(Khaled Abu Toameh in The Jerusalem Post)
Palestijnen op de Westelijke Oever van de Jordaan reageerden geschokt en ongelovig op de tijding van de arrestatie van de afgezette Irakese president Saddam Hoessein. Velen gaven uitdrukking aan diepe teleurstelling, dat de man die het symbool was van de minachting van de VS en Israël zich zonder tegenstand overgaf.

Voor vele gewone Palestijnen was de televisie-uitzending van de ontluisterde Saddam, die zich gehoorzaam aan een medisch onderzoek door de Amerikanen die hem gearresteerd hadden onderwierp, pijnlijk om te zien. De gebeurtenis bevestigde voor hun gevoel de nederlaag van de enige Arabische leider die altijd achter hen stond.
Saddam had moeten vechten of zelfmoord plegen, zeiden zij, en zijn overgave is een smet op de Arabische eer. “Het is een grote nederlaag voor alle Arabieren en Moslims”, zei Raji Hassan (29), die met vrienden in een coffee shop te Gaza-Stad televisie zat te kijken.

De Palestijnse Autoriteit weigerde commentaar te geven op de arrestatie van Saddam, maar een hoofdambtenaar van de Palestijnse Autoriteit in Ramallah zei dat Yasser Arafat verdrietig was om het nieuws uit Bagdad. “President Arafat was verdrietig toen hij een Arabisch leider in een vernederende positie zag,” zei de ambtenaar.

Bijna twee decennia lang werd Saddam  bij veel Palestijnen erkend als de held van de Arabische massa’s en de enige Arabische leider die zich verzette tegen de VS en Israël. Tijdens de eerste Golfoorlog dansten Palestijnen op de daken toen het leger van Saddam Scud raketten op Israël schoot. Arafat was een van de Arabische leiders die Bagdad bezocht om zijn steun te betuigen voor de invasie van Koeweit, een stap die de verbanning van honderdduizenden Palestijnen uit Koeweit en andere Golflanden ten gevolge had.
Het besluit van Arafat om de kant van Saddam te kiezen had ook bijna het faillissement van de PLO ten gevolge, nadat de regeringen van de olierijke Golfstaten hun financiële hulp aan de Palestijnen stopzetten. Naar verluidt heeft Saddam de PLO met 50 miljoen dollar schadeloos gesteld.

De laatste drie jaar was Saddam de enige Arabische leider die miljoenen dollars betaalde aan gezinnen van Palestijnse slachtoffers van geweld. Gezinnen van zelfmoordterroristen kregen  $ 10.000, terwijl zij wier huizen verwoest werden door de IDF $ 20.000 kregen.

Deze betalingen verhoogden Saddams populariteit onder de Palestijnen nog meer, vooral in een tijd dat Arafat kleinere bedragen aan zijn volk gaf. Eerder dit jaar demonstreerden Palestijnen voor Saddam, toen de VS dreigden Irak aan te vallen en zijn regiem omver te werpen. Op de bijeenkomsten schreeuwden zij: “O geliefde Saddam. Bombardeer Tel Aviv”.
Maar nu pasten Arafat en de Palestijnse overheid wel op dat men ze niet hoorde spreken ten gunste van de Irakese tiran. Binnenshuis echter zeiden hoofdambtenaren van de PA dat zij Saddam steunden tegen de Amerikaanse “agressie”. De val van Bagdad op 9 april werd door veel Palestijnen beschouwd als een nieuwe “nakba”  (catastrofe – een term door Palestijnen gebruikt om de stichting van Israël in 1948 te beschrijven).

Toen er meer bekend werd over de gruwelen van Saddam, veranderden sommige Palestijnen van gedachten over de ex-dictator van Irak. Zij legden uit dat zij niet op de hoogte geweest waren van het grote aantal misdaden begaan door zijn Baath-regiem. Maar dit voorkwam niet dat de Palestijnse media de “verzetsaanvallen” tegen de Amerikaanse soldaten toejuichten en een parallel trokken tussen deze aanvallen en de Palestijnse strijd tegen Israël.

In de straten van Ramallah gaven veel Palestijnen zondag uitdrukking aan hun verdriet en de schok om de arrestatie van Saddam. Jihan Ajlouni, een 24-jarige student, zei: “Dit is een groot verlies voor het Arabische volk. Saddam was een van de grote Arabische leiders die het Palestijnse volk en veel Arabieren steunde. Wij zijn vandaag heel verdrietig en wij zeggen tegen alle verraders en collaborateurs. Ga niet gelijk feestvieren, want er zijn miljoenen Saddams in de Arabische wereld”.

Fathi Salman, een 50-jarige taxichauffeur, beschreef de arrestatie van Saddam als een “zwarte dag voor alle Palestijnen en alle Arabieren en Moslims” . “Ik kan nog steeds niet geloven dat president Saddam door de Amerikanen gearresteerd is. Saddam was de enige Arabische leider die om ons gaf. Hij steunde vanaf het begin de Palestijnse zaak. Zijn arrestatie is een belangrijke tegenslag voor de Palestijnen. Jammer dat hij niet gevochten heeft.”

Khairiyeh Said, 43 jaar, lerares op een middelbare school, zei dat zij huilde, toen zij Saddam in gevangenschap zag. “Ik zat bij mijn vrienden toen wij het slechte nieuws hoorden” , voegde zij eraan toe. Wij begonnen allen te huilen, omdat wij Saddam liefhebben en wij haten Bush en Sharon. Dit is een grote overwinning voor Bush en Sharon en alle vijanden van het Palestijnse volk. Wij hopen dat het Irakese verzet de Amerikaanse honden een goede les zal leren.

Michael Hanna, 28 jaar, ingenieur, was een van de weinige Palestijnen die zeiden dat zij blij waren dat Saddam door de Amerikanen gearresteerd was. “Saddam is verantwoordelijk voor de dood van duizenden van zijn eigen volk en hij verdient het te sterven”, zei hij. “Ik heb geen sympathie voor hem of andere Arabische dictators Ik hoop dat hij berecht en terechtgesteld wordt Dit moet een les zijn voor andere corrupte en tirannieke Arabische leiders. Ik hoop dat het Irakese volk nu in vrede zal kunnen leven, omdat zij lang te lijden hebben gehad van Saddam en zijn zonen”.

Hatem Abdel Kader, lid van de Palestijnse wetgevende vergadering zei dat hij hoopte dat de arrestatie van Saddam een les zou zijn voor de rest van de Arabische dictators. “Ik denk dat de Irakezen eindelijk hun verjaardag kunnen vieren”, zei hij. “Dit is het lot van alle tirannen Dit is een vernederend einde voor een dictator, maar we wilden wel dat hij gevat was door Irakezen en niet door Amerikanen.

Abdel Kader, een van de hoge Fatah-leiders, zei dat vele Palestijnen teleurgesteld waren, dat Saddam niet geprobeerd heeft zich te verdedigen. “Het zou beter geweest zijn als hij gedood was”, voegde hij eraan toe. “Hij zou tenminste een eervolle dood gestorven zijn. Het is een gelukkig en verdrietig einde voor een dictator en ik hoop dat dit een les is voor alle andere Arabische dictators. Dit laat zien dat alle tirannen lafaards zijn”.

Mohammed Horani, lid van de Wetgevende Raad  en van de regerende Fatah-beweging van Arafat, zei dat hij verwacht had dat Saddam dapperder zou zijn geweest. “Ik had verwacht dat hij teruggevochten zou hebben, of tenminste zelfmoord gepleegd”. Maar alle dictators zijn nu eenmaal lafaards.
“Ik houd zo veel van hem; Ik kan niet uitstaan dat hij in gevangenschap is”, zei de 23-jarige Raafat Logman.