AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
Een “Fransman van Algerijnse afkomst”, waarvan de Franse inlichtingendiensten wisten dat hij contacten had gehad met opstandelingen in het grensgebied tussen Afghanistan en Pakistan. Een persoon waarvan de Franse inlichtingendiensten vermoedden dat hij het één en ander te maken had met twee eerdere schietpartijen in de buurt van Toulouse. Waarvan de inlichtingendiensten al een week het telefoon- en internetverkeer in de gaten hielden en die al een week lang geschaduwd werd door agenten van de Franse inlichtingendiensten. Zo iemand kon echter zonder meer zwaarbewapend naar een Joodse school rijden en daar een bloedbad aanrichten.

Wetende dat vrijwel alle terreuraanslagen – die de gevestigde media de laatste veertig jaar hebben toegeschreven aan marxisten, extreemrechts en radicale moslims – worden gepleegd door inlichtingendiensten en speciale eenheden van het Amerikaanse, Britse en Israëlische leger. Wetende dat de voormalige Franse president Sarkozy een stevige achterstand had op zijn grootste concurrent voor de presidentsverkiezingen op 22 april, Francois Hollande. Wetende dat Operatie Gladio nog steeds in volle gang is in Europa. Wetende dat de VS een ondergronds leger van 66.000 manschappen in stand houdt om overal waar dat wenselijk is in stilte in te grijpen en wetende dat de Franse overheid met hulp van de westerse massamedia het beeld schetst van een alleen opererende radicaal, kunnen we concluderen dat de aanslag op de Joodse school in Toulouse opgezet spel is.

Een aantal dagen na de laatste schietpartij, klopt het verhaal helemaal niet, is het profiel van de dader aangepast in de bekende richting van een breed geaccepteerd (cliché) daderbeeld: “radicaal, alleen handelend” en duiken er getuigenverklaringen op die de officiële verklaringen tegenspreken.

De politie belegerde het huis van een vermoedelijke dader, die zou hebben gebeld met een televisiestation, waarin hij uitlegde wie hij was, welk verleden hij had en waarom hij het deed. Waarom doet die man dat? Hoe weten we of het die man was? Hoe weten we of er überhaupt gebeld is?

Wanneer extreemrechts een rechtvaardiging voor een nieuwe hetze tegen de moslims nodig heeft, hadden ze het niet beter kunnen bedenken. Alles past precies in het standaardplaatje dat we na bijna elke schietpartij en moordaanslag voorgeschoteld krijgen: ontevreden met de samenleving, geradicaliseerd, alles helemaal alleen uitgedokterd en uitgevoerd. Het is onwerkelijk waar sommige wereldburgers toe in staat zijn.

Neem Breivik, die in zijn eentje een operatie in gang zette waar elke CIA-agent een promotie en een vette bonus aan zou overhouden, een medaille van de president erbij waarschijnlijk. Hij deed het allemaal in zijn eentje, geld verzamelen, een enorm manifest bijeen schrijven, wapens kopen, zijn plan bedenken en tot in de puntjes uitvoeren zonder dat iemand van de inlichtingdiensten hem op het spoor kwam of de politie van Oslo hem iets in de weg legde. Breivik had hulp, zoveel is zeker. Direct na de slachtpartij werd een tweede schutter gearresteerd en gefotografeerd terwijl hij geboeid werd afgevoerd. Sinds die dag is er niets meer van hem vernomen, was er geen seconde media-aandacht voor de arrestant. In een reële situatie waren de media boven op de kerel gesprongen van op het moment dat hij weer werd vrijgelaten, maar zelfs zijn vrijlating was geen nieuws. De man werd gearresteerd, een foto bij de politiewagen en dat was het. Samen met de vele getuigen die zeiden dat ze zeker waren dat er meerdere schutters op het Noorse eiland actief waren verdween de tweede schutter in de volledige anonimiteit.

Dan was er de massale schietpartij in Luik. Een dader, bekend bij de politie, al enkele veroordelingen op zijn kerfstok en onder surveillance van de Luikse politie en het gerecht, kan een enorme massa zware wapens verzamelen en volledig ongehinderd op een groep forenzen schieten. Zes doden, meer dan 100 gewonden en een land in shock. De man, Nordine Amrani, had geen enkele reden voor zijn schietpartij. Voorafgaand aan zijn dodentocht had hij in zijn eigen schuur zijn buurvrouw vermoord. Niemand stelt echte vragen. De zaak is gesloten. We kunnen het verhaal van Amrani niet meer horen want hij kwam zogezegd zelf ook om het leven.

En dan nu de drievoudige moordpartij in Frankrijk. Bij de eerste schietpartij in Toulouse (zondag 11 maart) kwam een para om het leven en ook bij de tweede schietpartij (donderdag 15 maart) in Montauban betrof het militairen: twee doden, één zwaargewonde. De politie denkt dan vanwege de identiteit van de slachtoffers (Arabisch, Antilliaans) aan rechtsextremisten, en vermoedt dat het kan gaan om een drietal Franse militairen die onlangs uit het leger werden ontslagen vanwege nazisympathieën.

Frankrijk is in rep en roer. Net als Noorwegen dat was, afgelopen zomer. Net als België dat was in december. Net als België dat was in de jaren ’80, toen de Bende van Nijvel er huishield. Net als Duitsland dat was in de jaren ’60 en ’70 toen de Rote Armee Fraktion er dood en verderf zaaide, of Italië in de jaren ’60, ’70 en ’80 door de aanslagen en ontvoeringen van de Rode Brigades. Net als Griekenland en Turkije in diezelfde periode.

Iedereen die de zaak bestudeerd heeft weet dat de aanslagen in de jaren ’60, ’70 en ’80 het werk waren van Operatie Gladio, een clandestiene, criminele organisatie van het Amerikaanse leger waarbij speciale eenheden ingezet werden voor het zaaien van onrust en chaos en daarmee Europese overheden afpersend om ze in de pas te laten lopen en tegelijkertijd een staat van terreur te veroorzaken, de bevolking angstig te houden en zonder veel problemen en verzet repressieve wetgeving erdoor te kunnen drukken.

Met de steeds mondiger wordende burger, die via het internet alle informatie over wie dan ook tot zijn beschikking heeft en met het groeiende verzet tegen de status quo in het Westen, tegen de smerige imperialistische politiek van de VS en de NAVO in het Midden-Oosten en Afrika, tegen de neoliberale ideologie die de economie heeft geruïneerd, tegen de afnemende vrijheid, de toenemende repressie en de algemeen om zich heen grijpende waanzin, beginnen de Poppenspelers zich wellicht zorgen te maken en hoopt men de nieuwe dynamiek in de samenleving in een voor hen wenselijke plooi te strijken – met een nieuw hoofdstuk in het Gladioverhaal.

Er zijn enkele sterke aanwijzingen voor het Gladio-scenario. Eén van die aanwijzingen is de uiterst professionele werkwijze van de dader. Zo waren er zelfs op de patroonhulzen die na alle drie de schietpartijen werden gevonden geen sporen van de dader te vinden; geen vingerafdrukken, geen minuscule deeltjes met DNA van de dader, uiterst kalm zijn wapens herladend te midden van de enorme chaos nadat hij zijn eerste salvo’s had afgevuurd. “We hebben te maken met een ijskoude, professionele moordenaar, die weet wat hij doet,” sprak een Franse politiewoordvoerder tegenover de pers.

Dit beeld werd aanvankelijk bevestigd door een getuige die na de tweede aanslag oog-in-oog stond met de schutter. “Het was een corpulente kerel, blank, met ijskoude ogen en een tattoo en een litteken op zijn wang. Vooral die ijskoude en doodkalme ogen zal ik niet licht vergeten,” aldus de getuige, een inwoner van Montauban, tegenover het Franse RTL. De dader die door de Franse politie werd gedood, lijkt in het geheel niet op die beschrijving. Op een foto zien we een vrolijke, vriendelijke jongeman. Zijn ogen vertonen geen sporen van kilheid, en corpulent is hij zeker niet, net zo min als blank (zoals de getuige de dader omschrijft).

Het volgende incident was de schietpartij aan de Joodse school in Toulouse. Uiteraard wordt meteen de link gelegd met de twee eerdere schietpartijen, en de slachtoffers passen in het daderprofiel dat de Franse politie in eerste instantie heeft opgesteld: extreemrechtse ex-militairen. Maar in de loop van die dag werd het verhaal aangepast: het zou dus gaan om een Fransman van Algerijnse afkomst: Mohammed Merah, 23 jaar, “met contacten met Al Qaida”. (…).

Al Qaida bestaat niet. Je kunt er geen contacten mee hebben. Het is even geloofwaardig als de kleuter die beweert dat hij Sinterklaas ‘s nachts over de daken heeft zien galopperen op zijn witte schimmel. Zijn leeftijdgenoten zullen hem met open mond aanhoren. Elke volwassene lacht minzaam.

Hij zou een reis hebben gemaakt naar het grensgebied tussen Afghanistan en Pakistan, zou daar hebben leren omgaan met explosieven. Met explosieven? Er zijn geen explosieven gebruikt. De dader gebruikte hetzelfde .45 vuurwapen bij alle aanslagen, met griezelige precisie. Heeft hij dat ook van Al Qaida geleerd in de paar weken dat hij bij hen vertoefde? Of had men daarvoor de bizarre bomaanslag op de Indonesische ambassade in Parijs bedacht, die volgens de ambassade toch niet tegen hen gericht was, dit alles op een moment dat de aangewezen dader van de schietpartij al werd belegerd in zijn appartement in Toulouse.

Foutje? Was deze aanslag bedoeld om de link met zijn genoemde ‘expertise’ op het gebied van explosieven te illustreren en hield iemand zich ergens niet aan het draaiboek? Als bijkomende stressfactor voor de Franse samenleving werkte de bomaanslag in ieder geval wonderwel.

De dader koos zijn doelwitten om maximale boosheid in de Franse samenleving te ontketenen. Aanslagen op Joden zijn een garantie voor hysterische reacties, maar ook de moord op soldaten, bij klaarlichte dag, de tweede gefilmd door een bewakingscamera, verzekeren heftige emoties. Dat hij zijn slachtoffers welbewust koos en niet willekeurig mensen neerknalde, blijkt uit het feit dat hij bij de tweede schietpartij een omstander aan de kant duwde om bij zijn beoogde slachtoffer te geraken. Maar goed, we hebben dus weer hetzelfde scenario als we al zo vaak zagen: eenzame dader, volkomen monddood gemaakt over gebeurtenissen die in de eerste 24 uur via mededelingen van niet geïnformeerde politiemensen enige logica vertonen, waarna het verhaal door de spindoctors wordt bijgewerkt om er maximale politieke en sociologische winst uit te halen, en er niets meer van klopt. Hier winst uithaken?

De voormalige president Sarkozy leek enkele weken voor de verkiezingen met ruime marge te gaan verliezen van Francois Hollande. De ‘Amerikaan’ is de minst populaire president ooit in Frankrijk. Hij heeft te maken met het ene schandaal na het andere en in de Franse bloggosfeer wordt al sinds de laatste verkiezingen gesteld dat hij die verkiezingen heeft gestolen met de door hemzelf (als minister van Binnenlandse Zaken) ingevoerde elektronische stemmachines. Nadat hij enkele weken geleden wanhopig de angstkaart trok en fel van leer trok tegen allochtonen, bleek de voorsprong van Hollande lichtjes te slinken. Wanneer de Fransen op 22 april naar de stembus gaan voor de eerste ronde van Presidentsverkiezingen heeft Sarkozy zich wekenlang kunnen profileren als de sterke man die het land heeft behoed voor chaos en anarchie. De Fransen leven met het gevoel van een land in oorlog, en iedereen weet dat een president in oorlogstijd vrijwel altijd herkozen wordt.

Maar niet alleen Sarkozy profiteert. Ook de Poppenspelers hebben een uitgelezen kans om iedereen die hun beleid in het Midden-Oosten bekritiseert te associëren met deze veronderstelde seriemoordenaar. “Mohammed Merah begin zijn daden als straf voor de oorlog van het Westen in Afghanistan en Irak en de moord op Palestijnse kinderen door het Israëlische leger.” Met andere woorden: iedereen die zich aansluit bij dergelijke kritiek is in deze wereld die wordt gedomineerd door de Bush-doctrine (“je bent voor ons, of tegen ons”) vanaf nu dus een potentiële terrorist die zomaar zou kunnen beginnen te schieten op soldaten en Joden.

Dat is de winst van deze Gladio-operaties, naast het feit dat het vijandbeeld van de Westerse burger nog maar eens versterkt is en we de komende maand zonder mokken nieuwe repressieve maatregelen zullen mogen verwachten om te ‘voorkomen’ dat dit nog eens gebeurt.

Maar het zal zeker nog eens gebeuren. Zolang de geënsceneerde aanslagen als deze door de gevestigde media niet worden ontmaskerd als wat ze zijn, zolang de Westerse burger het hem opgedrongen vijandbeeld niet verwerpt en blijft geloven dat het opgevoerde theaterstuk werkelijkheid is, zullen de regeringen het blijven toepassen. Het werkt, dus waarom niet?