Alfred en Judith Muller (Jeruzalem) zeggen in ‘achter de schermen’, dat de conservatieve regering van Yitschak Shamir geen kwaad kon doen in de ogen van de bevolking van Israël, maar met de socialisten van Yitschak Rabin is het net andersom. Vooral de minister van buitenlandse zaken Sjimon Peres moet het ontgelden; hij wordt ‘de valse profeet’ genoemd. De mensen raken verbitterd nu ze de gevolgen zien van het ‘goede maatjes worden’ met Yasser Arafat en zijn kameraden.

Prof. Shlomo Gazit (Tel-Aviv universiteit) stelt dat Israël nu al weer een hele tijd is voorgespiegeld, dat met ‘het accoord’ in Washington, de vijandschap en bloedige aanvallen zouden ophouden in de gebieden, die de P.L.O. ‘Bezet gebied’ noemt. Maar integendeel, ze zijn toegenomen. Het schijnt dat niemand kans ziet daar een eind aan te maken. Maar als niemand dat nu kan, gebeurt het later net zo min! De regering van Israël moet duidelijk zeggen: “Geen orde en rust, geen onderhandelingen meer. Afgelopen”.

Ariël Sharon (Gewezen minister van defensie) zegt, dat de nationale verdedigingsraad eens heeft nagegaan, wat nu precies de positie van Yasser Arafat, waarin Jeruzalem zou moeten berusten.
1. Arafat vindt dat alle afspraken moeten leiden tot de oprichting van een “Palestijnse staat” in Judea, Samaria en Gaza, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Hij wijst alles van de hand, wat dat doel niet dient.
2. De symbolen van de Palestijnse soevereiniteit moeten duidelijk zichtbaar zijn aan de nieuwe grenzen.
3. Arafat wenst garanties, dat het ‘vredes-proces’ zal doorgaan, ongeacht of hij zich aan gemaakte afspraken houdt. De klok mag in geen geval teruggedraaid worden.
4. Er worden al voorbereidingen getroffen, dat de ‘Hamas’-organisatie vertegenwoordigers zal hebben in het stadsbestuur van Gaza. ‘Hamas’ mag doorgaan met terroristische acties: de ‘Fatah’-beweging heeft geen bezwaar.
5. Arafat zal de terreur laten toenemen in Judea en Samaria, omdat hij hoopt daarmee de regering van Israël meer concessies af te dwingen.
6. Nadat de troepen van Israël een bepaald gebied hebben verlaten, mogen ze niet meer reageren op binnenkomende berichten over een overval van ‘fatah’ en na een aanslag mogen ze de terroristen niet achtervolgen.
7. De P.L.O. zal nu, of in de toekomst, geen wijzigingen aanbrengen in haar handvest, dat bepaalt dat de staat Israël vernietigd moet worden.
8. Groepen, die Arafat tegenwerken, omdat ze terreur wensen, zullen niet uit de P.L.O.-organisatie verwijderd worden.
9. De ‘Palestijnen’ zullen worden bewapend met geweren voor stoottroepen, machinegeweren en pantserwagens. Na het vertrekken van het Israëlische leger is geen toezicht op de bewapening mogelijk…

In ‘The jerusalem Post’ schrijft Barry Rubin, dat Arafat nog steeds de leden voor een tijdelijk bewind niet heeft benoemd, omdat hij eigenlijk niemand vertrouwt. In Gaza kreeg hij al ruzie. Hij probeert nu de grootst mogelijke politiemacht op te bouwen om hem te beschermen.

Na besprekingen met de P.L.O. in Taba verklaarde minister Sjimon Peres, dat de op 13 september ’93 afgesproken data voor terugtrekking van de baan zijn, dus dat Gaza en Jericho niet op 13 april worden overgedragen, want de P.L.O. heeft te veel tijd verknoeid met inbrengen van bezwaren. Allerlei problemen zijn slechts gedeeltelijk opgelost. Gesprekken over Jeruzalem zitten muurvast. Arafat hoopt, dat zijn ‘koppigheid’ diepe indruk zal maken op Arabische leiders elders. Maar op deze manier kunnen diverse conferenties nog maanden voortsukkelen. Israël heeft echter meerdere vijanden en zij kunnen ongeduldig worden. Zij zullen niet berusten in een ‘onvoltooide vrede’ of zoiets.