De opvatting die de ‘homolobby’ met betrek king tot de vervolging van homoseksuelen in het Derde Rijk al decennia lang wereldwijd verkondigd, moet er na 55 jaar aan geloven. Hoewel Hitler en zijn trawanten homoseksuelen naar de concentratiekampen hebben gesleept, is het een volledige misvatting te beweren dat homoseksuelen de historische slachtoffers van de Naziegenocide zijn geweest en als bevolkingsgroep speciaal werden uitgezocht om geëlimineerd te worden net als het joodse volk. “Dit is geschiedvervalsing, misschien wel gelijk aan de ontkenning van de holocaust zelf”. Deze slachtofferideologie, die publiekelijk geëtaleerd wordt met het gebruik van een roze driehoek als geuzensymbool, is de kern van de homoseksuele politieke agenda.

Dat beweren Scott Lively en Kevin Abrams in hun boek ‘The Pink Swastika-Homosexuality in the Nazi Party’, dat laat zien hoe “reeds vanaf het begin van de nationaal-socialistische revolutie en de naziepartij deze organisaties gedomineerd werden door homoseksuelen, pedofielen, pornografieschrijvers en sadomasochisten”. “Homoseksuelen droegen in grote mate bij aan de opkomst van het nazisme”.
Wat ‘The Pink Swastika’ ook beschrijft is de synthese tussen “de homo-erotische en occulte grondslagen van het nazi-regime”. Het boek laat zien dat de nazi’s zelf de eerste homorechten beweging uit de grond hebben gestampt.
Beide auteurs uitgebreid research gedaan en daarbij historische-, journalistieke en medische bronnen geraadpleegd.

Volgens de auteurs is de naziepartij is geboren in een homobar, de ‘Bratwurstglockl’, waar Ernst Roehm de aanzet gaf tot de oprichting van de Duitse Arbeiderspartij, de voorloper van de NSDAP. Daarbij speelden overigens ook belangrijke occulte ideeën een rol, even eens een aspect waar nauwelijks historisch onderzoek naar is gedaan.
Ook andere nazi-organisaties zoals de Wandervögel, opgericht in 1901 door een homo seksuele leraar en de in 1933 opgerichte Hitler Jugend, die in de bevolking snel de bijnaam ‘Homo Jugend’ kreeg, stonden bol van de homoseksuele praktijken. De latere leider van de Hitler Jugend was Baldur von Schirach, een biseksueel.
De Rheinische Zeitung waarschuwde destijds openlijk ouders voor de homoseksuele praktijken in deze beweging. De Gestapo rapporteerde in 1934 veertig gevallen van homofilie.

De SA (Sturm Abteilung) werd opgericht door Gerhard Rossbach, iemand die de herenliefde was toegedaan. Daarbij richtte hij binnen het Freikorps de zg. Rossbachbund op, de homoseksuele afdeling van het Freikorps. Zijn adjudant Edmund Heines, de leider van de SA, veranderde het nazi hoofdkwartier in Breslau in een homoseksueel bordeel.
De beruchte Richard Heydrich, Rudolf Hess, Hans Frank, Gauleiter van Polen, admiraal Canaris, Walther Funk en superjodenhater Julius Streicher waren allen homoseksueel. Ook van Heinrich Himmler en de kampcommandant van Auschwitz, Rudolf Hoess, wordt hetzelfde beweerd. Hitler wist hiervan maar deed niets. Zijn anti-homo propaganda was bedoeld als consumptie voor het eigen volk en om politieke tegenstanders uit de weg te ruimen. Ernst Roehm is daarvoor een duidelijk voorbeeld.

De eigenlijke geestelijke vader van het nazisme, de Cistercinzer monnik Jörg Lanz von Liebenfels, de man die een virulent antisemitisme, Pan-Germanisme, sociaal darwinisme, een kwaadaardige Arische rassenleer met een theosofische getinte evolutieleer tot een bizar cocktail omsmolt, werd in 1907 de roomse kerk uitgezet wegens homo seksuele praktijken. Hij heeft het symbool van de swastika in de naziepartij geïntroduceerd. Occultisme speelde een grote rol binnen de nazi-top.

Op 6 mei 1933 stormden de nazi’s het Institut für Sexualforschung in Berlijn binnen en vernietigde de archieven. De reden: het instituut bewaarde tienduizenden gegevens over de perversie van nazi-leiders die zich reeds voor de machtsovername van Hitler in 1933 lieten behandelen. Pikant detail was dat het hoofd van het instituut Magnus Hirschfeld was, een joodse homoseksueel die voor homorechten in nazi-Duitsland streed en paragraaf 175, waarin homoseksualiteit werd strafbaar gesteld, wilde schrappen.

De homobeweging was reeds actief in de vorige eeuw in Pruisen en in andere grote steden van Duitsland. Vele decennia voordat de nazi’s aan de macht kwamen was er al een homobeweging actief. Dat wordt uitgebreid beschreven in het boek.
Vergeten wordt ook dat 75% van de 1,2 tot 2 miljoen homoseksuelen in het Derde Rijk achter de naziepartij stond en dat slechts minder dan 2% van deze groep in de handen van de nazi’s kwam. Daarvan stierven ongeveer 6000 in kampen, niet door vergassing, maar “vermoord door de homoseksuele Kapos en de SS wachten”. De Italiaanse schrijver Primo Levi zegt in zijn boek ‘Survival in Auschwitz’ dat in het dagelijkse kampleven de “jonge attractieve homoseksuelen een veel hogere overlevingskans hadden dan de gemiddelde kampgevangene”.

Opmerkelijk is ook dat auteurs een uitspraak van Plato aanhalen, die geciteerd werd in het standaardwerk van Konrad Heiden over Hit ler: “Als het mogelijk zou zijn een staaf of een leger te vormen exclusief bestaande uit homoseksuelen, dan zouden deze mannen direct al hun wedijver en strevingen richten op de eer en zouden de strijd ingaan met zo’n geest, dat zelfs, als hun getal weinig is, zij de wereld zullen overwinnen “.

Enkele belangrijke nazi’s waren bezeten van de homoseksuele, pedofiele cultuur in het oude Griekenland. “Hier vinden wij het model voor de nieuwe Heilenen, een ultramasculiene, man nelijke overheersende krijgercultus, die een fundamenteel aspect van de nazinidentiteit vormde”. Volgens de auteurs vormde de na zievervolging van homoseksuelen een belangrijk aspect: de masculiene ‘Butches’ vervolg den de pacifistische en verwijfde ‘Femmes’, m.a.w. de mannetjes vervolgden de vrouwtjes. Deze strijd werd niet alleen op papier, maar ook in het concentratiekamp uitgevochten.
Lively en Abrams realiseren zich dat zij zich met dit boek niet geliefd zullen maken, maar de traditionele mythevorming moet het afleg gen tegen de historische feiten die jarenlang onder de tafel zijn geveegd.

De auteurs moeten ook niets hebben van de politieke agenda van de huidige homobeweging. Zij citeren uitspraken van huidige Amerikaanse homoseksuelen die eer der doen denken aan de manier waarop bepaalde sektes met hun tegenstanders omgaan. Geweld, laster, straatterreur en intimidatie worden daarbij niet geschuwd.
Zij constateren ook dat de homobeweging in Amerika en Duitsland onmiskenbaar gebruik maakt van naziethema’s. Amerikaanse nazie publicaties zijn openlijk pro-homo. De Duitse neo-nazi Michael Kühnen die in 1994 aan Aids stierf, schreef een pamflet waarin hij verband legt tussen homoseksualiteit en fascisme.
En de oprichter van Act-Up, een extreme homo-organisatie, kwam er openlijk voor uit zijn tactieken uit Mein Kampf te halen. “Ik heb er aan meegeholpen een ware fascistische organisatie te creëren”.