Voedselkartels misbruiken hun macht

Volgens de samenstellers van het Britse rapport ‘Hungry for Power’ misbruiken de belangrijkste voedingsconcern hun machtspositie ten nadele van miljoenen armen in de wereld, met name in ontwikkelingslanden.
De meeste van deze voedingsconcerns beheersen de hele productiekolom, van zaadontwikkeling- en veredeling en oogst tot aan de verkoop en de reclamecampagnes van het product in landen duizenden kilometers verder op.
Deze concerns beheersen elk onderdeel van de voedselketen en zoals uit het rapport blijkt, gaat dat ten koste van vele mensenlevens. De macht die de voedselkartels gezamenlijk bezitten, ligt in de handen van een hele kleine elite van bestuurders en topmanagers.

‘Hungry for Power’ is uitgegeven bij de United Kingdom Food Group. UK Food Group is een non-governementele organisatie, gespecialiseerd op het gebied van wereldwijde voedselvraagstukken. Daarnaast organiseert de UK Food Group acties om de voedselveiligheid te verhogen.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij de criminele activiteiten van Nestlé in met name India en de Filippijnen. Nestlé controleert 40% van de wereldproductie voor vervangende moedermelk. Door wanpraktijken leidde dit in 1998 tot een boycot van Nestlé producten in achtttien landen. En dit had weer de oprichting van een International Nestlé Boycott Commission tot gevolg. Uiteindelijk onder druk van de publieke opinie paste Nestlé zijn gedrag aan. Reclame voor vervangende moedermelk mocht niet meer.
Verder bleek uit correspondentie tussen leden van de top dat Nestlé bereid was tot keiharde juridische acties tegen critici van het bedrijf. Acties die uitgevochten moesten worden middels grote rechtszaken.

De topman van Nestlé, Helmut Maucher is lid van de Internationale Kamer van Koophandel en van de European Round Table of Industrialists, een conglomeraat van Europese topbestuurders van multinationals die gigantische kapitalen en macht concentreren. Vele leden van de European Round Table waren ook te gast bij de Bilderberg conferenties.

Cargill is het machtigste graankartel en de grootste graanhandelaar op aarde. Cargill’s tentakels reiken tot in elke hoek van de aarde. Cargill heeft een flinke vinger in de pap bij de vaststelling van de Amerikaanse handelspolitiek. Cargill heeft goed begrepen dat voedsel ook een politiek wapen kan zijn. Gebrek aan voedsel kan leiden tot oproer, politieke woelingen en de val van regeringen. Voedsel is dus een belangrijk element voor de instandhouding van stabiele regeringen. En aangezien vrijhandel, volgens Cargill, voedselveiligheid verzekert, zijn landen die open economische systemen hebben minder vatbaar voor politieke en sociale dreigingen van binnenuit.

Andere bedrijven die de revue passeren zijn Monsanto, Zeneca, (een van de grootste farmakartels en pesticide producenten), British American Tobacco en bananenconcerns als Chiquita (voorheen United Fruit), Dole Food en Del Monte, die voornamelijk in Latijns Amerika actief zijn en daar dus ook regeringen steunen die hun welgevallig zijn en de vakbonden klein houden. Van politieke pressiemiddelen zijn ze niet vies.

Ook de schadelijke milieugevolgen van grootschalige bananenbouw komen ter sprake. De lokale boeren worden van hun land gejaagd en door de vernietiging van de oorspronkelijke vegetatie (ontbossing), de monocultuur, de erosie en het gebruik van pesticiden door de bananenbaronnen, zorgen verzilting en vergiftiging van het grondwater voor de algehele bodemuitputting. Praktijken die door bananenbouwers glashard ontkend worden.
Personeel werkzaam op de bananenplantages heeft last van chronische ziektes en heeft nauwelijks enige rechten, vergelijkbaar met die van een werknemer in Europa. Ondervoeding, alcoholisme, drugsverslaving en prostitutie tieren welig.

De genoemde drie bananenconcerns controleren bijna 70% van de wereldexport van bananen. De Amerikaanse regering luistert niet alleen naar Chiquita, ook de Europese Unie moest onder druk van Chiquita de invoerquota voor bananen verruimen.

Conclusie van het rapport is dat de genoemde multinationals een sterke greep hebben op gekozen regeringen, via lobby organisaties of via directe politieke invloed.
De jaarlijkse omzet van een aantal multinationals te samen is veel groter dan het BNP van een aantal ontwikkelingslanden waar zij actief zijn. Wie het dan in de nationale politiek het voor het zeggen heeft, laat zich raden.

Trefwoorden:  ,