Dr.Fred Schwarz schreef in de maandelijkse nieuwsbrief van de ‘Chris­tian Anti-Communism Crusade’ over een bezoek aan de moderne republiek Zuid-Afrika onder president Nelson Mandela.
“Wat is er van dat land overgebleven na de in het buitenland bejubelde verkiezingen van 1994 ? Is alles wel, sinds Zuid-Afrika is verdwenen van de voorpagina’s van de kranten? Wordt het vergeten?.”
Daar lijkt het veel op.
Wanneer de media menen een beschuldigende vinger te kunnen opheffen tegen iemand van Europese afkomst, is het interes­sant. Wanneer Afrikaners elkaar afslachten, wordt er zelden aandacht aan besteed.

De provinciale regering van KwaZulu-Natal wordt onderdrukt door de centrale regering die geleid wordt door het ‘African National Congress’. Daar worden mensen gevan­gen genomen, gemarteld of vermoord. In het stadje Wembezi schoot de nieuwe Zuid-Afrikaanse politie 22 mensen dood.
Dat was geen nieuws.
“Politieke commentators geven er de voorkeur aan, romantische verhalen op te hangen over Zuid-Afrika als een groot succes. Aartsbisschop Tutu sprak van een regenboognatie, geleid door een grootmoedig en welwillend senior staatsman, waarmee hij dan Mandela bedoelde. In werkelijkheid beleeft het land een voortdurende crisis.” Aldus Dr.Schwartz.

De Australische senator Philip Powell zegt: “Het vermoorden van leiders en leden van de Inkatha-beweging van de Zoeloes is sinds 1994 onafgebroken doorgegaan. Daar waren 428 ambtenaren bij, maar slechts drie procent van de moordenaars wordt ge­rechtelijk vervolgd. Soms verklaart de president, dat hij de politie ergens opdracht voor had gegeven, en dan wordt er verder niets aan gedaan.
Er is gesproken van een Zuid-Afrikaans wonder, maar die bood­schap heeft nog niet de mensen bereikt, die werkloos, dakloos, ziek of ongeletterd zijn.
Kleine bedrijven weten niet meer hoe ze het hoofd boven water moeten houden, vanwege de zware belastingen en onmogelijke voorschriften. Sommigen zien hun religieuze of culturele tradities bedreigd. Het wonder is er alleen voor de bevoor­rechte weinigen, die kans hebben gezien goede maatjes te worden met de politieke aristocratie aan de top. Zij hebben hun positie versterkt”.

De communisten en de vakbonden hebben het nog nooit zo goed gehad. Zij vertegenwoordigen de meerderheid van de bevolking helemaal niet; ze hebben de massa van zich vervreemd die geen geld en relaties heeft (zij kunnen het land niet ontvluch­ten).
Mandela prijst al zijn revolutionaire kameraden, zoals Fidel Castro, Gaddafi, Gerry Adams, enz.

‘The Aida Parker Newsletter’ (Auckland Park, RSA) schrijft, dat duizenden Zuid-Afrikaners nu in angst leven, omdat steeds meer mensen worden aangevallen, mishandeld, beroofd of ver­moord. Er bestaat een noodtoestand. In sommige delen van de grote steden heerst armoe. President Mandela heeft geweigerd de doodstraf voor moordenaars in te voeren. De misdadigers kunnen hun gang gaan; Zuid-Afrika wordt een jungle. De be­voegdheden van de politie zijn beperkt. Zij die vroeger terro­ristisch geweld goedkeurden (zelfs bankovervallen om het ANC aan geld te helpen), onder wie bekende dominees, maken zich niet druk over de talloze rondzwervende groepen bandieten in het land. Wie bekreunt zich om de slachtoffers? Wie neemt Gods Woord en de Tien Geboden nog serieus? Over de ergste moorden vermelden de kranten alleen nog maar enige regels zonder commentaar. “Wij moeten concluderen, dat ons nog meer chaos wacht”, aldus ‘The Aida Parker Newsletter’.