AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
Veel van de berichtgeving over het voortdurende conflict in Syrië is gebaseerd op persberichten van het zogenaamde ‘Syrische Observatorium voor de Mensenrechten’ (SOHR). Een naam die een organisatie van enige omvang met basis in Syrië doet vermoeden. Niets blijkt minder waar.

De 42-jarige Rami Abdelrahman is ‘hoofd’ van de eenmansoperatie ‘Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten’, dat in 2006 is opgericht. Rami Abdelrahman is een pseudoniem. Zijn echte naam is Osama Ali Suleiman.

Het door de EU en de Britse overheid gesubsidieerde ‘observatorium’ bestaat in feite uit één man, die ooit een opleiding marketing volgde, en nu eigenaar is van twee kledingwinkels die hij in zijn vrije tijd runt vanuit zijn rijtjeshuis in het Engelse industriestadje Coventry. Abdelrahman woont al dertien jaar niet meer in Syrië en ontvangt zijn informatie van informanten ter plaatse, om hier vervolgens een selectie in te maken en die door te spelen aan de massamedia zoals CNN, Reuters, AFP, de BBC en de Engelstalige uitzendingen van Al Jazeera.

Veel van de berichtgeving over Syrië is zodoende niet gebaseerd op betrouwbare, onafhankelijke verslaggevers of tenminste verslaggevers waarvan we de achtergrond na kunnen gaan, maar op lokale bronnen die zelf in het conflict betrokken zijn. Ook Abdelrahman maakt er geen geheim van een tegenstander te zijn van de regering Assad. Men kan zich dus terecht afvragen hoe eerlijk en evenwichtig berichtgeving is die gebaseerd is op de persberichten van het Observatorium. Abdelrahman onderhoudt goede betrekkingen met het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken.

Toch baseert de Verenigde Naties zich in zijn rapporten mede op de informatie van het Observatorium. Ook de Amerikaanse overheid en vooraanstaande media gaan af op de aantallen slachtoffers die door het Observatorium gemeld worden, aldus een bericht van de New York Times. Die krant meldt verder dat het Observatorium gesubsidieerd wordt door de Europese Unie en een nationale overheid van een Europees land, dat Abdelrahman niet bij naam wil noemen. Het laat zich echter denken dat het om het Verenigd Koninkrijk gaat, ook al omdat Abdelrahman directe toegang tot de Britse minister van Buitenlandse Zaken, William Hague, blijkt te hebben.

Ook blijkt dat de meeste non-gouvernementele organisaties de informatie van Abdelrahman wel degelijk serieus nemen, met name Amnesty International.
Het zou niet voor het eerst zijn dat een vluchteling uit een dergelijk land gebruikt wordt om de ‘informatie’ te leveren om op enig moment een militaire inval in het land te rechtvaardigen.
Inmiddels hebben sinds begin januari vorig jaar rond de zeventig prominenten een verklaring getekend tegen de onprofessionele wijze waarop Abdelrahman te werk gaat. Het gaat hier om politieke activisten, journalisten, advocaten, leiders van Syrische burgerrechtbewegingen en voormalige politieke gevangenen. Zij roepen op om alle connecties met Abdelrahman te verbreken. Hij zou door zijn informatievoorziening aan westerse media de situatie in Syrië alleen maar helpen te verslechteren.

Abdelrahman’s organisatie heeft enige tijd geleden een gezamenlijke verklaring ondertekend met het Damascus Center for Human Rights Studies dat op zijn beurt nauw samenwerkt met het US National Endowment for Democracy (NED). Overal waar vijandige regimes aan de macht zijn of weggewerkt moeten worden is de NED van de partij. De NED werkt regelmatig nauw samen met de Amerikaanse geheime dienst de CIA.
In april 2011 onthulde Wikileaks een aantal gelekte telegrammen. Daaruit bleek dat de Amerikaanse regering de Syrische oppositie al vanaf het begin van 2005 actief ondersteunt
Eerder gaf de beruchte Irakese overloper Rafid al-Janabi, bijgenaamd ‘Curveball’, lachend toe dat hij verhalen over massavernietigingswapens gefabriceerd heeft, om zo de Verenigde Staten en bondgenoten er toe te bewegen een oorlog te beginnen.

Diverse documentaires, onder andere op de Duitse televisie, hebben aangetoond dat de Amerikaanse regering bedrogen is met informatie van ‘Curveball’ en dat de Amerikaanse regering deze leugens klakkeloos geloofde en welbewust gebruikt heeft om Irak binnen te vallen. Massavernietigingswapens die de casus belli zouden vormen voor het Westen om in Irak te interveniëren, een oorlog die uiteindelijk tien jaar in beslag zou nemen en meer dan een miljoen levens zou eisen en Irak tot op de dag van vandaag als slagveld heeft achtergelaten. Ook dr. Sliman Bouchuiquir schept er inmiddels over op hoe hij het Westen gek heeft gemaakt met verzonnen verhalen over Khadaffi’s wreedheden tegen de Libische bevolking.

Overgenomen (en bewerkt) van www.novini.nl