Albert Heijn en het Wereld Natuur Fonds misleiden de visconsument door eenzijdige en deels feitelijk onjuiste informatie over duurzaamheid bij visserij, en wetenschappelijk achterhaalde informatie over de staat van visbestanden die voor de Nederlandse consument relevant zijn, zoals in de Noordzee. Daarmee overtreden zij mogelijk het consumentenrecht.
Dat blijkt uit de voorlichting die Albert Heijn en Wereld Natuur Fonds richting de consument geven.

Zie hier wat het WNF met Albert Heijn beweert: ”De kabeljauw loopt steeds verder terug”

En dan nu: wat is de realiteit, zoals visserijbiologen van het Vlaamse Ilvo recent aantoonden?

Na overbevissing/bevissing boven draagkracht dankzij de gekelderde toevoer van fosfaat in de Noordzeekustzone (Boddeke en Hagel 1992), en mogelijk door klimaatsverandering was de stand in de Zuidelijke Noordzee (= onze kust en de Vlaamse kust) in 2006 op een dieptepunt.
Maar sindsdien is de kabeljauwstand VERDRIEVOUDIGD, en de visserijbiologen van het Ilvo verwachten dat bij voortzettend herstel over 5 jaar weer goede visserij mogelijk is. Let wel, geheel zonder de betutteling van het Wereld Natuur Fonds.

Om nog maar niet te spreken over de RECORD-aantallen kabeljauw die tegenwoordig voor de Noorse kust zwemt en in de Barentsz-zee. Lees dit artikel van Yale Environment ‘How Norway and Russia made a Cod Fishery Live and Thrive: hoe de Russen en Noren door onderlinge beheersafspraken een recordvisserij op kabeljauw in stand houden, geheel zonder de betutteling van het Wereld Natuur Fonds.

Wat geeft het WNF dus het recht om de consument vals voor te lichten? Zijn zij de enige partij met hun MSC-labeltje van Unilever/WNF die begrijpen wat duurzame visserij is? En is de rest van de wereld gek? En heeft de consument en producent betutteling nodig van een fondsenwervend campagnebedrijf met een jaaromzet van een half miljard euro (WNF) dat tientallen miljoenen euro’s steekt in misleidende campagne-info over ‘de leeggeviste oceanen’: in veel gevallen volledig achterhaalde informatie.

Want zoals ook Worm en Hilborn al in 2009 schreven in ‘Rebuilding Global Fisheries’ in Science, zijn er al vele herstelplannen in werking na het dieptepunt in de jaren ’90.

Het Wereld Natuur Fonds claimt ten onrechte wijsheid in pacht bij duurzaamheid WNF en Albert Heijn presenteren certificering met het MSC-label van WNF/Unilever als enige weg tot duurzaamheid, Zij geven het commerciële bedrijf MSC (verdient 70 procent omzet met logo-licenties handel en producenten) het monopolie op duurzaamheid. Terwijl er vele manieren tot verduurzaming van visserij zijn en andere keurmerken. Keurmerken en handelswijzen die voor een fractie van de onkosten van MSC het zelfde doel bereiken: aantonen dat de vis of garnalen uit bestanden komen die onder een beheerplan vallen. Zoals Canadees onderzoek naar kweekvis-labels toonde, is ASC maar 1 van de vele kweek-standaarden en niet eens het beste.

WNF claimt het duurzaamheidsmonopolie via MSC met valse informatie. WNF dient eigenbelang, niet consumenten of algemeen belang.

Bovendien heeft het Wereld Natuur Fonds een zeer specifieke visie op duurzaamheid die haar eigen belang dient, en die niet het belang van de consument hoeft te dienen. Zoals Simon Rozendaal op 13 juni voor Elsevier schreef is duurzaamheid een dusdanig vaag begrip, dat iedereen- waaronder het WNF- het naar eigen belangen en agenda kan buigen. Met haar procedures tegen garnalenvissers in de Noordzeekustzone tast het Wereld Natuur Fonds bovendien de sociaal economische duurzaamheid van de Nederlandse kustvisserij aan. In een normale democratische rechtstaat heeft een particulier fondsenwervend campagne-bedrijf als WNF niet het recht om consumenten op valse gronden haar keurmerk op te dringen.

Bij het opdringen van haar MSC-label aan visconsumenten in de Albert Heijn schetst het Wereld Natuur Fonds een kwart eeuw achterhaald beeld van visserij op ons deel van de oceaan (de Noordzee). Zij beweren dat vissersschepen steeds groter worden en er steeds meer vissersschepen komen, terwijl sinds de jaren ’90 het motorvermogen van de Nederlandse kottervloot spectaculair daalde. Zie hierboven de grafiek met de realiteit, en lees hieronder de bewering van het Wereld Natuur Fonds/Albert Heijn.

Hierboven werd gemeld hoe WNF en Albert Heijn logen dat kabeljauw achteruit bleef gaan, terwijl de stand in de Zuidelijke Noordzee (voor onze kust en de Vlaamse kust) sinds 2006 verdrievoudigde. Bij garnalenvisserij- die WNF en AH onder MSC willen- zijn de boten sinds 1990 veel KLEINER, en sinds 1990 gaat het steeds BETER met visbestanden door instellen beheerplannen. Er waren in de jaren ’80 nog schepen met 4000 pk, nu is 2000 pk al veel, en in de Noordzeekustzone mogen sinds 1989 alleen nog kleine schepen met een motorvermogen van 300 pk komen. Ook slonk het aantal vissersschepen met 1/3de door sanering. Momenteel heeft de Nederlandse kottervloot door overstap op de pulsvisserij nog minder motorververmogen nodig, dan bij boomkorvisserij gebruikelijk was. Slechts 18 procent van de kottervloot vist nog met zware boomkorschepen.

Ook verwijst WNF naar ‘ecosystemen die uit balans raken’ , de systeem-ecologische mythe van de ‘balance of nature’ die serieuze ecologen al decennia geleden ten grave droegen. (zie oa Pickett et al 2007, Kricher et al 2009 voor uitleg), en Hajo’s blog daarover. Zo schrijven zij:

De wereldwijde vangst is twee tot drie keer groter dan wat de overgebleven vissen kunnen reproduceren. Hierdoor gaat de visstand hard achteruit en raken ecosystemen uit balans…..
Dat wereldwijde vangst 2 tot 3 maal groter zou zijn dan visbestanden aankunnen is een interessante bewering, die wij liever toetsen aan de mondiale visserijgegevens van de FAO in 2014. Dan zien we dat de mondiale visserij al sinds 1990 een constant volume vis aanlevert. Dat is al 25 jaar, dus al 25 jaar gaat de visstand zo hard achteruit dat de opbrengst gelijk blijft. De groei van consumptie komt nu uit aquacultuur.

Wat het WNF (Carel Drijver en zijn Ingvild ) hier (waarschijnlijk) doet met hun ‘2/3′-verwijzing is het op foutieve manier uitleggen van Spawning Stock Biomass (SSB): de biomassa van voortplantende vis. De studie die een globaal betrouwbaar beeld gaf in Science in 2009 (Worm/Hilborn) Rebuilding Global Fisheries, stelde dat bij 2/3de van van de visbestanden de SBB op of beneden MSY (maximaal duurzame vangst) zat mondiaal. Daarvan stond van de overbeviste 37 procent van de bestanden 14 procent op instorten, 28 procent was bezig met herstel.
Bedoelen jullie dat Ingvild en Carel? In dat geval is dus bij 1/3 van de visbestanden sprake van bevissing boven het reproductievermogen. Je kunt beter wat minder met elkaar bezig zijn, en wat vaker de primaire literatuur naslaan. Tenzij je denkt: ach, iedereen gelooft ons hoe dan ook toch wel, even een paar miljoen euro campagnegeld er tegenaan, glossy foldermateriaal en wie geeft er dan nog om de waarheid….

Wie wil weten hoe het mondiaal WEL zit met visserij en Duurzaamheid leze de Sustainable Fisheries Guide die ik voor de SWNM maakte, gereviewed door visserijbiologen Ad Corten, Dolf Boddeke en (chemicus, maar oud onderzoeks-directeur Imares-voorloper RIVO) Paul Hagel.

Mondiale visvangst en aquacultuur. Bron FAO2014 via http://www.fao.org/3/a-i3720e.pdf

Het WNF gebruikt wetenschap als hoer voor haar fondsenwerving. Dit is nieuw bewijs voor de anti-wetenschappelijke houding die het Wereld Natuur Fonds kenmerkt, en die ik al weergaf in mijn onderzoek naar hun wandel in ‘het Wereld Bestuur Fonds’ voor de Groene Rekenkamer, waarover ik bij de Vereniging voor Onderzoeks Journalisten VVOJ een presentatie hield.

WNF gebruikt wetenschap als hoer van hun fondsenwerving, en manipuleert uitkomsten om een negatief beeld te schetsen dat de noodzaak oproept voor meer WNF. In antwoord op mijn onderzoek beschuldigde WNF mij dat ‘bronnen niet verifieerbaar’ waren, waarbij ze bedoelden: bronnen die ik aanhaal in de primaire literatuur kunnen wij niet lezen. Ze konden de artikelen niet lezen, omdat ze die niet ter beschikking hadden.

Dat betekent dat het WNF en het internationele WWF-personeel zelf geen toegang heeft tot (betaalde) databases van wetenschappelijke artikelen. Wij wel, en anders vraag ik de wetenschapper wel om een pdf, ze zijn vaak blij om hun werk te delen met wetenschapsjournalisten. Als ik een artikel wil kan ik het zo opvragen..

Wat zegt dit over de omgang met wetenschap door het WNF als ze geen abonnement hebben op een wetenschappelijke database? En wat zegt dit over mensen als Theunis Piersma (RUG) wanneer ze hun leerstoel door deze club laten betalen? Zijn ze dan wetenschapper of activist?

En wat zegt het wanneer zelfbenoemde kwaliteitsmedia maar als schoothondjes het WNF blijven volgen, en mij zelfs aanvallen wanneer ik ze op de vingers tik? Dat je de waarheid, althans in massamedia, kunt kopen wanneer je maar voldoende Postcode Loterij-miljoenen er tegenaan smijt.

Overgenomen van: climategate.nl