In de ‘Aida Parker Newsletter’ (Auckland Park, RSA) vraagt Estelle Lombard zich af, waarom zoveel mensen denken dat Hitler de gemeenste man was in de geschiedschrijving van de wereld. Waarschijnlijk het resultaat van een jarenlange hersenspoeling in scholen, universiteiten en de pers. Nader onderzoek van de laatste jaren heeft echter aangetoond dat Hitler niet de ergste demon is geweest. Men heeft zijn naam naar voren geschoven om zolang mogelijk de aandacht af te leiden van de grootste crimineel van allemaal: Josef Stalin.


Zijn genadeloze moordlust typeert hem als een psychopaat die zichzelf had gevormd naar het voorbeeld van Ivan de Verschrikkelijke, met een terreurbewind dat al zijn tegenstanders met miljoenen tegelijk vernietigde. Het waren allemaal politieke moorden.

In 1989 liet de KGB uitlekken dat gedurende de 26 jaar durende regering van Stalin 36 miljoen mensen werden gedood. Een nog groter aantal noemt Norman Davis in zijn boek ‘History of Europe’; 54 miljoen. Later is de universiteit van Moskou, in samenwerking met historici van de Universiteit van Madrid op 57 miljoen gekomen. Dat is vele malen meer dan Hitler heeft gedaan. Het is ongelofelijk, maar waar. Dit soort terreur is alleen geëvenaard door Mao tse Tung in Rood-China en Pol Pot in Cambodja. Zij brachten ook hun eigen landgenoten massaal om het leven.

Op één dag, 8 december 1938, ondertekende Stalin dertig dodenlijsten die de namen van duizenden mensen bevatten. Daarna ging hij naar de bioscoop in het Kremlin en keek naar de comedie ‘Happy Guys’. Het rondwaren van zijn opvattingen moet ons zorgen baren.
In Neurenberg is het barbaarse regime van de Sovjet Unie niet ter sprake gebracht. Geen enkele Russische oorlogsmisdadiger heeft terecht gestaan. Men doet alsof er uitsluitend Nazi’s aan het werk zijn geweest. Wie toont er enige belangstelling voor de slachtoffers van Stalin? Zij zijn slechts als stof op de velden van Siberië.

Toch werd er meerdere malen alarm geslagen door Malcolm Muggeridge, George Orwell, Arthur Koestler, en anderen. Pro-Stalinisten veegden hun rapporten van de kaart. Met name George Bernard Shaw sprak van “louter verzinsels”, hoewel achteraf bleek dat Stalin hem op de hoogte had gehouden. Daar was een door het Kremlin georganiseerde hongersnood bij om miljoenen mensen uit de weg te ruimen.

Een andere leugenaar was Walter Duranty, correspondent van de ‘New York Times’, die de Pulitzer Prijs kreeg voor zijn fantastische verhalen over Stalin’s nieuwe ‘civilisatie’ en ‘het grote Sovjet wonder’.

Hoe vreemd het ook mag klinken, diverse hooggeplaatste personen hebben de handelwijze van Stalin destijds gedekt. Daarbij was de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt en een internationaal gezelschap van Westerse intellectuelen, academici, socialisten, liberalen, vakbondsleiders, journa­listen en predikanten. Dat gebeurde later weer toen het over Cuba en Cambodja ging.
Stalin is in de ogen van de communisten een soort half-god geweest en voor religieuze leiders een ‘grote nieuwe hoop voor het hele mensdom’. Stalin noemde deze bruikbare idioten ‘zijn maden’.

De communistische archieven die nu als vrij toegankelijk worden aanbevolen, houden de belangrijkste documenten achter. Wel zijn er sinds 1980 steeds meer massagraven ontdekt. De bekendste daarvan ligt bij het grote gevangenenkamp in Kolyma, binnen de Russische poolcirkel. Na de Russische revolutie van 1917 vonden meteen al 14 miljoen Russen de dood in een burgeroorlog. Daarna kwamen de gevechten in de Oekraïne (waar Robert Conquest over heeft geschreven in ‘Harvest of Sorrow’. Vijftien miljoen slachtoffers; net zoveel als de hele eerste wereldoorlog).
Er is een boek verschenen van Dr. Catharine Merridale met de titel ‘Night of Stone: Death & Memory in Russia’, die een hele studie heeft gemaakt van de nalatenschap van Stalin. Zij reisde twee jaar rond in Rusland en de Oekraïne. Zij sprak met allerlei mensen van hoog tot laag, las tal van documenten, en heeft vastgesteld dat de terreur nog erger is geweest dan iemand had gedacht.