In het Australische weekblad ‘The Bulletin’ heeft de journaliste Diana Bagnall zes pagina’s vol geschreven over het herleefde Christendom, dat als een vloedgolf over haar land gaat. Steden en dorpen vol druk bezochte samenkomsten trekken de aandacht van inwoners van alle leeftijden, maar vooral van de jeugd. Eenzame zielen, verdwaasde en verbitterde jonge mensen, geschrokken van de hardheid van hun medemensen, soms hele gezinnen die het spoor bijster zijn geworden, maar ook echtparen die door gewetenloze lieden zijn misleid of opgelicht, bestolen, vertrapt, buitengesloten, afgewezen, in de val gelopen naar lichaam en geest. Ze zoeken leiding, bemoediging, uitleg, als het maar de waarheid is.

Diana Bagnall kwam allerlei mensen tegen, uit conservatieve zowel als liberale kringen, die elkaar herkennen in hun armoe en spirituele nood. Ze hebben zich een poos mee laten drijven in de stroom; waar de massa ging, daar gingen zij ook. Maar ze vonden geen houvast. En dat viel anderen niet eens op, want die hadden hun eigen problemen.

Zo kwamen ze terecht in samenkomsten van meestal nieuwe godsdienstige bewegingen zoals de Pinkstergemeenten, hele grote zo goed als kleine, in afgedankte warenhuizen of vroegere kleuterscholen die leeg stonden. De plaatsen speelden een ondergeschikte rol. Een goede spreker, muziek erbij of niet, openbare geloofsbelijdenissen, soms ook onderdak en voedsel. In elke stad of dorp is dat weer anders. Het zijn enkelingen die hun heil zoeken bij de traditionele kerken, waar ze vaak stuiten op achterdocht of wantrouwen, dikwijls weinig begrip en geduld, maar vooral een groot gebrek aan levenslust.

Daar staat de ijver van een Brian Houston tegenover, hoofd van de ‘Assemblies of God’ in Australië, die 3000 predikanten of zendelingen heeft opgeleid. In Sydney bestaat de ‘Christian City Church’ met 25000 leden waarvan 70% in de leeftijd van 15 tot 39 jaar. Zij wekken op tot eerlijkheid, trouw, rechtvaardigheid, geloof, en allerlei activiteiten waar geen plaats is voor een vermenging van seksualiteit met vriendschap, en ook geen homoseksuelen.
Al de stromingen bij elkaar blijken het eens te zijn over twee boodschappen:
1. Redding door het geloof in Jezus Christus,
2. Aanvaarding van de autoriteit van de Heilige Schrift.
De ‘Community Church’ van Ipswich heeft een kerk met 1000 zitplaatsen in aanbouw, met een bijzaal voor 350 kinderen.
De Pinkstergemeenten hebben de Anglicaanse kerken overvleugeld. Er zijn ook Evangelische en Charismatische bewegingen in actie. Het Leger des Heils was wat op de achtergrond geraakt, maar is het afgelopen jaar toch met 12% toegenomen in aantal leden.

Een uitgebreid onderzoek heeft aangetoond dat er zeer weinig waardering bestaat voor moderne grenzeloze opvattingen in deze kringen. Er blijft vraag naar conservatieve, orthodoxe christelijke waarden. De volksmenners hebben zich vergist, aldus Diana Bagnall. De jonge mens wil weten waar hij aan toe is met het christelijk geloof in deze tijd. Spectaculaire gebeurtenissen op het podium blijven evenwel een trekp1eister van de samenkomsten van de Pinkstergemeenten; het zijn sensationele vertoningen die vooral de jeugd boeien. In Baulkham Hills in Sydney is een kerk voor hen in aanbouw met 3500 zitplaatsen en een parkeerpark erbij van 8,5 hectare. Het Hills Christian Life Centre telt gemiddeld 7000 kerkgangers per zondag. Veel leden zeggen dat zij er tegengif vinden tegen de verwarring van het moderne leven, en een uitlaat voor hun idealisme. De Blijde Boodschap die ze horen, is omlijst door orkesten en koren van topkwaliteit.