In de “Aida Parker Newsletter” besteedt Estelle Lombard aandacht aan de dwalende Anglicaanse kerk die dringend een conservatieve leider nodig heeft. Is er nergens meer een wijs man te vinden, die de touwtjes in handen kan nemen? Geestelijk en moreel staat de kerk op het hellende vlak, aangevoerd door de ultraliberale aartsbisschop van Wales, dr. Rowan Williams.
Hij heeft onlangs plaats genomen op de 450 jaar oude zetel in Canterbury, als de 104e kerkvorst over 70 miljoen Anglicanen, verspreid over de hele wereld. De lege banken gedurende de plechtigheid getuigden ervan, dat de kerkgangers niet tevreden zijn over de manier waarop ze worden behandeld.

Het ontbreekt aan geestelijk voedsel, aan gehoorzaamheid aan Gods geboden. Het schijnt dat de leiding zichzelf heeft wijs gemaakt, dat er meerdere manieren zijn om naar de hemel te gaan, ongeacht wat de Bijbel  daarover zegt.
Morele vraagstukken zijn opzij geschoven. Men probeert goede maatjes te worden met de goddelozen en modernisten. Om hen te behagen heeft men homoseksuelen en lesbische vrouwen in grote aantallen toegelaten. De Anglicaanse kerk schijnt de weg te willen banen naar de hel, tot verbijstering van velen.

Terwijl de gewone man in de Engels sprekende wereld speurt naar geestelijke wegwijzers, verward door allerlei nieuwe mogelijkheden en veranderingen plus sociale problemen, ruikt de kerk naar dwaasheden en verval. Hij ziet de bedreiging van de Islam en voelt de grond sidderen waarop hij staat. Nu zou de kerk sterk moeten staan, vastberaden zijn, rechte sporen trekken, het christelijk geloof verdedigen, actief evangeliseren, zoals in de tijd van de Reformatie.
Maar nee, de leiders zijn onbekwaam, vruchteloos, vaandeldragers van de liberale vleugel, verachters van traditionele waarden. Premier Tony Blair koos Dr. Williams als opvolger van Dr. George Carey, die vrouwelijke priesters en homo-priesters steunde (tegenstander van het bestrijden van de Taliban in Afghanistan). Aldus Estelle Lombard.

De gewone man heeft niets goeds van dit soort kerkleiders te verwachten. Ze behoren tot de “New Labour Movement”en staan achter het “Christian Socialist Manifesto” en de “Lesbian en Gay Christian Movement”. Rijp of groen, ze willen het moderniseren.
Ze willen misdadigers lichte straffen geven, hen rehabiliteren en blijkbaar naar hun kerkbanken lokken. De Anglicaanse kerk is ontrouw geworden aan “het geloof der vaderen”. De journalist A. N. Wilson schreef: “de kerk van vandaag is ontluisterd en verdient afschuw. Er is geen moreel gevoel meer. De meeste geestelijken zijn mispunten. Ze hebben de kerk moedwillig vernield…”

De ondergang van deze kerk is een menselijke en culturele tragedie. De grootste religieuze erfenis van de eerste protestantse aartsbisschop van Canterbury, Thomas Cramner, die de mis van de Rooms-katholieken verving door het “Book of Common Prayer”, is openlijk verbannen. Dat gebeurde al in 1970. De predikanten legden uit, dat het hele idee van een gevestigde kerk onnodig was geworden, want Engeland was “multi-gelovig” en “multicultureel” geworden.

De Anglicaanse kerk is dus bezig te sterven door gebrek aan geloof…
De bisschop van Edinburgh heeft gezegd, dat de mens niet verantwoordelijk is voor zijn gedrag (zonde) en aartsbisschop Runcie verklaarde, dat hij niet in God gelooft. Dit soort mensen reist dan de wereld rond voor het houden van politieke redevoeringen, tegen betaling. Ze zijn trots en arrogant; geen goed voorbeeld voor de jeugd.
Wie bekommert zich daarom?