Temidden van een Yasser Arafat met zijn manoeuvres zien wij de staat Israël worstelen om het hoofd boven water te houden. Moshe Zak schrijft in de ‘The Jerusalem Post’ (international edition), dat de regering van Israël nog steeds concessies doet. Niemand weet met zekerheid of dit achteruit krabbelen paniek of politieke dwaasheid is?

Er was afgesproken dat de P.L.O. autonomie zou krijgen over Jericho en Gaza, maar het woord autonomie lijkt wel geschrapt te zijn. Wat houdt autonomie eigenlijk in?
1. Een autonoom gebied (met eigen wetten en bestuur) kan géén territoriale wateren (12 zeemijl) opeisen.
2. Het buitenlandse beleid van een autonoom gebied is uitsluitend toevertrouwd aan het land wat het autonomie heeft verleend.
3. Een autonoom gebied kan geen leningen krijgen van de Wereldbank, want het is immers geen onafhankelijke staat.
4. Autonomie betekend ‘binnenlandse aangelegenheden’, geen buitenlandse relaties.

Dit alles komt voor Yasser Arafat en zijn P.L.O. slecht uit, vandaar de pogingen om het woord ‘autonomie’ te verwijderen.
Zo heeft Arafat beloofd naar Jericho beloofd als hoofd van de P.L.O.. Echter tijdens de installatie van Nelson Mandela als president van Zuid-Afrika was hij ‘de president van de staat Palestina’!
Arafat beloofde tevens dat zij in Jericho met volledige diplomatieke eer (protocol) zouden worden ontvangen.

De P.L.O. heeft een overeenkomst met de UNESCO (de culturele en wetenschappelijke afdeling van de VN) getekend alsof het een onafhankelijke staat is. Zodoende ontvangt de P.L.O. nu een heleboel geld om een museum te bouwen.
Daar willen de Palestijnen laten zien wat voor een verschrikkelijke strijd ze hebben moeten voeren om de vrijheid te krijgen. Er zullen ook allerlei gedenktekens worden opgericht.
De Wereldbank heeft inmiddels besloten om de P.L.O., bij wijze van uitzondering, toch geld te lenen.

De Israëlische premier Yitschak Rabin probeert een oplossing te vinden voor de Palestijnse eis voor ‘eigen paspoorten en postzegels voor de Palestijnen’. Niet eenvoudig, want als hij toegeeft sanctioneert hij eigenlijk een ‘staat binnen een staat’.
De Israëlische opperbevelhebber voor het leger zegt dat “Iedereen begrijpt dat Arafat het aanzien van een soevereine staat wenst voor ‘zijn gebied'”.
Geeft Rabin toe aan de eisen van Arafat dan keert Israël eigenlijk weer terug naar de situatie van vóór juni 1967. Toen was Israël omringd door vijandelijke staten!
Een groep Israëlische parlementsleden heeft daarom een officieel verzoek ingediend in de Knesset om vervroegde verkiezingen uit te laten schrijven.

In geen van de tot nu toe (mede) door de P.L.O. getekende overeenkomsten erkent deze organisatie de onschendbaarheid van de grenzen van Israël. Arafat heeft een paar maal een geruststellend gebaar gemaakt, echter zonder een woord te zeggen.

Yitschak Rabin heeft een overeenkomst getekend waarin staat dat niet minder dan 50.000 gewezen inwoners naar de Gaza-strook mogen terugkeren.
Dat zijn allemaal soldaten van het palestijnse bevrijdingsleger. Ook ambtenaren van de P.L.O.-administratie (mét hun gezinnen) zullen naar gaza gaan.

Bij de grensposten Rafiah en Jordanië staan palestijnse refugiés te dringen om Israël binnen te komen. “Zij zullen een hoop last veroorzaken”, voorspelt Moshe Zak.
Zij oefenen dagelijks een toenemende druk uit, maar gooien tenminste niet met stenen naar de Israëlische soldaten.

Er bestaat ook nog het gevaar dat zodra Gaza en Jericho zijn ‘afgehandeld’, de Arabische terroristen onrust zullen veroorzaken in andere plaatsen in Israël.

Ben Dansker merkt op, “dat de ‘kwestie Golan’ onoplosbaar lijkt te zijn. Ondanks alle druk van president Clinton. Israël kan de Golan niet missen ter wille van haar veiligheid, en president Assad wil niets minder hebben. Er is gewoon geen ruimte voor een concessie. Theoretisch kan deze situatie nog tientallen jaren duren”.