Strijd Joden en Palastijnen draait om Tempelberg in Jeruzalem

Het conflict in het Midden Oosten is niet in de eerste plaats een politiek conflict dat met militaire en economische middelen wordt uitgevochten, maar het is allereerst een geestelijk, een religieus conflict waarvan het beheer van de Tempelberg in Jeruzalem het kernpunt vormt.


De meeste politici en diplomaten zijn blind voor deze werkelijkheid en stellen politieke oplossingen voor, daar waar een geestelijke strijd woedt en waar politieke regelingen uiteindelijk geen effect opleveren.
Oud Knesset-lid Benny Elon zegt dat de Tempelberg aan de oorsprong van het conflict ligt, “ondanks dat de meerderheid van de Joden, evenals anderen, het niet begrijpen.”  Zolang er geen oplossing wordt gevonden voor dit religieus conflict zal de kans dat er afschuwelijke apocalyptische scenario’s zullen uitbreken, steeds groter worden.
Het is dus niet zo zeer alleen een gevecht tussen culturen die zijn oorsprong heeft in het oosten, maar uiteindelijk ligt aan de basis van dit hele conflict een strijd om het geloof, die vanaf het begin der tijden heeft gewoed en aan het eind der tijden opgelost zal worden.

In het boek ‘De tempelberg betwist – Wordt de tempel herbouwd?’ van J. Randall Price, een oud-testamenticus en kenner van het Midden-Oosten, wordt een beklemmend beeld geschetst van het conflict dat nu al vele eeuwen duurt. Price beschrijft niet alleen de politieke problemen en de gevolgen van politieke besluiten die door wereldlijke leiders zijn genomen, maar houdt daarbij ook de profetische en Bijbelse beloften aangaande de strijd om de Tempelberg nauw in het oog. In drie gedeeltes beschrijft hij het probleem van de Tempelberg in Jeruzalem, nl. de Bijbelse strijd, de religieuze en politieke strijd en de toekomstige strijd.

Price probeert zijn lezer ervan te overtuigen dat er nog tal van profetische beloften in de Joodse Bijbel (het Oude Testament) staan die nog vervuld moeten worden, met name waar het gaat om Israël en de Tempelberg. Niet alleen in Jesaja, Jeremia, Zacharia, Ezechiël, maar eigenlijk in het hele Oude Testament, vanaf Genesis.
Ook voor de bouw van de toekomstige tempel in Jeruzalem, staan er profetieën in de Bijbel. “De vervulling van deze profetieën hangt niet af van het menselijk geloof of mate van geestelijkheid, maar van het eeuwige plan en de belofte van God”, aldus Price. “Geen enkele politieke actie, hoe ijverig of provocatief ook, kan de vervulling van de profetische beloften beïnvloeden.” En al deze profetieën gelden voor de huidige, moderne staat Israël. God is bezig met het herstel van Israël. Hij heeft de geschiedenis in Zijn hand. Als we dat niet begrijpen, snappen we niets van het conflict in het Midden-Oosten.

In zijn werk gaat Price uit van een dispensationalistische visie op het wereldgebeuren waarin binnen diverse bedelingen (periodes in de goddelijke heilsgeschiedenis) de profetieën vervuld zullen worden. Dat is kenmerkend voor evangelische christenen in binnen- en buitenland.
Zo plaatst Price de herbouw van de Tempel na de tijd van de Grote Verdrukking maar “de oorlog van Gog en Magog” voor de Grote Verdrukking, althans dat denkt hij (p.261).  Het zijn aanvechtbare exegeses. Binnen de evangelische wereld bestaan diverse profetische interpretaties en verschillende chronologische plaatsingen, ook met betrekking tot het duizendjarig rijk.
Met zijn visie kun je uiteraard van mening verschillen, maar het is geen exegese die ‘mainstream’ is binnen het brede protestantisme. De Bijbelteksten die Price aanhaalt en die het hebben over de toekomstige tempelbouw spreken desalniettemin duidelijke taal.

Price beschrijft het ontstaan van de tempel, beginnend met een altaar op de berg Moria, tot de instelling van de Tabernakel, een draagbare en tijdelijke plaats voor Gods aanwezigheid bij het volk van Israël, uitlopend op een permanent bouwwerk, een tempel op het tempelplein in Jeruzalem, die in de loop van de geschiedenis diverse keren verwoest is geweest door vreemde heersers.
De tempel was essentieel voor het behoud van de nationale eenheid. Maar ook het geestelijke leven van Israël speelde zich af in en rond de tempel. Het wachten is nu op de bouw van de derde tempel die nauw samenhangt met de komst van de Messias.

Met de herbouw zijn diverse organisaties bezig of hebben dat in hun programma staan; alleen ze krijgen momenteel geen enkele kans van de Israëlische regering en de Waqf, de islamitische organisatie over het beheer van de Tempelberg. Sterker nog, zolang de in 692 na Chr. door de moslims gebouwde Rotskoepel nog op de Tempelberg staat evenals de Al-Aqsa moskee, is de kans dat de tempel herbouwd wordt nul. Er moet dus van Boven ingegrepen worden. Dat is wat vele christenen en orthodoxe Joden geloven.
Deze toekomstige tempel is “een cruciaal deel van de Bijbelse belofte van herstel in de eindtijd, gedaan aan het volk van Israël.” De herbouw wordt dus gezien als “deel van het eschatologische herstellingsplan.” God zelf heeft dus een plan met de herbouw van de Tempel.
En aangezien het conflict een geestelijk conflict is, ziet men ook dat alle goddeloze rijken en megalomane heersers van het oude oosten en de dictators van de oudheid tot en met de islam toe, het allemaal op Jeruzalem hadden en hebben gemunt, met name  op de Tempelberg.
Er zijn in de loop van de geschiedenis 69 oorlogen om Jeruzalem gevoerd waarbij de tempel een paar keer is verwoest of ontheiligd, de Tempelberg als vuilstortplaats werd gebruikt, het Joodse geestelijke leven werd onderdrukt, talloze huizen in Jeruzalem in brand werden gestoken en duizenden inwoners wreed zijn afgeslacht. In het jaar 363 vond er ook nog een grote aardbeving in Jeruzalem plaats.
In 1541 metselde Suleiman de Eerste de Gouden Poort dicht, om te voorkomen dat de Messias volgens de Joodse en christelijke profetieën via deze poort de stad Jerzualem zou binnengaan.
Price besteedt twee hoofdstukken aan het historische aspect van dit conflict, met name de periode na 1917.  Deze eeuw is het conflict met de islam, als het gaat om de Tempelberg, bijna onoplosbaar geworden.

Nadat in de oorlog van 1967 soldaten van het Israëlische leger het terrein van de Tempelberg innamen, zagen ze de enorme omvang van de ontheiliging en verwoesting van alles wat joods was op de berg. Toen de Israëlische overheid, bij monde van Moshe Dayan, de heerschappij over het terrein weer uit handen gaf, werd dit in de hele Arabische wereld als een teken van zwakte gezien.
De diverse Israëlische concessies in de loop van de jaren wendden de oorlog met de Arabische wereld juist helemaal niet af. Moslim claims op het gebied werden er alleen maar uitgebreider en onacceptabeler door. De beschuldigingen vanuit deze zijde waren ook niet van de lucht.
Zo zouden bij voorbeeld Israëlische brandweerlieden, volgens de Waqf, na een brandaanslag in de Al-Aksa moskee in 1969, benzine op het vuur gespoten hebben in plaats van water. Duizenden mensen hebben gezien dat dit je reinste onzin was.
Ook werden in de jaren die volgden diverse radikalinski’s opgepakt die van plan waren om bomaanslagen te plegen op de islamitische instellingen op de Tempelberg. Maar met name door de intolerante en hardvochtige opstelling van de Palestijnse autoriteit onder leiding van Arafat werd het probleem harder en genadelozer.

Doel van de moslims is het uit de weg ruimen van concurrerende religies met alle middelen. Dat verklaart ook de ontheiligingen en ontwijdingen van synagogen in bij voorbeeld Jericho en Nablus, maar ook van christelijke kerken in Nazareth, Bethlehem (de Geboortekerk) en op de Westelijke Jordaanoever en van een Russisch-Orthodox klooster in Hebron. Dit zijn nog maar enkele gevallen.

Een andere manier om de joodse verknochtheid aan het land Israël en aan Jeruzalem te ontkennen is het zg. historisch revisionisme. Dit revisionisme dat massaal door de Arabische wereld en de Palestijnen verkondigd wordt, ontkent elke joodse aanspraak op Jeruzalem en de Tempelberg.
De Joodse identiteit van Jeruzalem wordt volledig ontkend, terwijl “er een vervangende islamitische identiteit gecreëerd wordt.” Volgens de moslimhistorici heeft er nooit een tempel bestaan.
“Nergens is de islamitische revisie vruchtbaarder en meer uitgesproken geweest dan in zaken die gerelateerd zijn aan de tempelberg.” Zoiets moet toch te denken geven.
Als men dan beseft dat Jeruzalem in de Koran nergens genoemd wordt en dat in de eerste tijd van de islam Jeruzalem geen enkele rol van betekenis speelde voor de moslims, moet je wel tot de conclusie komen dat het huidige conflict over Jeruzalem en het beheer over de Tempelberg de inzet is van een brede politieke strijd om de vestiging van de macht van de islam.

Het hele doel is om de Tempelberg een islamitische identiteit te geven onder leiding van de Waqf, die jaren geleden door het Israëlische Hooggerechtshof schuldig werd verklaard aan 35 schendingen van de Israëlische wetten van Oudheden.
De illegale graafwerkzaamheden en opgravingen, die overigens al vele jaren oogluikend worden toegelaten door de Israëlische autoriteiten, zijn een aantasting van het joodse karakter van de Tempelberg. Er is inmiddels veel bewijsmateriaal dat Arabische werklieden bewust archeologische vondsten vernietigen en op de steenhopen rondom de Tempelberg gooien.
Luchtfoto’s uit 2003 laten tractors, graafmachines en vrachtwagens zien waarin tonnen materiaal wordt vervoerd om gedumpt te worden buiten het terrein.
Talloze archeologen hebben inmiddels de alarmklok geluid. Schatten van grote historische waarde worden eenvoudigweg vernietigd. De Israëlische regering is hiervan op de hoogte maar is te bang om actie te ondernemen.
Integendeel, de afgelopen dertig jaar hebben de Israeli’s zelfs de heerschappij van de Waqf over het terrein gesteund, om te voorkomen dat orthodoxe en religieuze joden “de leiding in handen zouden krijgen en een verandering in de seculiere politieke status quo veroorzaken.”
Hier zijn diverse aanwijzingen voor die Price ook noemt. Niet alleen de Israëlische autoriteiten zijn onderling verdeeld over wat ze met de Tempelberg aan moeten, maar ook onder de bevolking bestaan uiteenlopende opvattingen, van religieus tot seculier.

Ook wordt door andere graafwerkzaamheden de constructie van het Tempelbergcomplex en de fundamenten aangetast en verzwakt. Een tikkende tijdbom dus. Want hoe dan ook zullen de moslims de joden in het geval de Tempelberg in elkaar zakt, de schuld geven en zal dit aanleiding geven tot een verschrikkelijke confrontatie.

Zo zijn er nog steeds plannen aan islamitische kant om de oude joodse waterreservoirs onder de Tempelberg om te vormen tot heilige islamitische bronnen gevuld met water uit de rivier Zamzam, een waterbron in de buurt van Mekka. Zo zou Jeruzalem een tweede Mekka worden, geschikt voor de jaarlijkse pelgrimsreizen van moslims. Het was overigens een plan van de Waqf en de Palestijnen. De Saoedische regering was ertegen, gezien het economisch en cultureel belang en uiteraard het financieel gewin dat Mekka oplevert tijdens de jaarlijkse Hadj.

Er is nu een onafhankelijke joodse staat die de soevereiniteit over Jeruzalem en de Tempelberg in handen heeft; dat is waar de islam van af wil, de vernietiging van “de joodse entiteit”, of het “zionistische gezwel”, zoals de standaardterm in de Arabische wereld luidt.
Uiteindelijk komt het hier op neer: “Joden en christenen bevinden zich in een ideologische strijd met de islam over de autoriteit en de waarheid van de Bijbel. Islamitische ontkenningen van de Joodse en christelijke geschiedenis, zoals die rond het bestaan van de Tempels in Jeruzalem, zijn een directe aanval op zowel de fundamenten van de Joodse nalatenschap en hoop als op het christelijke evangelie van de dood, begrafenis en opstanding van Jezus.”

J. Randall Price: De tempelberg betwist – Wordt de tempel herbouwd?, Uitgeverij Het Zoeklicht, Doorn, 2007, 308 pag.