De Verenigde Naties is er op uit het gezin op lange termijn te vernietigen. Volgens Michel Schooyans, een rooms-katholieke hoogleraar in het Belgische Luik, hebben de anti-gezin tendensen binnen de VN- organisatie de overhand gekregen. De traditionele betekenis van het gezin is door de VN ter discussie gesteld. Hij doet zijn beweringen in het maandblad Nucleus.

In artikel 16 van de oorspronkelijke verklaring van de Rechten van de Mens (1948) luidde het nog: “het gezin is een natuurlijke en fundamentele cel van de samenleving. Het heeft recht op bescherming van de maatschappij en staat”.
Met het gezin werd het traditionele gezin bedoeld, monogaam en tussen man en vrouw.
Sinds de conferentie van Peking in 1995 is de betekenis van het gezin ondermijnd. De VN probeert allerhande samenlevingsvormen onder het woord ‘gezin’ onder te brengen. Het gaat met name om homoseksuele en lesbische gezinnen, om gezinnen waarvan een van de partners hertrouwt, om éénoudergezinnen en “allicht wacht men nog op de incestueuze of pedofiele gezinnen”, aldus Schooyans.

“Veel vergaderingen die na 1995 werden georganiseerd door de VN en haar vele nevenorganisaties, benadrukken steeds meer de gezinsondermijnende rol die deze organismen en ook de niet-gouvernementele organisaties rond het gezin spelen. Het begint met de omkering van het begrip. Het woord ‘gezin’ is dubbelzinnig en de betekenis ervan verandert naargelang de belangen die men wil verdedigen. Het woord krijgt nu vele betekenissen en dit is rechtstreeks het gevolg van het nieuwe begrip ‘mensenrechten”.
Bij deze mensenrechten staat het individualisme centraal en niet meer het gezin als plaats waar men eigenlijk een samenleving opbouwt voor het leven.

“Als de VN toegeeft aan puur individuele verlangens van een niet-traditioneel koppel, wordt er geen gezin gesticht en hebben zij geen enkele natuurlijke capaciteit om het leven door te geven. Er is dan sprake van een voorwaardelijk samenleven. Het verstoten of het verbreken is reeds vanaf het begin als mogelijkheid ingebakken. Daardoor steunt de VN de staten die reeds lang bezig zijn met de ondermijning van het gezin en hiervoor de ongebreidelde vrijheid van het individu vleien”, aldus Schooyans.

Volgens hem schuilt achter dit alles een ideologie. De ideologie van het gender, die rechtstreeks het gezin bedreigt. Deze ideologie steunt op twee belangrijke inspiratiebronnen: het marxisme en het structuralisme.

De geestelijke vaders van het marxisme waren Karl Marx en Friedrich Engels. De laatste beweerde dat de klassenstrijd eigenlijk een strijd is tussen man en vrouw. Het monogaam en heteroseksueel huwelijk was de plaats waar de vrouw werd uitgebuit en verdrukt door de man. De bevrijding van de vrouw passeerde langs de vernietiging van het gezin.

Het structuralisme staat aan de wieg van een nieuwe cultuur die andere, nieuwe gedragsregels bepaalt. De traditionele cultuur is achterhaald, want deze onderdrukt de vrouw.
De vrouwen moeten een nieuwe culturele revolutie uitlokken om zo nieuwe gedragsregels te formuleren, waarbij geen enkele rolverdeling natuurlijk is. Dus zeggen de ideologen van het gender dat het verschil in rol tussen man en vrouw enkel cultureel is. De rol van man en vrouw moet inwisselbaar zijn.
Nu het genitaal en geslachtelijk onderscheid geen belang meer heeft, zijn huwelijk, moederschap en vaderschap dan ook niet relevant meer. Het traditionele gezin berust dus immers op achterhaalde en voorbije cultuur.

Volgens Schooyans heeft deze nieuwe anti-gezinsideologie veel invloed gehad. Sinds de conferentie in Peking is de term ‘moederschap’ geschrapt. Zowel moederschap als vaderschap wordt niet meer gerespecteerd.
“Vandaar dat de heteroseksualiteit herleid is tot één van de vele mogelijke seksuele uitingen”. “Het recht op het individueel seksueel genot moet ook overal worden erkend. Er mag geen enkele beperking aan verbonden zijn en ook geen enkele plicht uit resulteren. Er is geen verantwoordelijkheid tegenover de ander. Deze nieuwe vorm van genot moet trouwens vrij zijn van elke repressie die tenslotte enkel kan voortkomen uit voorbijgestreefde vooroordelen”.

De rechten van de mens worden onder invloed van deze ontwikkelingen opnieuw aangepast. “Met haar is het gezin niet alleen het voorwerp van een radicale contestatie, maar zelfs van een vernietigingsdrang. In haar vindt men het perverse fatalisme van het marxisme en het absoluut individualisme van het neoliberalisme. Deze ideologie is door de meeste agentschappen van de VN en door de ontelbare niet-gouvernementele organisaties of NGO’s overgenomen, waardoor zij zich overal vertakt”. In zijn consequentie betekent dat, dat abortus een mensenrecht wordt, net als homoseksualiteit.
“Deze ideologie is desastreus voor gezinnen. Daarbij produceert zij steeds nieuwe mensenrechten zoals wij ook in het komende Europees charter kunnen lezen. Deze rechten zijn niets anders dan pure afwijkende individuele eisen. Deze brengen niet alleen het traditionele gezin in gevaar, maar doordrenken het ganse sociale weefsel. De natuurlijke sociale verhoudingen van de mens vervallen dan tot een cultuur van geweld en barbarij”.

De gevolgen zijn dan ook duidelijk aantoonbaar: nationale staten en regeringen erkennen alleen nog individuen. “Alle klassieke juridische beschermingen voor het gezin vallen één voor één weg.(…) De overheid privatiseert het samenleven en laat individuen de grootste willekeur en vrijheid voor het aangaan of het opzeggen van deze contracten”.

De vele anti-gezinsmaatregelen hebben hun effect: de kinderbijslagen worden in vele staten niet meer aangepast. Bij het toekennen van woningen worden gezinnen met kinderen gediscrimineerd. Een ongunstig fiscaal regiem en de economie houden geen rekening met het gezin. Het algemeen klimaat is evenmin gunstig.
Er wordt minder gehuwd, er wordt later gehuwd en er worden ook minder kinderen geboren. Het aantal gezinnen neemt dramatisch af. Het aantal scheidingen stijgt explosief. “Abortus en contraceptie hebben deze crisis versneld omdat zij beide doel van het huwelijk uit elkaar hebben gehaald. De geringschatting van het moederschap is daar een gevolg van”.

Het is de vraag hoever deze anti-gezinspolitiek van de VN en van de staat nog door zullen gaan. Het is een onderdeel van de oorlog tussen de ‘population controllers’ van de nieuwe wereldorde en de mensen en organisaties die een traditioneel gezin als natuurlijke instelling willen veiligstellen.