AMSERDAM-LIENDEN, Het KNP:
In juli 2008 overlijdt microbioloog Dr. Bruce Ivins. Hij was een expert op het gebied van antrax en ontwikkelde vaccins tegen miltvuur. Hij werkte bij de United States Army Medical Research Institute of Infectious Diseases (USAMRIID), waar hij onder de meer de monsters onderzocht van antrax (miltvuur) die in 2001 per brief werden verstuurd naar enkele Amerikaanse senatoren en media.

De afgelopen tien jaar hebben maar liefst veertig (!) vooraanstaande microbiologen de dood gevonden. Allemaal waren ze bezig met onderzoek naar de strijd tegen bio-terrorisme. Het bizarre is dat niemand van deze veertig mensen een normale dood stierf.

Één persoon werd doodgestoken met een zwaard, een ander werd overreden door een auto en een derde werd met ernstige hoofdwonden doodgeslagen gevonden. Een andere wetenschapper stierf door steekwonden in de borst en een volgende stierf in een met stikstof gevulde luchtsluis.

Dr. Bruce Ivins sterft aan een overdosis medicijnen, in het Frederick Memorial ziekenhuis. Een autopsie werd niet verricht, Dat was volgens artsen niet nodig: het was immers overduidelijk dat het zelfmoord was. Volgens bronnen pleegde bio-defensie pionier Bruce Ivins zelfmoord door het innemen van een overdosis Tylenol3. Hoe hij aan genoeg pillen kwam om zichzelf om te brengen, blijft een raadsel.
Ivins had direct verband met de uit 2003 daterende Antrax-zaken, het vermeende giftige poeder dat werd aangetroffen in enveloppen en pakjes, die aan hooggeplaatste personen werd toegezonden. Volgens berichten pleegde Ivins zelfmoord op het moment dat de FBI hem in staat van beschuldiging wilde stellen voor zijn betrokkenheid bij de aanval. Kort na zijn dood, op 8 augustus, verklaarde het Department of Justice dat de zaak werd gesloten: Ivins was de enige verantwoordelijke voor de antrax-brieven. Microbiologen zetten echter grote vraagtekens bij deze conclusie.
Ivins was degene die een potentieel vaccin ontwikkelde dat als tegengif tegen Antrax kon dienen en hiervoor in 2003 een prestigieuze beloning ontving. De zogenaamde ‘Decoration of Exceptional Service’. Hij was ook degene die overheidsfunctionarissen hielp met het onderzoek naar de bangmakerij rondom dit Antraxpoeder.

Vrienden en familie van Ivins zijn bijzonder sceptisch over de vermeende zelfmoord van deze wetenschapper. Ze wijzen erop dat hij een Rode Kruis-vrijwilliger was, op het klavier speelde in de kerk in zijn gemeente, intens van tuinieren hield en getrouwd was en twee jonge kinderen had.

Anderzijds, om maar het meest gruwelijke scenario te schetsen dat mogelijk is, verklaarde een sociaal werker, die aan de FBI was gelieerd, ene Jean Duley, dat Bruce Ivins in werkelijkheid een zelfmoordlustige, psychopathische op wraak beluste moordenaar was, die zijn collega’s in een roes had willen ombrengen, toen hij ontdekte dat hij het onderwerp was geworden van een onderzoek door het Ministerie van Justitie inzake de Antrax-gevallen. Was deze Jean Duley de Judas die Ivins moest verraden? De verklaring van Duley was op zijn zachtst gezegd op meerdere punten behoorlijk discutabel.
Monsters van menselijk haar, dat werd gevonden in een postbus waarin een Antrax-enveloppe was gepost, zouden van Ivins zijn, maar dat klopte echter van geen kant, aldus insiders. Bovendien had Ivins 18 jaar lang een van de hoogste veiligheidsverklaringen op zak, die was uitgegeven door het Ministerie van Defensie.

Een journalist merkte met enig understatement op: “Hoe het toch mogelijk was geweest, dat al die gediplomeerde psychiaters en psychologen de criminele intenties in het gedrag van Ivins hadden gemist, terwijl één sociaal werker (Jean Duley) dat in één groepsessie wel had opgepikt.” En als Ivins zo zelfmoordlustig was geweest, dan zou dat toch wel opgevallen zijn in de afgelopen twintig jaar, toen hij in Fort Detrick werkte, de thuisbasis van het Medisch Onderzoeksinstituut voor Infectieziekten van het Amerikaanse leger. Een van de best bewaakte faciliteiten in de VS.

Ivins is het tweede slachtoffer van een heksenjacht die de overheid begon met de gemeenschappelijke pesterij tegen Dr. Steven Hatfill. Zijn carrière en reputatie waren onherstelbaar beschadigd, voordat hij met een US$ 5,8 miljoen regeling weg kon komen.

Is het toeval dat het de overheid uitstekend uitkomt, dat binnen een maand na deze schikking met Hatfill, Bruce Ivins aan een schijnbare overdosis sterft en de Antraxzaak kan worden gesloten, na jaren van vervolging van een verkeerde verdachte?

Niemand hoeft zich kennelijk meer zorgen te maken over Antrax-poederbrieven, zoals die o.a. naar TV-reporter Tom Brokaw en oud-senator Tom Daschle werden gestuurd. Maar de vraag is nu dus wel of de juiste dader is geïdentificeerd, of dat iemand anders van rechtsvervolging wordt weggehouden?
Ligt het antwoord bij Dr. Philip M. Zack, een microbioloog die al eerder had geprobeerd een Arabische collega, Dr. Ayaad Asaad te beschuldigen van deze Antrax-angstcampagne? Zack werd ontslagen uit zijn functie in Fort Detrick, nadat was komen vast te staan, dat hij Dr. Asaad op een buitengewone manier had gediscrimineerd, om het simpele feit dat hij een Arabier was. Maar nadat hij was ontslagen, bleek dat hij nog steeds toegang had tot dit top-secret laboratoria, en daar ook daadwerkelijk naar binnen ging, gefilmd door veiligheidscamera’s.
Zack was heel vertrouwd met de militaire uitvoering van Antrax, het soort dat werd gebruikt en gevonden bij de postpakketjes en enveloppen in 2001. Dit bewijs werd nog eens versterkt toen de DNA-sporen van het Antrax, teruggevoerd konden worden naar Fort Detrick. Zack is ook nog eens verdacht, omdat de Antrax-angstcampagne vlak na de aanslagen van 11 September 2001 begon. Die tijd staat bekend als het moment dat de neo-conservatieven en Israël hun ‘war-on-terror’ beginnen. Zack stond al bekend als de ‘Arabieren-hatende-Jood’ en de brieven die bij de Antrax-enveloppen en -pakjes werden gevonden, bevatten altijd anti-Semitische retoriek, die van Arabieren leek te zijn gekomen. (“Dood aan Israël” en “Allah is groot”)

De vraag is nu of de hele Antrax-angstcampagne bedoeld was om nog meer de nadruk te leggen op de moslim-wereld, om het verlangen van de neo-conservatieven om een oorlog te beginnen in het Midden-Oosten te rechtvaardigen. Was deze angst bedoeld om ook te wijzen naar de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein, nog een extra stimulans om een invasie in Irak te rechtvaardigen?
De essentiële vraag is of dr. Steven Hatfill en dr. Bruce Ivins de zondebokken dienden te zijn, die door de overheid aangewezen zouden worden voor de Antrax-gevallen, zodat de verdenking niet op betrokkenheid van Dr. Zack zou vallen?

Volgens sommige auteurs was hier sprake van een cover-up van de FBI: er moest een zondebok worden gevonden, terwijl de werkelijke daders buiten schot bleven. De FBI ging eerst achter Hatfill aan, maakte hem het leven zuur en toen hij niet kon worden ‘gepakt’ richtte het zijn pijlen op Bruce Ivins. In 2010 sloot de FBI definitief het onderzoek: Ivins was de dader.
Volgens de democratische politicus Rush D. Holt zou nieuw bewijsmateriaal van de FBI door een rechter van tafel worden geveegd. Volgens Kemp, de voormalige advocaat van Ivins, worden de psychische problemen van Ivins helaas gezien als bewijs.
Volgens de documentaire ‘Anthrax War’ is Ivins één van vier Amerikaanse en Engelse onderzoekers van biologische wapens die in de afgelopen jaren zijn overleden door ‘zelfmoord’.

Dr. Bruce Ivins was een toegewijde wetenschapper. Na zijn dood is hij neergezet als een idioot die, gekleed in een kogelvrij vest, zijn slachtoffers vergiftigde op de meest verschrikkelijke manier van biologisch terrorisme. Maar als deze Antrax-angstcampagne simpelweg een nieuwe manier was van de neo-conservatieven en de Israëlische Mossad, dan zijn de implicaties van een dekmantel gigantisch. Niemand van Dr. Ivins collega’s of vrienden geloven dat hij een moordenaar was, maar denken dat zijn ‘zelfmoord’ het resultaat was van een non-stop, heftige pesterij door overheids-functionarissen.
Dr. W. Russel Byrne karakteriseerde Dr. Bruce Ivins als een man ‘die leek alsof hij naar zijn executie werd geleid’.

Andere micro-biologen die op vreemde wijze aan hun eind zijn gekomen zijn: (deze opsomming is niet volledig)

Dr. David Kelly: Brits expert op het gebied van biologische wapens, sneed volgens het officiële onderzoek zijn eigen polsen door bij zijn woonhuis in een bos. Stierf in 2003. Hij was de belangrijkste adviseur van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken betreffende wapenbeheersing. Maakte deel uit van het UN inspectieteam naar biologische wapens.
Dr. Leland Rickman: San Diego expert op het gebied van epidemiologie (besmettelijke ziektes). Plotseling overleden in juni 2003 tijdens een reis in Lesotho. Er werd geen autopsie verricht. Hij was prominent lid van de “Group to Eradicate Resistant Micro-organisms (GERM)”.
Steven Mostow: 63, microbioloog, komt in maart 2002 om tijdens een vlucht in zijn privé vliegtuigje.
David Wynn-Williams: 55, microbioloog, overleden in maart 2002. Werd aangereden terwijl hij aan het joggen was in zijn woonplaats in het Britse Cambridge. Deed onderzoek naar primitieve microbes, onder andere in polaire gebieden zoals Antarctica. Hij was ook geïnteresseerd in mogelijk leven op Mars.
Tanya Holzmayer: 46 jaar, wordt vermoord in februari 2002 door collega Guyang Huang, die daarna zelfmoord pleegt. Beiden waren microbiologen in San Francisco.
Dr. Ian Langford: 40, overleden in februari 2002, microbioloog.
Victor Korshunov: 56, februari 2002 in Moskou omgekomen. Hoofd van een afdeling verantwoordelijk voor microbiologie aan de Russische Staatsuniversiteit. De Pravda meldde destijds dat hij een vaccin had gevonden dat beschermd tegen aanvallen van biologische wapens. Volgens de krant is hij vermoord.
Ian Langford: 40, werd dood aangetroffen in zijn eigen huis in het Engelse Norwich. Hij was senior onderzoeker aan de universiteit van East Anglia. Er wordt door de politie geen onderzoek naar de zaak gedaan.
Ivan Glebov: wordt door ‘bandieten’ in St. Petersburg midden op straat vermoord in februari 2002.
Alexi Brushlinski: overleden in februari 2002. Glebov en Brushlinski waren microbiologen. Brushlinski was lid van de gerenommeerde Academie van Wetenschappen.
Don C. Wiley: 57, verdween spoorloos in november 2002 met zijn huurauto. Zijn lichaam werd eind december gevonden in de Mississippi. Hij was een van de meest prominente microbiologen in de wereld en verbonden aan het Howard Hughes Medical Institute aan de Harvard University. Hij deed onderzoek naar dodelijke virussen, zoals het HIV virus en het Ebola virus. Hij was een expert op het gebied van menselijke immuunsystemen.
Dr. Robert Schwartz: 57, toegetakeld en neergestoken met een zwaard in zijn woning in Loudoun County, Virginia, in december 2001. Hij was microbioloog en expert in de biofysica. Oprichter van de Virginia Biotechnology Association en directeur van de Research and Development afdeling aan Virginia’s Center for Innovative Technology.
Dr. Benito Que: expert op het gebied van celbiologie en besmettelijke ziektes aan de Miami Medical School, overleden november 2002.
Wiley, Schwartz en Que werkten voor medische onderzoeksinstituten die onder meer gefinancierd werden met geld van het Howard Hughes Medical Institute. Dit instituut staat bekend om de nauwe samenwerking met de CIA. Volgens sommige onderzoekers kun je hier beter niet werken, want de kans dat je een ‘ongeluk’ krijgt, is beduidend hoog. Wiley en Que zouden beiden een ‘beroerte’ hebben gehad.
Nguyen Van Set: 44, Australische microbioloog, in december 2001 ‘gestikt’ in een koelkast in het laboratorium waar hij werkte.
Dr. Yaakov Matzner: 54, hoofd van de Hebrew University School of Medicine.
Amiramp Eldor: 59, hoofd van de afdeling voor Hematologie aan het Ichilov ziekenhuis in Tel Aviv. Hij was een expert op het gebied van bloedziektes.
Avishai Berkman: 50, directeur van het ministerie van gezondheid in Tel Aviv.
Matzner, Eldor en Berkman komen gelijktijdig om bij een vliegtuigongeluk in november 2001.
Dr. Vladimir Pasechnik: 64, microbioloog, overleden in november 2001, woonde in Engeland. Werkte voor het Britse ministerie van gezondheid aan een alternatief voor antibiotica. Had ook connecties met Britse spionagediensten. Zou later deelnemen aan de opgravingen van mensen die in 1918 aan de Spaanse griep zijn overleden, met het doel onderzoek te doen naar het virus dat miljoenen levens heeft gekost.
Jeffrey Paris: microbioloog, overleden in november 2001.

Op de website: www.rense.com staan nog meer namen van microbiologen en wetenschappers die in de periode na 2001 het leven hebben gelaten. Evenals op: www.devvy.com/micro_20020424.html

De site www.greatdreams.com vermeldt onder andere microbiologen die voor 2001 op raadselachtige wijze zijn omgebracht.

Op de site www.stevequayle.com staan meer onverkwikkelijke zaken, onder andere connecties met de Amerikaanse defensie-industrie. Hier wordt melding gemaakt van een vliegtuigongeluk dat plaatsvond boven de Zwarte Zee. Het vliegtuig was op weg van Israël naar Novosibirsk in Siberië. Het werd neergeschoten door een raket van het Oekraïense leger. Alle inzittenden kwamen om, daaronder vijf microbiologen. Novosibirsk staat bekend om het feit dat er vijftig onderzoeksfaciliteiten zijn die zich bezighouden met virologie en microbiologie.

Een maand later, in november 2001, stortte een Swissair vliegtuig neer op weg van Berlijn naar Zürich. Van de drieëndertig Israëlische passagiers kwamen er vierentwintig om, waaronder prominente microbiologen en hematologen.

Er is hier sprake van een moordpartij op ongekende schaal. De kans dat internationaal erkende microbiologen, prominente wetenschappers van naam en experts op het gebied van virologie, microbiologie en immuunsystemen praktisch allemaal in drie verschillende maanden (november 2001, februari 2002 en november 2002) op natuurlijke wijze aan hun eind komen is gelijk nul.

De grote context achter deze moordpartij is dat de Amerikaanse regering en met name de CIA al sinds de jaren veertig van de vorige eeuw uitgebreid onderzoek doen naar biowapens en de effecten van biologische oorlogvoering op bevolkingen en menselijke afweersystemen. Dit onderzoek wordt al decennialang met de grootst mogelijke geheimhouding omhuld. Wisten al deze microbiologen te veel van wat de Amerikaanse regering in zijn schild voert?

update 2016

Bovenstaand artikel publiceerde het KNP in 2011. De lijst is de afgelopen jaren helaas aangevuld met diverse namen. Op de website van Steve Quayle vindt u een overzicht van deze wetenschappers, hun wetenschappelijke discipline en meer achtergronden.