In “WorldNetDaily” schreef Ilana Mercer over “The Watermelon Crowd”. Dat zijn de mensen die van buiten groen zijn, maar van binnen rood. Zij combineren elementen van facisme met socialisme, maar ze schijnen er bang van te zijn dat iedereen dat in de gaten zal krijgen.

Ze kwamen in de Zuid-Afrikaanse stad Johannesburg enige tijd geleden bij elkaar voor de “World Summit on Sustainable Development”, gefinancierd door de Verenigde Naties. Ze spraken vele mooie woorden en deden erg gewichtig.
De bedoeling van deze plannenmakers is echter een controleapparaat op te richten, dat op de hele wereld een greep krijgt op privé-bezit. Zij willen de verdeling van het geld “stroomlijnen” door het van welvarende landen af te pakken en het aan armen te geven, zodat ze zich kunnen ontwikkelen.

Zij spreken over het conserveren van de natuur, de rechten van de mens en globale harmonie ten behoeve van “het algemeen belang”. Het komt echter neer op een nationalisatie van alle natuurlijke rijkdommen en dat is feitelijk fascisme: de burgerij een centraal belastingsysteem opdringen. Ze beschuldigen de wereld van het degraderen van het milieu, een theorie die de massa aanspreekt… maar een wispelturig soort Marxisme is. Ze beweren dat, zodra de “kapitalisten” klaar zijn met het milieu te verwoesten, de arbeiders de rekening gepresenteerd zullen krijgen…

De econoom dr. George Reisman zegt: “de communisten hebben altijd gesteld dat het individu niet vrij kan worden gelaten om z’n gang te gaan, want dat zou leiden tot dingen zoals exploitatie, monopolies en depressies.
Nu beweren de “Groenen” dat het individu niet kan worden vrij gelaten, omdat het gevolg zal zijn dat de ozonlaag zal worden vernield en ‘t zal acid (zuur) regenen en de aardbol zal erg heet worden…”

Dus rood en groen zijn het erover eens dat alleen wijze bureaucraten beslissingen kunnen nemen ten behoeve van miljarden mensen. Moet er een standbeeld worden opgericht voor die knappe koppen van de twintigste eeuw? Een handvol communistische commissarissen verving, met behulp van wapens, de vrijwilligers.
Zij gingen de dienst uitmaken voor miljoenen medemensen. Zij installeerden regeringen, die 80 miljoen mensen om het leven hebben gebracht…

De verwoestingen, die communisten hebben aangericht, waren geen vergissing. Ze horen bij de ideologie van het collectivisme. De “Groenen” herbergen gelijkluidende gedachten. Er moet ten behoeve van “de wil van de meerderheid” geleden worden, neergesabeld, platgebrand, opgeblazen, enz. Een dun laagje vriendelijkheid is niet meer dan de vlag die de lading moet dekken. Velen merken dit niet op.
In Johannesburg werden door totalitaire “environmentalisten” verdichtsels aangebeden, die niet alleen vijandig staan tegenover “het goede leven”, maar tegenover het leven zelf. Ze zijn tegen de civilisatie. Ze hebben een verwilderde geest.

Elk land onder een communistische voogdij wordt in feite geregeerd door een bewind dat alle kenmerken van privé-bezit verwijdert en de motieven om iets te conserveren wegneemt. Immers, alleen als je een bos bezit, en het niet alleen maar hebt gehuurd, zorg je ervoor dat die natuurlijke rijkdom levensvatbaar en vernieuwbaar blijft als bron van inkomsten.
Ontbreken van eigendomsrechten is een doodvonnis voor de bron. De oplossing is niet te vinden in alles nog meer van bovenaf regelen, maar in het toenemen van meer particulier bezit.

Zijn het niet vaak de regeringen die de schaarste veroorzaken met dwaze voorschriften? In Johannesburg had men geen goed woord over voor het opheffen van protectionisme (wat tot rampen heeft geleid). Niemand sprak over vrijwillig samenwerken om arbeidsplaatsen te verdelen en om elkaar niet uit de markt te prijzen. Het scheen de aanwezigen onverschillig te laten.
Aldus Ilana Mercer.