hadden met een gebrek aan de meest elementaire basisvoedingsstoffen. Het zou gaan over 8.7 miljoen mensen.
De verdragen hebben ook een meer dan rampzalig gevolg voor de gezondheid. Eerst en vooral door meer macht toe te kennen aan multinationals zoals Monsanto, waardoor zij nog meer producten kunnen verkopen die de gezondheid schaden. In het geval van Monsanto bevatten vele producten tevens PCB’s, groeihormonen, dioxine, … die schadelijk zijn voor de gezondheid.
Volgens het Carrasco-rapport is het wetenschappelijk aangetoond dat het glyfosaat dat zich in RoundUp –de best verkochte pesticide van Monsanto –bevindt, foetusmisvormingen veroorzaakt, zelfs bij kleine doses. Bovendien zegt de Atlas voor milieurisico’s bij kinderen dat ongeveer drie miljoen kinderen in Argentinië in een milieurisicosituatie leven door agrochemische producten zoals RoundUp. Dit is slechts een voorbeeld. Er bestaan nog veel andere controverses rond de gevolgen van producten van Monsanto.
Een tweede belangrijk aspect is gelinkt aan de gezondheid: in het kader van het vrijhandelsverdrag stelt de EU een verhoging voor van de duur van patenten op medicijnen. Zo zal de Europese farmaceutische industrie een monopoliepositie innemen en hoge prijzen kunnen hanteren. Meer dan vier miljoen Colombianen riskeren zo geen toegang meer te hebben tot medicatie. We staan dus voor een situatie met grotere gezondheidsrisico’s en minder toegang tot zorg voor de armsten. Dit soort akkoorden vormen ook een gevaar voor de vrijheid en de mensenrechten. Ze bevorderen de huidige sociale ongelijkheid en onderdrukken sterk de rechten van landbouwers en de meest kansarmen. We zien dit in het vrijhandelsakkoord dat van kracht is tussen de VS en Colombia.
Om het gebruik van Monsantozaden te garanderen heeft het Colombiaans Instituut voor Voedingsmiddelen resolutie 970 gepubliceerd. Hierin wordt ermee gedreigd elke landbouwer te beboeten en te vervolgen als hij doet wat hij altijd heeft gedaan: een deel van zijn oogst bijhouden om zijn velden te bezaaien. De winst van multinationals wordt bevoordeeld ten koste van de vrijheid van handelen en het telen van traditionele zaden. Het vrijhandelsverdrag zal de onderdrukking vergroten van diegene die niet akkoord zijn en zich tegen deze verdragen verzetten. De vrijheid van meningsuiting wordt dus totaal beknot.
In 2000 startte de cyclus gekend als de Doha-conferentie. Op deze conferentie zou de internationale handel verder geliberaliseerd worden, waardoor de winsten van de multinationals nog maar eens zouden toenemen ten koste van de bevolking in het Zuiden. Dankzij de wereldwijde mobilisatie van organisaties en burgers liep de conferentie in 2006 op de klippen.
Maar ook op een kleinere schaal zijn overwinningen mogelijk. In 2012 bijvoorbeeld diende een landbouwer in Frankrijk klacht in tegen Monsanto voor vergiftiging door een pesticide (Lasso) die hij heeft gewonnen. Momenteel is het gebruik van de pesticide Lasso verboden in Frankrijk, maar ook in België, Canada en Engeland.
Het vrijhandelsverdrag tussen Europa en Colombia en Peru zal multinationals zoals Monsanto toelaten om nog meer winst te genereren en nog machtiger te worden op de markt. Dit vormt een gevaar voor de voedselsoevereiniteit, de mensenrechten en de democratie. Bovendien zullen deze verdragen ervoor zorgen dat duizenden mensen hun gezondheidssituatie sterk achteruit gaat en ze in armoede vervallen door de vernietiging van de lokale economieën. Volgens een studie van de vereniging GRAIN komt de meeste winst voor Monsanto, Dupont, Limagrain en Syngenta, de grootste multinationals ter wereld op het vlak van zaaigoed, van de nieuwe vrijhandelsakkoorden die Latijns-Amerika ondertekende. Dit ten koste van de burgers, landbouwers en arbeiders. Omwille van al deze redenen is het meer dan nodig om zich te verzetten tegen deze ongelijke verdragen. In deze vrijhandelsakkoorden zijn immers de multinationals de baas en hebben wij veel te verliezen. We laten ons niet domineren door de multinationals!

Bron: www.dewereldmorgen.be

Print pagePDF pageEmail page

AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
In een artikel in de NRC van zaterdag 16 november pleitte de gerenommeerde Franse buitenland-expert François Heisbourg voor het afschaffen van de euro. Net als Frits Bolkestein vind hij het ‘onzin’ om door te gaan met de euro als de volken van Europa geen federale unie willen. Want dat is volgens Heisbourg de enige mogelijkheid om de eenheidsmunt ‘te redden’. Heisbourg: “Ik offer graag de euro op, als daarmee de EU gered kan worden.” Op 16 november, in de laatste zaterdagbijlage, besteedde ‘de dagelijkse standaard’ al een artikel aan deze man, naar aanleiding van diens laatste boek ‘La Fin du Rêve Européen’.

Lees meer ...

Print pagePDF pageEmail page

AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
Enige tijd geleden heeft Herman van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, de Coudenhove-Kalergi prijs 2012 ontvangen, wegens bijzondere verdiensten voor de Europese eenwording. Dit gebeurde tijdens het tweedaagse jubileumcongres van de Oostenrijkse tak van de Pan-Europa beweging dat in Wenen plaatsvond.

Lees meer ...