Pressiegroepen aan zowel de rechter- als de linkerzijde van het politieke spectrum vinden elkaar in het censureren en politiek correct houden van schoolboeken die gebruikt worden binnen het Amerikaanse onderwijssysteem.
Dat gaat ten koste van het Darwinistische evolutiemodel, maar ook negatieve beschrijvingen van het traditionele Amerikaanse familieleven en de ‘American way of life’ zijn niet langer toegestaan.


Dit is in vele schoolboeken het geval. De werkelijke schuldige aan deze censuur is ‘the multicultural left’ die de grote producenten van schoolboeken inmiddels zo ver heeft gekregen dat zij zich moeten aanpassen aan de eisen van de afnemers en gebruikers van schoolboeken. Er moeten immers schoolboeken verkocht worden. Zij willen geen heibel over de inhoud, dat kost alleen maar geld en afzetmarkten.

Dit schrijft Diane Ravitch, historica aan de New York University en ooit werkzaam geweest bij het Amerikaanse ministerie van Onderwijs.
In haar boek ‘The Language Police – How Pressure Groups Restrict What Students Learn’, is er sprake van een bizarre de-facto alliantie tussen conservatief rechts en uiterst links in Amerika als het gaat om het publiceren en verspreiden van schoolboeken in de Verenigde Staten.
‘Het is standaard procedure bij onderwijscommissies om alle boeken te controleren op gevoelige inhoud’. Zowel links als rechts vragen aan grote uitgeverijen van schoolboeken hun kinderen te vrijwaren van alle controversiële onderwerpen en thema’s, die volgens hen kinderen ook maar enigszins verkeerd kunnen beïnvloeden.
Dat leidt tot komische situaties. Ravitch komt in haar boek met vele voorbeelden.

Verhalen (in schoolboeken) hebben geen geografische locatie meer. Er zijn verhalen waar alle conflicten zijn uitgebannen, verhalen waarin mannen altijd dapper zijn en vrouwen altijd onderdanig. Verhalen waarin oude mensen nooit ziek zijn en waarin kinderen altijd gehoorzaam zijn, altijd respect hebben voor hun ouders. Verhalen waarin blinde mensen hun blind zijn niet meer als een handicap ervaren. Verhalen waarin iedereen bijna altijd gelukkig is. Kortom, verhalen waarin elke vorm van fantasie is uitgeschakeld. Kinderen krijgen een leefwereld voorgeschoteld die compleet losgekoppeld is van de werkelijkheid.
In geen enkel tekstboek komen nog verschijnselen als geweld, conflicten, problemen, dood of gescheld voor.
In de praktijk blijkt dat na het einde van de schooldag de kinderen hun ‘achterstand’ voldoende weten in te halen via internet. Ravitch constateert dat door deze ontwikkeling een algehele desinteresse en vooral minachting bij kinderen voor school ontstaat.

In geschiedenislessen is deze ontwikkeling wel heel ver doorgeschoten. Geschiedenislessen moraliseren voortdurend over het verleden alsof iedereen die in 1850, 1900 of 1950 zou leven, zou moeten weten wat wij vandaag weten en hoe wij onze waarden beoordelen en praktiseren.
Met name in geschiedenislessen mag er niemand meer op zijn tenen getrapt worden. Dit leidt tot een volkomen steriele visie op het verleden en dus pure geschiedvervalsing. ‘Schoolkinderen krijgen een totaal misvormd beeld van het verleden’.
Onder druk van links moet aan alle belangengroepen en minderheden evenveel aandacht worden geschonken. En onder druk van conservatief rechts is evolutie, zelfs het noemen van het woord, geschrapt en heeft plaatsgemaakt voor familie, kerk en nationale gevoelens.
Rechts heeft het patent op de onderwerpen en thema’s, links heeft het patent op de manier waarop over een bepaald onderwerp gesproken wordt. Dit is een soort algemene regel geworden. Het creëert een fantasiewereld, aldus Ravitch.
Er worden geen enkele kritische vragen meer gesteld. Controversiële onderwerpen worden niet meer behandeld. Leer- en tekstboeken zijn daarom ‘oervervelend geworden’.

De grote uitgeverijen (McGraw-Hill, Pearson, Reed Elsevier, Vivendi) nemen zelfs van te voren contact op met pressiegroepen om samen de inhoud van nieuwe schoolboeken te bespreken. Ravitch noemt dit: “voortijdige capitulatie’.

Hoe ver de invloed van deze politiek correcte ‘alliantie’ gaat blijkt uit een aantal voorbeelden. Een verhaal over pinda’s werd geschrapt omdat een ouder geklaagd had dat zijn kind allergisch voor pinda’s was.
Een positief verhaal over een blinde bergbeklimmer werd geschrapt omdat alleen het noemen van ‘een blinde bergbeklimmer’ vernederend en nodeloos discriminerend is.
Belangrijke passages zijn geschrapt uit de literaire klassiekers. Zelfs uit Jonathan Swift’s werk zijn de passages over de dwergen geschrapt.
Alle verwijzigingen naar ras, godsdienst, sociale afkomst, sekse zijn of geschrapt of afgezwakt. Woorden als ‘domkop’, ‘spleetoog’, ‘heiden’, ‘mulat’, ‘mietje’, ‘spastisch’, ‘derde wereld’, mogen niet meer gebruikt worden.
Ravitch’ boek bevat een bijlage van maar liefst 32 pagina’s met verboden en politiek incorrecte woorden en uitdrukkingen.

Maar het gaat nog veel verder: muizen, ratten, kakkerlakken, luizen en slangen mogen niet meer in verhalen voorkomen. Het zou te verontrustend zijn voor de tere kinderzieltjes. Het zou  jonge kinderen te veel emotioneel in de war brengen.
De uilen zijn ook weggejaagd: in sommige culturen worden uilen geassocieerd met de dood. Niemand in een verhaal viert meer zijn verjaardag: concessie aan de Jehova’s getuigen.
Verhalen die spelen in een bos, jungle, aan de kust of in de bergen: mag niet meer, het is ‘discriminerend’ voor degenen die niet in het bos, aan de kust of in de bergen wonen (‘regional bias’).
Alle referenties naar snoep, doughnuts, koeken, patat en koffie: weg ermee. In de plaats daarvan: gekookte bonen, yoghurt, groente, fruit en graanproducten.
Ook het woord waterpolo blijkt uit een tekst te zijn geschrapt. Reden: discriminerend voor vrouwen die geen waterpolo spelen, discriminerend en uitdagend voor bepaalde etnische groepen, voor oude mensen en uiteraard voor alle mensen die geen waterpolo kúnnen spelen.

Volgens Ravitch moet flink de bezem gehaald worden door deze absurditeiten die zich de afgelopen dertig jaar gemanifesteerd hebben. ‘We moeten beginnen de gedachtenpolitie en deze commissarissen van de politieke correctheid eruit te gooien’. ‘Alle schoolboeken moeten herzien worden, we leven immers in een vrije samenleving en we moeten geen enkele censuur en propaganda aanvaarden’.