In het Londense dagblad ‘Daily Telegraph’ heeft de journa­list Riaan Mallan verbitterd zijn hart uitgestort over wat hij in het huidige Zuid-Afrika heeft gezien. Hij is geen teleurge­stelde conservatie­ve boer, maar een liberaal, die dacht dat in het ‘nieuwe’ Zuid-Afrika alle rassen zouden kunnen samenwer­ken. Hij zegt, dat de ene crisis na de andere het land dat door Mandela een ‘regenboog natie’ werd genoemd in elkaar stort.


Hij wijst erop, dat het nog maar vier jaar geleden is, dat er verkiezingen waren in de republiek Zuid-Afrika en dat er, ondanks alle geknoei, goodwill scheen te zijn. De politici, die nu in Zuid-Afrika rondlopen gedragen zich dwaas en praten schaamteloos hun kiezers naar de mond. Het is bijna zeker, dat zij opnieuw een botsing tussen de rassen zullen veroorzaken.

Zwarten vermoorden oude boeren, om hun land in bezit te kunnen nemen. De misdaden, die destijds door de leiders van het African National Congress (nu in de regering) zijn begaan, zijn in de doofpot gestopt (37 man hoefden niet voor de ‘waar­heids-commissie’ te verschijnen), die was opgezet om te ver­zoenen en amnesty te verlenen. Hij zegt: “Het regenboogland is slechts een propaganda-stunt geweest”.
Malan vraagt zich af, wat er terecht moet komen van de nieuwe verkiezingen in 1999. Mandela heeft nog nooit een bezoek gebracht aan een weduwe van een vermoorde boer om zijn medele­ven te betonen, omdat in de ogen van A.N.C.-leden de (blanke) boeren niet meer mee tellen…

Overigens is ook de buitenlandse politiek een ramp gewor­den. Mandela heeft openlijk tegen de Amerikaanse president gezegd, dat wie bezwaar heeft tegen zijn vriendschap met de rege­ringen van Cuba, Libië en Iran, voor zijn part in een meer kan sprin­gen… Kort daarna reisde Mandela’s rechterhand, Thabo Mbeki naar Peking, om een dankbetuiging in ontvangst te nemen voor het feit, dat Zuid-Afrika de diplomatieke betrek­kingen met Taiwan had verbroken en er Rood-China voor in de plaats had gezet. Hij woonde een parade bij op het Tiananmen plein en zei later desgevraagd, dat hij niet over de bezetting van Tibet en dergelijke had gesproken. “Dat stond niet op mijn agenda”, zei hij …
Twee andere ministers, Dullah Omar (mini­ster van justitie) en Valli Moosa (minister van constitutie) bezochten Saoedi-Arabië en de leider van de ‘Hamas’ terroris­ten, Sjeik Ahmed Yassin (organisator van moorden in Israël), al scheldend op premier Netany­ahoe… Staatssecretaris Robert McBride vloog in Mozam­bique tegen de lamp wegens wapenhandel, blies in Durban de ‘Magoo’s Bar’ op (drie blanke meisjes dood), de commandant van het leger (generaal Meiring) brengt er een verslag over naar Mandela, wordt prompt ontslagen, en McBride gaat vrijuit…
Aldus Riaan Malan.

Dan zijn er de schandalen over het opdringen van de Engelse taal in Afrikaans-talige scholen, conflicten met voetbalclubs (rassenhaat), het huren van een adviseur uit Liberia (Emmanuel Shaw) voor de electriciteitscentrales (8219 Rand per dag, plus fooitjes voor vrienden). Werkkrachten moeten voortaan worden beoordeeld naar hun ras, in plaats van hun kennis. Er is hoe langer hoe minder veiligheid op straat. Er worden gemiddeld 65 mensen per dag vermoord. Ziekenhuizen en scholen worden ver­waarloosd. De belastingen zijn weer hoger geworden. Het A.N.C. verliest haar aanhangers, die er niets goeds meer van verwach­ten. Er bestaat geen verzoening; dat is slechts een droom geweest, zoals wordt bevestigd door “The Citizen” en “The Financial Mail”. Maar als een volk geen vertrouwen meer heeft in haar regering, is Mandela met zijn kameraden in moeilijkhe­den, en het is helemaal zijn eigen schuld. De mensen geloven niet in sprookjes.
Er zijn nu al meer boeren om het leven gebracht dan gedurende de hele burgeroorlog in Rhodesië (in de afgelopen vier jaar). Aldus Malan…….