Er bestaat een ‘Vaticaniseringsplan’ om van Jeruzalem een tweede Vaticaan te maken. Jeruzalem zal weliswaar de hoofdstad blijven van Israël, maar de soevereiniteit van de Oude Stad en het vliegveld Atarot zullen onder het Vaticaan vallen. Aldus ‘Watchman, what of the Night’

Toen Yasser Arafat enige tijd geleden in Johannesburg zijn beruchte ‘Jihadrede’ hield, liet hij ontvallen dat er een brief bestond van de Israëlische minister van Buitenlandse zaken Sjimon Peres aan zijn Noorse ambtgenoot. Deze brief zou verzonden zijn in oktober 1993. De inhoud daarvan was dat Israël verplicht werd om de regeringsinstanties van de P.L.O. te respecteren. Peres ontkende het bestaan van deze brief. Hij noemde dit ‘lasterpraat’.
Er werd ook beweerd dat Peres een brief zou hebben geschreven aan Paus Johannes Paulus II. Mark Halter, een vriend van Peres, heeft deze brief bezorgd bij de Paus. In deze brief staat volgens Halter dat Peres de soevereiniteit van Jeruzalem aan de Paus zou overdragen. Jeruzalem zou dus verdeeld worden.

Tevens zegt Halter dat Jeruzalem een Israëlische en een Palestijnse burgemeester krijgen, maar de Oude Stad onder controle zou staan van het Vaticaan. Halter beweerde dat het plan twee jaar geleden werd voorgelegd aan het Vaticaan, dus nog vóór de besprekingen in Oslo een aanvang hadden genomen.
Aan de P.L.O. werd het ‘Vaticaniseringsplan’ voorgelegd, net voor de ondertekening van De Principeverklaring in Washington. Toen stemde Arafat ermee in om geen bezwaar te maken tegen dit plan. Arafat had ook invloedrijke Palestijnen geraadpleegd over dit plan, die waren verrukt!

De Italiaanse krant ‘La Stampa’ publiceerde dit ‘Vaticaniseringsplan’ op 10 september 1993, drie dagen voordat Yitschak Rabin en Yasser Arafat elkaar ontmoetten in Washington. Nadat de Italiaanse krant dit gepubliceerd had, beval Peres de ambtenaren te ontkennen dat er zo’n plan bestond.

Verdere details van dit ‘Vaticaniseringsplan’ zijn erop gericht “Jeruzalem het tweede Vaticaan van de wereld te doen worden. Alle drie de hoofdgodsdiensten moeten daarin vertegenwoordigd zijn. Dit onder gezag van het Vaticaan.” Aldus ‘The Jewish Press’ van 2 september 1994. “Er moet een Palestijnse staat komen in confederatie met Jordanië. De godsdienstige hoofdstad zou dan Jeruzalem zijn, maar de bestuurlijke hoofdstad zou ergens anders worden gesitueerd, bijvoorbeeld Nablus”.
Een functionaris van het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken zei dat dit een goed plan is. Door de banden met de Rooms-Katholieke kerk zou dit leiden tot handel, toerisme en welvaart.
Voorts geloofd Peres dat een streng regime toekomstige conflicten tussen Arabieren en Israëli’s gemakkelijker zal oplossen. Ondanks al deze informatie die aan het daglicht is gekomen blijft de Israëlische regering ontkennen dat er over de toekomst van Jeruzalem onderhandeld is.

Het plan van het Vaticaan voor Jeruzalem is al enige tijd bekend. Één maand voordat de Knesset een wet aannam, die Jeruzalem tot hoofdstad van geheel Israël maakte, overhandigde het Vaticaan aan de voorzitter van de Veiligheidsraad van de V.N. een brief.
Het Vaticaan verzocht dat deze brief als document zou worden rondgezonden. Dit document, S/14032, riep op tot een ‘Corpus Separatum’ voor Jeruzalem en het gebied daaromheen. Met andere woorden: een ‘territoriale internationalisatie’ van de stad. Het ‘Vaticaniseringsplan’ dat door Peres is voorbereid komt op hetzelfde neer.

In 1984, toen het Katholieke Jubileumjaar van de Verlossing werd afgesloten, deed de Paus een apostolische brief uitgaan. Deze brief, ‘Redemptionis Anno’ was toegespitst op het verlangen van de Paus naar Jeruzalem. Hij schreef: “Jeruzalem staat als een symbool voor samenkomst, van eenheid, en van universele vrede voor de menselijke familie”

In die tijd heeft de Paus zijn contacten met Arafat aangehouden. Hij ziet Arafat als een ‘Senior-staatsman’ voor Midden-Oosten zaken spelen. De ‘Heilige Stoel’ heeft zich gunstig opgesteld tegenover een plan om ‘een thuisland te creëren voor de P.L.O.’ in relatie met Jordanië en mede omvattende de ‘Westbank’ en ‘Gaza’. Israël hield dit altijd tegen. Dit is een vertragende factor geweest voor de erkenning van Israël door het Vaticaan. Het huidige vredesproces en het plan-‘Peres’ voor Jeruzalem hebben deze factor verwijderd.

De verwachting dat Arafat de rol zou gaan spelen van ‘Senior-staatsman’ in Midden-Oosten zaken was voorzien van een conditie: “Vooropgesteld dat hij in lichamelijke zin overleeft”. Het Vaticaan heeft zich ingezet als instrument om Arafat te zien overleven.
Toen Syrië besloot Arafat te verwijderen uit de cockpit van het Midden-Oosten en hem op te bergen in de Libanese havenstad Tripoli, was het het Vaticaan die hem het leven redde. Vanwege de Paus werd de Griekse regering verzocht “om vijf transportschepen ter beschikking te stellen” en “de Franse regering te overreden om te voorzien in een gewapend escorte”.
Toen de Israëlische regering kanonneerboten stuurde naar Tripoli (Libanon), om deze stad te bombarderen en zo Arafats vlucht te verijdelen, werd president Ronald Reagan benaderd om Israël tot de orde te roepen. Onder druk van de V.S. trokken de Israëli’s hun kanonneerboten terug en kon Arafat vertrekken naar Tunis.

Deze geheime Vaticaanse diplomatieke manoeuvres werden op 22 december 1983 gepubliceerd in ‘L’Osservatore Romano’. Arafat had niet veel keus meer dan het plan te accepteren. Het Vaticaan orkesteert het hele Midden-Oosten proces. Hét doel van het Vaticaan is: “Ik zal ten hemel opklimmen, ik zal mijn troon boven de sterren Gods verhogen; en ik zal mij zetten op den berg der samenkomst aan de zijden van het noorden.”, (Jesaja 14:13b).