De huidige Europese Unie komt overeen met de plannen en het ontwerp voor een Europese Economische Gemeenschap zoals die destijds ontwikkeld is door leidende nationaal-socialisten onder voorzitter­schap van Dr. Walter Funk, Nazi-minister voor economie en president van de Duitse Reichsbank.

In de zomer van 1942, toen de nazi legers geheel Europa en een groot deel van de Sovjet-Unie onder de voet hadden gelopen, kwam de Reichsbank met plannen voor een naoorlogse monetaire unie. De centrale Reichsbank, in samenwerking met het ministerie van economie, ontvouwde een plan voor een monetaire unie voor een groot deel van Europa met de Reichsmark als dominerende valuta.

Het Duitse Nazi plan voor een Europese economische en monetaire eenwording is beschreven in een boek dat in hetzelfde jaar in Berlijn werd gepubliceerd onder de titel ‘Europäische Wirt­schaftsgemeinschaft’.
Het boek bevat essays, geschreven door belangrijke industriëlen, bankiers en economen van het Derde Rijk en is uitgegeven door de Berlijnse Industrie und Handelskammer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule).
“De Nazi blauwdruk voor een verenigd Europa komt verbluffend veel overeen met de structuur van de Europese Unie zoals wij die nu kennen”. Dit is de conclusie van een artikel verschenen in de International Currency Review, een specialistisch blad, dat vrijwel alleen binnen de bankwereld wordt gelezen.

Aan het boek hebben onder andere meegewerkt de eerder genoemde Walter Funk, die een beschrijving gaf van het economi­sche karakter van het nieuwe Europa; Dr. Emil Woermann, professor aan de universiteit van Halle, die het toekomstige landbouwbe­leid beschreef; Dr. Anton Reithinger, werkzaam bij IG Farben, hij gaf een exposé van het nieuwe industriële Europa; staatssecretaris Gustav Koenigs, die een beschrijving gaf van een Europees verkeersbeleid; en Dr. Bernhard Benning, directeur van de Reichs-Kreditanstalt A.G., hij werkte de monetaire politiek van de Nazi’s uit: het vraagstuk van de Europese wisselkoersen en het komen tot één Europese munt.
Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking. Opvallend is ook dat de auteurs Groot-Brittannië liever buiten het Verenigd Europa wilden houden en ook plannen hadden voor een centrale Europese bank, die door Duitsland gedomineerd zou gaan worden.
Concurrentie moet worden tegengegaan, het is vrij baan voor de grote industrieën die het voor het zeggen krijgen in de Nazi visie op het Verenigde Europa.

In november 1932, tijdens een congres in Rome, legde de occulte Nazi filosoof Alfred Rosenberg plannen uiteen voor de economische herstructure­ring van Europa. Deze ideeën werden in Duitsland breed gepropageerd. In Nazi kranten als ‘Die Deutsche Volkswirt­schaft’ werd zelfs een campagne gevoerd voor een verenigd Europa.
In 1938 schreef ene Daitz, een Duitse ambassadeur, eveneens een boek waarin hij pleitte voor een economische en politieke eenwording van Europa. Ook hij had veel invloed op hoge nazi’s.
Walter Darré, de Reichsbauernminister, pleitte in een vroeg stadium voor verregaande Europese milieumaatre­gelen. Maatregelen waar de huidige milieu-beschermers van zouden likkebaarden. Overigens waren de nazi’s de eersten die beschermde natuurparken in Europa instelden, dit alles op uitdrukkelijk verzoek van Hitler.

Twee jaar later in 1940 publiceerde de Reichsbank een ontwerp voor een Europese monetaire unie waar de Reichsmark “de belang­rijkste valuta in de Duitse economische zone” zou worden en samen met de dollar “een van ‘s werelds standaard valuta’s”.
In juli van hetzelfde jaar lagen de plannen klaar voor de oprichting van een Bank voor Europese Betalingen die als centraal punt zou gaan dienen voor het naoorlogse monetaire systeem. Alle betalingen tussen de lidstaten zouden verlopen via deze Europese Bank, die ook garant zou staan voor grote exportkredieten. Ook zou deze bank bepaalde rechten hebben over het financieel beheer van de afzonderlijke centrale banken van de lidstaten.

Kortom, invloedrijke nazi’s wilden van Europa een federale superstaat creëren waarin de souvereiniteit van de afzonderlijke lidstaten praktisch zou zijn afgeschaft.

Volgens de International Currency Review wortelt het verdrag van Maastricht in het Duitse denken van de vorige eeuw, waar nationale belangen dienen voor te gaan voor de belangen van grotere, boven de staten agerende politieke eenheden. Het is goed te realiseren dat dit uiteindelijke uitliep op de Eerste Wereldoor­log.
“Het verdrag van Maastricht vernietigt de souvereiniteit. Er zijn praktisch geen verschillen tussen het Europa van Maastricht en de economi­sche blauwdruk voor Europa zoals die toendertijd werd voorge­steld”.

Er zijn sterke vermoedens dat men heeft geprobeerd het in 1942 uitgegeven boek van de aardbodem te laten verdwijnen. Van de massale uitgave tijdens de Nazi-periode, zijn er nu nog slechts twee edities over en dan ook nog alleen in kopievorm: een in het British Museum en een in de Staatsbibliothek Berlin.