AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
Wat is de ‘Noord-Koreaanse KGB?
Noord-Korea beschikt niet alleen over een analoge organisatie, vergelijkbaar met die van de voormalige Sovjet-Unie, maar de structuur van de Noord-Koreaanse ‘intelligence community’ zit opmerkelijk ingewikkelder in elkaar.

In Noord-Korea zijn er drie grote onafhankelijke inlichtingendiensten en een heel scala aan kleine sub-diensten. Elke Noord-Koreaanse geheime dienst heeft zijn eigen gebied van verantwoordelijkheid en expertise, maar op sommige terreinen concurreren ze onderling fel. Deze concurrentie wordt door de Noord-Koreaanse leiders bewust in stand gehouden. Want in een dictatuur, waar een te hoge concentratie van intelligence in de handen van één geheime dienst ligt, dreigt mogelijk gevaar.

De activiteiten van de Noord-Koreaanse inlichtingendiensten zijn geconcentreerd op het zuiden. Maar dit betekent niet dat andere landen immuun zijn voor hun activiteiten. De Noord-Koreaanse spionnen zijn vooral actief in Japan.
De meeste Noord-Koreaanse inlichtingendiensten vallen onder het kabinet van het Algemene Inlichtingen-bureau voor de Partij dat een orgaan is van het Centrale Comité van de Koreaanse Arbeiderspartij. Alle middelen worden gebruikt om de Zuid-Koreaanse regering te ondermijnen, door het ondersteunen van interne subversie. Daarnaast is het verzamelen van informatie over Amerikaanse troepen in Zuid-Korea minstens zo belangrijk.

De Afdeling Onderzoek voor Externe Intelligence is de primaire instantie die verantwoordelijk is voor de buitenlandse informatieverzameling. Deze afdeling is verdeeld over vier geografische gebieden, waaronder één die zich met de Verenigde Staten bezighoudt. Dit verklaart Andrei Lankov, Russisch expert op het gebied van Azië en in het bijzonder Korea.

Lankov voltooide zijn studies aan de Staatsuniversiteit van Leningrad in 1986 en 1989. Hij woonde in de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang en studeerde op de Kim Il-sung Universiteit in 1985. Na zijn studie gaf hij les in Koreaanse geschiedenis en taal.
In 1992 ging hij terug naar Zuid-Korea. In 1996 verhuisde hij naar Australië voor een functie op de Australian National University en ging daarna terug naar Seoul om les te geven bij Kookmin University in 2004.
Lankov heeft een Livejournal blog in het Russisch met af en toe Engelse berichten, waar hij aspecten van het leven in Noord-(en Zuid-) Korea belicht. Hij schrijft ook columns voor de Engelstalige krant The Korea Times. Tevens heeft hij een aantal boeken over Noord-Korea op zijn naam staan.

De drie grootste onafhankelijke inlichtingendiensten zijn:
1)Het Ministerie voor de Bescherming van de Staatsveiligheid (MPSS). In de jaren 1950 stond de voorganger van de MPSS onder sterke invloed van de Sovjet KGB. Net als zijn Sovjet-prototype, combineert de MPSS de functies van politieke politie, contraspionage en politieke intelligence. Als politieke politie runt de MPSS een groot netwerk van informanten door het land, beheert de kampen voor politieke gevangenen en handhaaft de veiligheid van regering en staat.
Als counter intelligence organisatie (spionage afweer) doet het er alles aan om buitenlandse spionnen te ontmaskeren en te voorkomen dat ze infiltreren in Noord-Korea. Ook houdt deze dienst zich bezig met het verzamelen van inlichtingen in het buitenland en, tot op zekere hoogte, in Zuid-Korea.
Deze dienst wordt niet geleid door een gewone minister, maar door Kim Jong Un zelf. De Leider is ook de minister van zijn eigen veiligheidsdienst. Een verstandige regeling, rekening houdend met de neiging van chefs van geheime diensten om snel te machtig te worden. Echter, de MPSS treedt niet op de voorgrond als het gaat om activiteiten in Zuid-Korea.

2)Een Noord-Koreaanse eigenaardigheid is het bestaan van een eigen geheime dienst van de communistische arbeiderspartij. Deze dienst van de Koreaanse Arbeiderspartij (KWP) wordt eufemistisch het ‘Derde Gebouw’ genoemd. Genoemd naar het gebouw waarin de dienst zich bevindt. Het ‘Derde Gebouw’ bestaat uit een paar afdelingen en bureaus, elk met een bijzondere taak.
In de jaren na de Tweede Wereldoorlog was deze geheime dienst van de KWP actief in beide delen van het land. De communistische ondergrondse in het zuiden en de toenmalige machtige guerrillabeweging, werden gerund door speciale afdelingen van het Centraal Comité van de KWP.
De Zuid-Koreaanse communistische ondergrondse werd uitgeroeid in het begin van de vijftiger jaren, maar de Noord-Koreanen konden dit verlies moeilijk verkroppen. De Noord-Koreanen willen de communistische Juche ideologie in Zuid-Korea bevorderen, met de (her)installatie van een communistische beweging als hoogste doel.
Een communistisch geleide eenwording is een verder weg gelegen doel. In de loop van de tijd zijn deze doelen opgeschoven voor de verre toekomst, maar ze zijn nooit volledig opgeven.
In feite is het ‘Derde Gebouw’ grotendeels verantwoordelijk voor de beïnvloeding van de Zuid-Koreaanse politiek en probeert zij deze invloed politiek te gelde te maken.
De United Front afdeling, een deel van het ‘Derde Gebouw’, is verantwoordelijk voor clandestiene operaties in andere landen met het doel de publieke opinie in het voordeel van Noord-Korea te veranderen.
Een andere taak van het ‘Derde Gebouw’ is om lokale opstanden in het buitenland te ontketenen met het doel vijandige regeringen onder druk te zetten of omver te werpen. Een aantal agenten van het ‘Derde Gebouw’ hebben een commando training ondergaan.
De enige bekende politieke moord in de afgelopen jaren is uitgevoerd door de officieren van de operationele afdeling. Dat is weer een ander deel van het ‘Derde Gebouw’. De vele illegale kidnappingen uit de omringende landen komen grotendeels op rekening van dit bureau.
In 1997 hebben zij Yi Han-Yong, een familielid van Kim Il-sung geliquideerd. Yi Han-Yong was overgelopen naar het zuiden en publiceerde daar enkele zeer kritische boeken over de Noord-Koreaanse regerende dynastie.

3)Behalve de MPSS en het ‘Derde Gebouw’, heeft Noord-Korea ook een militaire inlichtingendienst waarvan de activiteiten in sterke mate gericht zijn op Zuid-Korea. Hun grote belangstelling is het Zuid-Koreaanse leger en de in Zuid-Korea gelegerde Amerikaanse troepen.
Veel mensen herinneren zich nog het incident in september 1996, toen een Noord-Koreaanse onderzeeër aan de oostkust aan de wal liep. Leden van de bemanning waren vervolgens betrokken bij botsingen met de Zuid-Koreaanse politie en het leger. Dit was overigens een routine-operatie van de militaire inlichtingendienst. Dat de operatie mislukte was een gevolg van een navigatiefout. De commando’s hadden de opdracht de Zuid-Koreaanse militaire installaties te onderzoeken en dan terug te keren naar het noorden, maar het werkte niet zoals bedoeld.

Het Ministerie van de Volksstrijdkrachten controleert niet alleen de militaire inlichtingendienst, maar ook het grootste deel van de z.g. Special Operations Forces door twee diensten: het Reconnaissance Bureau en het Lichte Infanterie Trainings-en Begeleidings Bureau.
Het Reconnaissance (Verkennings) Bureau van de Generale Staf is verantwoordelijk voor het verzamelen van strategische, operationele en tactische informatie voor het Ministerie van de Volksstrijdkrachten. Het is ook verantwoordelijk voor infiltratiepogingen en infiltranten binnen de inlichtingendiensten van Zuid-Korea. Zij komen via tunnels onder de gedemilitariseerde zone en via het strand Zuid-Korea binnen.

Noord-Korea heeft een van ‘s werelds grootste Special Operations Forces. Schattingen van de omvang van deze troepen variëren van 60.000 tot meer dan 100.000 personen. Over deze Special Forces is weinig bekend.
Georganiseerd in tweeëntwintig brigades en ten minste zeven onafhankelijke bataljons, worden deze speciale eenheden beschouwd als de best getrainde van alle Noord-Koreaanse grondtroepen. Zij lijken een beetje op de Spetznaz eenheden van het voormalige Sovjetleger.
De Special Operations Forces werden ontwikkeld om aan drie fundamentele eisen te voldoen: de verdediging van Zuid-Korea te verzwakken met als doel een ‘tweede front’ in de achterhoede van de vijand te creëren; het verzwakken van de Zuid-Koreaanse en Amerikaanse militaire infrastructuur tijdens een conflict en in staat zijn om strategische verkenningen te kunnen uitvoeren, kortom, op en top geïnformeerd te zijn over alles wat het Zuid-Koreaanse leger betreft.
Het uiteindelijke doel is om strategische verwarring te creëren, doelen te neutraliseren en in het geval van een gewapend conflict, de belangrijke militaire installaties in het achterland van de vijand uit te schakelen.
De meeste Noord-Koreaanse Special Operations Forces infiltreren over land en moeten operationele en tactische missies uitvoeren, dat wil zeggen, verkenning en gevechtsoperaties plannen en uitvoeren.
De Special Operations Forces zijn verdeeld in drie categorieën op basis van de missie en werking: agent operaties, verkenning en licht infanterie en sniper. Bij het uitvoeren van deze activiteiten, kunnen deze eenheden worden vermomd hetzij als Zuid-Koreaanse militairen hetzij als burgers.
Verder beschikken de Special Forces ook over twee amfibische brigades die ondergeschikt zijn aan het Lichte Infanterie Begeleidings Bureau. De twee brigades hebben een totale kracht van ongeveer 5000 mensen in tien bataljons. Elk bataljon heeft ongeveer 400 man. Sommige leden van deze amfibische brigades worden opgeleid tot kikvorsmannen.

Het Reconnaissance Bureau is de belangrijkste organisatie binnen het ministerie van Volksstrijdkrachten inzake het verzamelen van strategische en tactische informatie. Het oefent operationele controle uit over de agenten die militaire informatie verzamelen en teams die zich klaar moeten maken voor zg. conventionele oorlogsvoering.
Het Reconnaissance Bureau heeft vier sniper brigades en ten minste zeven onafhankelijke verkenningsbataljons.
Elke reguliere infanterie divisie en gemechaniseerde brigade heeft een eenheid van de Special Operations Forces.

In de jaren 1970 begonnen de Noord-Koreaanse tunnelboringen langs de gehele gedemilitariseerde zone, de grens tussen Noord-en Zuid-Korea. De Zuid-Koreanen vermoedden dat er in het begin van de jaren negentig zo’n 25 tunnels werden gebruikt voor infiltraties.

Auteur: Andrei Lankov, (artikel bewerkt)