Dr. Fred Schwarz schreef in de maandelijkse nieuwsbrief van de ‘Christian Anti-Commu­nism Crusade’ over een bezoek aan de moderne republiek Zuid-Afrika onder president Nelson Mandela.
“Wat is er van dat land overgebleven na de in het buitenland bejubelde verkie­zin­gen van 1994? Is alles wel, sinds Zuid-Afrika is verdwenen van de voorpagi­na’s van de kranten? Wordt het vergeten?”.


Daar lijkt het veel op.
Wanneer de media menen een beschuldigende vinger te kunnen opheffen tegen iemand van Europese afkomst, is het interes­sant. Wanneer Afrikaners elkaar afslachten, wordt er zelden aandacht aan besteed.

De provinciale regering van KwaZulu-Natal wordt onderdrukt door de centrale regering, die geleid wordt door de communis­ten van het ‘African National Con­gress’. Daar worden mensen gevangen genomen, gemarteld of vermoord. In het stadje Wembezi schoot de nieuwe Zuid-Afrikaanse politie 22 mensen dood.
Dat was geen nieuws.

“Politieke commentators geven er de voorkeur aan, romanti­sche verhalen op te hangen over Zuid-Afrika als een groot succes. Aartsbisschop Tutu sprak van een regenboog-natie, geleid door een grootmoedig en welwillend senior staats­man, waarmee hij dan Mandela bedoelde. In werkelijkheid beleeft het land een voortdu­rende crisis”. Aldus Dr. Schwarz.

De Australische senator Philip Powell zegt: “Het vermoorden van leiders en leden van de Inkatha-beweging van de Zoeloes is sinds 1994 onafgebroken doorgegaan. Daar waren 428 ambtenaren bij, maar slechts drie procent van de moordenaars wordt ge­rechtelijk vervolgd. Soms verklaart de president, dat hij de politie ergens opdracht voor had gegeven, en dan wordt er verder niets aan gedaan.
Er is gesproken van een Zuidafrikaans wonder, maar die bood­schap heeft nog niet de mensen bereikt, die werkloos, dakloos, ziek of ongeletterd zijn.

Kleine bedrijven weten niet meer hoe ze het hoofd boven water moeten houden, vanwege de zware belastingen en onmoge­lijke voorschriften. Sommigen zien hun religieuze of culturele tradities bedreigd. Het wonder is er alleen voor de bevoor­rechte weinigen, die kans hebben gezien goede maatjes te worden met de politieke aristocratie aan de top. Zij hebben hun positie versterkt”.

De communisten en de vakbonden hebben het nog nooit zo goed gehad. Zij vertegen­woordigen de meerderheid van de bevolking helemaal niet; ze hebben de massa van zich vervreemd die geen geld en relaties heeft (zij kunnen’t land niet ontvluchten).
Mandela prijst al zijn revolutionaire kameraden, zoals Fidel Castro, Gaddafi, Gerry Adams, enz. Deden zij ooit iets goeds?

‘The Aida Parker Newsletter’ (Auckland Park, RSA) schrijft, dat duizenden Zuid-Afrika­ners nu in angst leven, omdat steeds meer mensen worden aangeval­len, mishandeld, beroofd of ver­moord. Er heerst een nood-toestand. In sommige delen van de grote steden heerst armoe. President Mandela heeft geweigerd de doodstraf voor moordenaars weer in te voeren.

De misdadigers kunnen hun gang gaan; Zuid-Afrika wordt een jungle. De be­voegdheden van de politie zijn beperkt. Zij die vroeger terro­ristisch geweld goed keurden (zelfs bankover­val­len om het ANC aan geld te helpen), onder wie bekende domi­nees, maken zich niet druk over de talloze rondzwervende groepen bandieten in het land.
Wie bekreunt zich om de slacht­offers? Wie neemt Gods Woord en de Tien Geboden nog serieus? Over de ergste moorden vermelden de kranten alleen nog maar enige regels zonder commentaar. “Wij moeten concluderen, dat ons nog meer chaos wacht”, aldus ‘The Aida parker Newsletter’.