De milieuorganisatie Greenpeace heeft wereldwijd en met name in Nederland veel goodwill en een bijna onaantastbaar imago opgebouwd. Kritiek op deze organisatie wordt vaak afgedaan als zeurderig en niet serieus. Echter, ex-werknemers van Green-peace klagen over de geldverspilling door de leiding.


Vorig jaar was er op de Deense televisie een uitgebreide documentaire (‘De Man in de Regenboog’), waarin aangetoond werd dat Greenpeace met geld knoeit.

Het grootste deel van het geld dat bij Greenpeace binnenkomt is afkomstig van donateurs. Dat is een goede zaak die de onafhankelijkheid ten goede komt. Maar de doelstellingen waarvoor het geld bestemd is, dreigen steeds meer uit het oog te worden verloren.
Het ontaardt in het stallen van grote bedragen geld op bankrekeningen waar geen grip meer op is en waarover alleen de topleiders van Greenpeace kunnen beschikken.
Deze praktijken worden door Greenpeace gerechtvaardigd met het argument dat in het geval de inkomsten van donateurs afnemen, er altijd nog een reserve aan geld voorhanden is.
Echter, Greenpeace Duitsland heeft inmiddels een reserve van 60 miljoen DM opgebouwd en in Nederland heeft Greenpeace een reserve van 40 miljoen gulden.
Veel geld is naar andere stichtingen weggesluisd waar het geld voor noodgevallen bewaard wordt. Een voorbeeld van zo’n stichting is ‘Ecological Challenge’ die organisatorisch weinig of niets met Greenpeace te maken heeft.

“Bepaalde figuren binnen de organisatie verrijken zich”, verklaarde een ex-boekhouder van Greenpeace Nederland.
“Er wordt maar wat aangerommeld, er is een gebrek aan management en critici worden weggemanouvreerd en de organisatie uitgezet”.

Het jaarverslag van 1990 deed melding van de kosten van de projecten voor dat jaar. In werkelijkheid is er veel minder geld aan campagnes van Greenpeace besteed dan het jaarverslag doet geloven. Ook de jaren daarop geven hetzelfde beeld te zien. Greenpeace Canada bij voorbeeld besteedde twee jaar geleden slechts 5% (!) van alle inkomsten aan de feitelijke doelstellingen.

Maar het belangrijkste verwijt van ex-werknemers is dat het bestuur van Greenpeace zichzelf onaantastbaar heeft gemaakt. Het internationaal bestuur op de Amsterdamse Keizersgracht en het nationaal bestuur aan de Singel regelen en dicteren alles.
Het zijn ook deze leiders die het meest onder de invloed van de New Age Beweging staan.

De documentaire op de Deense televisie liet ook Brian Metcalfe, de oprichter van Greenpeace, aan het woord. Metcalfe zei: “Als ik terugdenk aan Greenpeace, hoe zij begon en hoe zij zich ontwikkelde vanaf het moment dat zij opgericht werd en hoe het er vandaag bijstaat, dan zie ik mijzelf als een soort Dr.Frankenstein die een monster geschapen heeft dat een eigen leven leidt”.

Toen de interviewer Metcalfe vroeg wie hij met dat monster bedoelde, antwoorde hij: “David McTaggert”.
McTaggert, dat wordt duidelijk in de documentaire, heeft onder zijn leiding van Greenpeace een vele miljoenen dollars opbrengende multinational gemaakt.
Patrick Moore, een andere oprichter van Greenpeace beschuldigt de organisatie nu van milieu-extremisme en intolerantie.
“Na de val van de Berlijnse Muur en het communisme is de organisatie in links vaarwater terecht gekomen, omdat veel aanhangers van de vredesbeweging niets meer te doen hadden. Teleurgesteld waren zij op zoek, en zo zijn zij bij Greenpeace terechtgekomen”. Moore verklaart dat Greenpeace zo extreem is geworden, dat zij een gevaar voor de milieubeweging zelf vormt. “Ik wijs de anti-humanistische en anarchistische benadering (van Greenpeace) af”.

De genoemde documentaire is onlangs met de grootste moeite in de Verenigde Staten vertoond. Het wordt de hoogste tijd dat ook het Nederlandse publiek de ware feiten over Greenpeace voorgeschoteld krijgt.