Ariël Sharon (een gewezen minister van defensie) heeft in Parijs met een heleboel diplomaten en leden van de Joodse gemeenschap gesproken, zegt hij in “The Jerusalem Post”. Hij organiseert de hulpverlening voor de inwoners van Judea, Samaria, de Gaza-strook en de hoogten van Golan, opdat zij een verdedigingslinie kunnen aanleggen tegen de komende golf van terroristen (van de Hamas en P.L.O.-beweging), die een eigen staat willen vestigen midden in Israël.

Als de pioniers (kolonisten) uit de genoemde gebieden zouden worden weggejaagd (waar Arafat op aanstuurt) dan is er geen bescherming tegen de Arabische terroristen meer mogelijk, die nu bovendien door de regering in Jeruzalem worden gesteund, zegt de heer Sharon.
De Joden in Parijs voelen er niets meer voor, zich in Israël te gaan vestigen. Zij zeggen, dat premier Rabin de positie van de pioniers hoe langer hoe meer verzwakt en hoopt, dat velen zullen weggaan, omdat ze de vorming van een “Palestijnse staat” door Arafat in de weg staan. Zij weten dat de terroristen van Fatah en Hamas niet meer zullen bestrijden, zodra leger en politie van Israël zich hebben teruggetrokken.

Maar de inwoners van Israël (de “Gewone man”) wordt dit niet verteld. Een afnemend aantal denkt (nog) dat premier Rabin zal terugkeren op zijn schreden en dat alles (nog) weer goed zal worden.

Maar de heer Sharon maakt erop attent, dat de leden van de regering in Jeruzalem alsmaar spreken over een “nieuwe wereld” (het “Nieuwe Tijdperk”). Doch, vraagt hij zich af, hebben ze dan niet gezien wat de nieuwe politieke denkwijze andere landen heeft gebracht? Hij wijst op de dozijnen doden elke week in Bosnië-Herzegowina, de honderden doden elke week in Zuid-Afrika, de grootste militaire ontwikkeling (wat wapens betreft) sinds 40 jaar in al de Arabische landen van het Midden-Oosten (chemische- en atoomwapens inbegrepen).
De terreur van de moslems neemt alsmaar toe, na alle mooie praatjes. Toch blijft de regering in Jeruzalem doorgaan met het inzamelen van geld voor de “Palestijnse staat”.

Arafat reist rond in Spanje,Tunesië en Egypte, waar hij achtereenvolgens werd bezocht door de ministers van buitenlandse zaken van Israël, de minister van openbare werken en premier Rabin. Ze maken hun “opwachting”, ze smeken of hij even tijd voor hen heeft… Zodra ze de deur uit zijn, maakt Arafat smalende opmerkingen over hen tegenover de pers.

Aldus de heer Sharon, die voorstelt, de vlag van Israël weer te laten wapperen in plaats van de nietszeggende kleuren van de P.L.O..
Amog Gilboa schrijft, dat er honderden voorbeelden zijn van de absolute onbetrouwbaarheid van het “woord” of “de handtekening” van Arafat, met wie of waar dan ook. Altijd geeft hij zijn eigen interpretatie, altijd gaat hij stuk voor stuk de bepalingen vertrappen, tot er niets meer over is!

Hij herinnert aan de afspraken van 1969 en 1976 met Libanon. De christenen werden er het slachtoffer van. In 1985 maakte Arafat afspraken met koning Hoessein van Jordanië; hij hield zich nergens aan. De heer Gilboa weet, waar hij over spreekt, want hij is het hoofd geweest van de Israëlische inlichtingendienst. Hij voorspelt, dat vroeger of later de regering in Jeruzalem de chicanes van Arafat beu zal zijn.

Sasha Saden noteert, dat Israël 500 boerenarbeiders uit Thailand heeft ingevoerd om de boeren te helpen bij het werk op de fruitkwekerijen. Zij vervangen onbetrouwbare Arabische werkkrachten.

Volgens het blad “Asharq al-Awsat” (Verschijnt in Saoudi-Arabië) heeft premier Rabin nu van Arafat geëist, alle opslagplaatsen van wapens van de Arabieren in Israël over te dragen aan de politie. Met name in Jericho en Khan Yunis. Ook zal de Fatah-beweging moeten worden omgevormd tot een ongewapende politieke partij… Arafat woedend!