Merkels ongeduld met Griekenland komt voort uit haar wens Syriza totaal te vernederen, ziet columnist Ewald Engelen. In de hoop dat de Spaanse kiezers het dan wel uit hun hoofd zullen laten om straks op het even progressief-populistische Podemos te stemmen. Dit schrijft econoom Ewald Engelen op de site van FTM

Ook als gecertificeerde crisisjunk ben ik al lang het overzicht kwijt in de almaar voortdurende Griekse schuldensage. Te veel Uren U, te veel deadlines, te veel éénvoortwaalf-momenten. Iedere nieuwe tranche, iedere nieuwe afbetaling, ieder nieuw overleg levert nu al vijf jaar lang apocalyptische taferelen op. Trekken de Noord-Europese crediteuren nu eindelijk de stekker eruit? Houden de Griekse debiteuren nou eindelijk de eer aan zichzelf? Of dreigt dan de grote kladderadatsj?
Steeds bleek toch een halfbakken compromis mogelijk, bleek de Griekse overheid toch de vereiste miljoenen bij elkaar te kunnen schrapen, bleek Merkel uiteindelijk toch inschikkelijker dan Schäuble had voorgespiegeld, en bleek er toch een nieuwe hervormingsagenda met de Grieken te kunnen worden afgesproken.

Met de verkiezingsoverwinning van Syriza begin dit jaar is dit kippenspel echter in een beduidend schrillere toonsoort komen te staan. Over werkelijk iedere komma, iedere procentpunt, elke hervorming wordt nu gestreden als ging het om een strategisch kruispunt in een stadsguerrilla op leven en dood. En dus wordt de publieke opinie nu al zes maanden bespeeld met voorstellen en tegenvoorstellen die gaan over primaire begrotingsoverschotten van één procent in 2015, twee procent in 2016, drie procent in 2017, 3,5 procent in 2018, en meer van dat soort flauwekul. Alsof politici in de volatiele wereld van vandaag überhaupt in staat zijn het schip van staat op zo’n precieze koers te houden.

Het punt is dat de bereidheid van de kant van Merkel en de haren om Griekenland opnieuw, voor het oog van de wereld, tegemoet te komen tot op het nulpunt is gedaald. Sterker, als je het onderhandelingsspel van de laatste zes maanden ook maar een beetje hebt gevolgd, weet je dat het al lang niet meer gaat over de houdbaarheid van de Griekse schuld, het primaire overschot op de Griekse begroting, de Griekse pensioengerechtigde leeftijd, het Griekse minimumloon, de privatisering van Piraeus, Griekse arbeidsmarkthervormingen of zelfs maar het lidmaatschap van Griekenland van de eurozone.

Totale vernedering van de Griekse populisten is sinds januari het onuitgesproken doel. Syriza moet en zal op de knieën. De ruggengraat moet worden gebroken. En dat heeft niets met Griekenland te maken – hinderlijke kiezelsteen in de hiel van de europese schoen – maar alles met Spanje, de vierde grootste economie van de eurozone,waar zo’n zelfde progressief-populistische beweging op het punt staat de middenpartijen weg te vagen.

Ik heb het uiteraard over Podemos, dat nu al twee jaar verkiezingswinst op verkiezingswinst stapelt en mogelijk bij de komende parlementsverkiezingen in november de grootste partij van Spanje wordt met een programma dat als twee druppels water lijkt op dat van de Griekse zusterpartij: weg met de elite, weg met begrotingstekortreductie, weg met de banken, weg met het neoliberalisme.

Om dat te voorkomen moet het Spaanse electoraat er tegen elke prijs van worden overtuigd dat er in de eurozone geen alternatief bestaat voor permanente uitmergeling door de economisch onzindelijke eis van begrotingsevenwicht die er onder het mom van het redden van de euro wordt doorgedrukt. De bancaire crisis is voor de Europese politieke elite nu eenmaal een uitgelezen moment om de eurozone definitief te transformeren tot een neoliberale utopie van goedkope arbeid, flexibele arbeidsmarkten en onmondige onderdanen. Europese gesprekspartners lappen democratische soevereiniteit aan hun laarzen
Syrizaleider Tsipras heeft dat donders goed in de smiezen. In een ingezonden stuk in Le Monde liet hij fijntjes weten dat zijn Europese gesprekspartners maling hebben aan het mandaat dat zijn partij van de Griekse kiezer heeft gekregen en democratische soevereiniteit dus aan hun laarzen lappen. En ook zijn Spaanse tegenhangers snappen wat er op het spel staat. In een interview met webzine Democracy Now liet de kersverse burgemeester van Barcelona, Ada Colau, weten de democratische revolutie in Barcelona te zien als de voorbode van een bredere burgerbeweging die politieke zeggenschap gaat terugveroveren op een elite die haar ziel heeft verkocht aan grootbedrijf en grootbanken.

En in Nederland? Ach, niet alleen is voormalig sociaaldemocraat Jeroen Dijsselbloem de willige beul van de progressieve hoop, ook bestond een veelgelezen columniste van het ooit progressieve dagblad de Volkskrant het Ada Colau op tv badinerend weg te zetten als verzinnebeelding van de naïviteit van het ‘zoete, zachte, lieve, linkse levensgevoel’. En heeft het gezaghebbende Financiële Dagblad het al maanden over het ‘gestaalde, links-radicale, neomarxistische vocabulaire’ van de Spaanse en Griekse populisten. om maar te zwijgen van de Telegraaf-journalist die er begin deze week niet voor terugdeinsde de Griekse tegenhanger van Dijsselbloem een ‘haatcampagne tegen Europa’ in de mond te leggen. Ondanks het Maagdenhuis behoort Nederland in Europa al vijf jaar tot de restauratieve krachten. Om je dood te schamen.

In verband met Griekenland verscheen er enkele dagen eerder een bericht op Lang Leve Europa

De Prijs van de Euro: Griekse bevolking redt Europa. Het televisieprogramma Radar zond een goede reportage uit over de euro. De Prijs van de Euro. Feitelijk stelt de uitzending van Radar dat de prijs van de euro is: verarming. En om die verarming in Griekenland te compenseren, maakten we 240 miljard euro over naar het Zuiden.
Hoe Noord Europa de Noord Europese Bankiers redde op de kosten van Noord en Zuid Europese inwoners. De uitzending benoemt het wel, maar stapt daar véél te gemakkelijk overheen. Met de ‘reddingen’ van Griekenland gingen honderden van onze gemeenschapsmiljarden naar Griekenland. Maar die ging niet naar de Griekse burger maar voor 95% naar banken. De banken die daarmee werden gered, waren echter wel voornamelijk Noord Europese banken.

Wat we dus hebben gedaan is het volgende: Noord Europese bankiers hebben de Noord Europese economie gesloopt, door Noord Europese belastingbetalers te laten betalen voor verplicht opgedrongen leningen (meer schuld!) verstrekt aan Zuid Europese belastingbetalers. De Zuid Europese belastingbetalers werden daarmee diep in aanvullende schulden gestoken en moesten die vers geleende euro’s vervolgens verplicht gebruiken om Noord Europese bankiers mee af te betalen!
Resultaat: Noord Europese Bankiers gered, Noord Europese economie gesloopt, Zuid Europese economie gesloopt, oneindig veel schulden gecreëerd bij de Zuid Europese burgers. Veel armoede en narigheid gecreëerd. En oh, de samenhang van Europese landen ontwricht.
Door Noord Europese banken te redden, heeft Noord Europa de Noord én Zuid Europese Burger tot armoede en slavernij vernederd. Gefeliciteerd Bankiers, Job Well Done!
Noord Europa redde niet Griekenland, Griekse bevolking redde Noord Europa. De Griekse bevolking heeft 240 miljard euro extra schuld op zich moeten nemen, om zo Noord Europese banken van de ondergang te redden. En die 240 miljard is het cijfer dat de EU zelf gebruikt, en ze doen altijd hun uiterste creatief-boekhouden-best om het lager te laten lijken dat het werkelijk is. Het echte getal (inclusief alle leningen bij de ECB zoals bijv. de ELA miljarden zal flink hoger liggen… Schulden voor iedereen! (behalve bankiers)
En of dat nog niet genoeg is, een door dodelijk hoge schulden getroffen land 240 miljard euro extra schuld geven, doet de EU, de ECB en het IMF nu nog dagelijks hun uiterste best de Griekse burger nog weer tientallen nieuwe miljarden meer schuld op te dringen. Schulden groeien en groeien.

Overgenomen van: www.langleveeuropa.nl