De Europese Centrale Bank en de Amerikaanse Federal Reserve zullen volgens voormalig Rabo-topman H.Wijffels het monetaire beleid van de Europese Unie en de Verenigde Staten op elkaar proberen af te stemmen. “Het klinkt misschien ver gezocht, maar we zijn op weg naar een ‘één wereld monetair systeem’. De vorming van een monetaire unie is nooit een doel op zichzelf geweest. Het is geen op zichzelf staand gebeuren, maar een tussentijdse mijlpaal in een langdurig politiek en economisch proces”, aldus Wijffels in april 1998.
Sinds april 1998 zijn de dollar en de euro meer naar elkaar gegroeid en is de invoering van de euro binnenkort een feit.


Ook zien steeds meer financiële analisten dat de invoering van een wereldmunt dichterbij komt.

In januari 2000 hield de voormalige topman van de Amerikaanse Centrale Bank, in een toespraak in Bangkok, een pleidooi voor de invoering van een wereldmunt als de laatste stap om financiële volatiliteit, veroorzaakt door verschillen in omvang van financiële systemen van de industrielanden en de landen met opkomende industrieën, te beëindigen.

De Nobelprijswinnaar voor de economie, Robert Mundell, zei in juni 2000 op een congres van de Wereldbank in Parijs dat de wereld een wereldmunt nodig heeft. “Alleen met zo’n munt kunnen toekomstige crises worden voorkomen”.
Volgens Mundell profiteren voornamelijk ontwikkelingslanden van wisselkoersstabiliteit tussen de belangrijkste handelsblokken. De vele financiële crises die ontwikkelingslanden sinds de jaren zeventig hebben geplaagd, zijn volgens Mundell allemaal rechtstreeks het gevolg van wisselkoers bewegingen.
Mundell was het oneens met economen en bankiers die beweren dat de invoering van een wereldmunt onmogelijk is. Mundell: “Ongeveer 60% van alle transacties in de wereld vinden plaats in dollars, yens en euro’s. Deze drie munten zouden moeten worden gekoppeld. Als twee van de drie grote munten aan elkaar worden gekoppeld, volgt nummer drie vanzelf”. De politieke wil om de ene munt te realiseren is echter nog niet aanwezig.

Ook het Britse dagblad The Guardian uitte zich in september vorig jaar in soortgelijke bewoordingen. (What’s wrong with one world currency?).
Volgens The Guardian is het nu hét perfecte moment om de drie grootste valuta’s tot één valuta te laten versmelten.
“De monetaire unie in Europa is slechts een volgende stap naar een wereldwijde monetaire unie met de dollar als de enige valuta. Zestig procent van de wereldhandel vindt plaats tussen de Verenigde Staten, West-Europa en Japan. Dat betekent dat er één valuta moet komen”.

Door de invoering van de euro zal er een gedeeltelijke transfer van fundamentele soevereine bevoegdheden aan de Europese instellingen overgedragen worden, vooral op monetair gebied.
De Europese Centrale Bank oefent daarmee invloed uit op het hele economische gebeuren. De ECB stelt de hoogte van de rente vast, de maximale toegestane hoogte van de staatsschuld en het begrotingstekort.

De euro zal een grote invloed uitoefenen buiten het eigenlijke  eurogebied. Diverse Caraïbische eilanden, Frans Guyana en Franstalige gebieden in Afrika tot zelfs in Polynesië en Nieuw-Caledonië, die onder Franse invloedssfeer staan, zal de franc vervangen worden door de euro. Het voordeel van een lagere eurokoers betekent in ieder geval  een betere exportpositie voor deze landen.

Ook op de Balkan hebben diverse landen hun nationale munt vanwege koersstabiliteit gekoppeld aan de Duitse mark. Slovenië, Kroatië, Bosnië, Macedonië en Montenegro zullen de invoering van de euro aan den lijve ondervinden.
De invoering van de euro zal zijn weerslag hebben op de totale wereldeconomie.

In Azië en Latijns-Amerika wordt gedacht aan de instelling van een eigen muntunie als tegenwicht tegen de dollar en de euro. In Azië bestaan er al verregaande bilaterale afspraken tussen de diverse centrale banken. Maar een monetaire unie is volgens het Financiële Dagblad ‘nog lichtjaren verwijderd’.
Latijns-Amerikaanse landen zoals Ecuador en El Salvador hebben onlangs hun munt aan de dollar gekoppeld. Argentinië heeft inmiddels de eigen verantwoordelijkheid voor monetaire politiek aan de Amerikaanse Federal Reserve overgedragen, middels een zg. currency board.
Panama en Puerto Rico hanteren de dollar al geruime tijd als nationale munt. Nicaragua, Honduras en Costa Rica zijn bezig de dollar steeds meer toe te laten in het openbare leven. Hun economisch beleid zal in toenemende mate bepaald worden door de Verenigde Staten.
In Guatemala en El Salvador is de dollarisering dit jaar officieel afgekondigd. De meeste bedrijven betalen hun werknemers al in dollars.

Het vormen van een muntunie kan zeer profijtelijk zijn. De ene muntunie lokt de andere uit, aldus Andrew Rose, hoogleraar op de universiteit van Californië.
Landen die niet meedoen aan een muntunie zullen zichzelf benadelen en zullen zich uiteindelijk toch aansluiten, totdat er volgens Rose nog maar drie valuta zullen overblijven: de dollar, de euro en de yen.
De globalisering, een ander woord voor de nieuwe wereldorde, heeft onmiskenbaar grote invloed op de ontwikkeling naar één wereldmunt.