Dat de milieuorganisatie Greenpeace niet van kritiek houdt, is een bekend feit. Dat kritische boeken over Greenpeace niet of nauwelijks op de Nederlandse boekenmarkt verschijnen hoeft menigeen niet te verwonderen.
In Frankrijk daarentegen is onlangs een nieuwe publicatie over de Greenpeace organisatie verschenen.
Een Franse journalist, die onder het pseudoniem Olivier Vermont Greenpeace infiltreerde en tien maanden lang in de Franse afdeling werkzaam was, heeft zijn bevindingen beschreven in het boek ‘La face cachée de Greenpea­ce’, het verborgen gezicht van Greenpeace.

Vermont die als fotograaf binnenkwam werkte zich snel op en kwam als spoedig met vertrouwelijke informatie in aanraking. Daarbij viel het hem op dat in het kleine Greenpeace kantoor in Parijs een reusachtig archief werd bijgehouden met informatie over politici en journalisten.
Zo bleek, volgens Vermont, dat de voormalige Franse minister van milieu Brice Lalonde, uitgebreide contacten onderhield met David McTaggart, een van de oprichters van Greenpeace, die een niet al te schoon verleden had.
“De archieven zijn natuurlijk voor lobby doeleinden, maar zij zijn zo gedetail­leerd dat ze eerder lijken op het kaartsysteem van een spionageorgani­satie”, aldus Vermont.
Ook bevat het boek van Vermont een beschrijving van een aantal trucs die Greenpeace hanteert om zijn zin te krijgen. Vermont doelt hier op het verspreiden van valse informatie naar de politiek.

Ronduit mager is helaas het bewijsmateriaal dat Vermont opvoert om aan te tonen dat Greenpeace Frankrijk contacten onderhield met separatistische en extreem-linkse organisaties, zoals een Bretonse afscheidingsbeweging.
Vermont meldt dat er banden liepen naar Greenpeace, maar werkt dit niet verder uit.

Vermont was tijdens zijn Greenpeace periode ook aanwezig bij een soort comman­do-achtig trainingscentrum in de buurt van de Hamburgse haven. Onder leiding van ene Harald Zindler die er een hard trainingsprogramma op na houdt, werden daar ‘eco-warriors’ opgeleid. Tot nu toe zouden er al meer dan 1000 ‘para’s’ zijn getraind.

Interessanter is wat Vermont te vertellen heeft over de financiële handel en wandel van Greenpeace Frankrijk. Vermont had toegang tot de geheime bankrekeningen van Greenpeace. Volgens hem gaat ongeveer 60% van het geld op aan salarissen . “Tussen 1994 en 1995, toen Greenpeace Frankrijk een tekort had van rond de 400.000 dollar, besloten de leiders hun salarissen te verhogen”. Volgens Vermont gaat slechts 6% van het geld naar daadwerkelijke acties, 11% wordt gereserveerd voor juridische aangelegenheden.
Uit een door Vermont gestolen document dat afkomstig is van Greenpeace International blijkt dat de organisatie grote bedragen geld heeft betaald aan voormalige leiders van Greenpeace.
De Australiër Paul Gilding, voormalig directeur van Greenpeace-Sydney en voormalig uitvoerend directeur van Greenpeace International, kreeg een bedrag van 160.000 dollar als zwijggeld.
Doug Faulkner, een fundraiser gedurende 13 jaar, kreeg 200.000 dollar toen hij werd ontslagen. Sinds 1993 heeft Greenpeace meer dan 600.000 dollar uitbetaald in vier (juridische) zaken, aldus Vermont. Voormalige leiders worden hiermee verboden met de pers praten.

Reactie van Greenpeace: “Greenpeace Frankrijk, is momenteel een rechtszaak aan het voorbereiden tegen deze meneer (Olivier Vermont). Iedere keer worden dezelfde beschuldigingen geuit. Het is ouwe koek en er is al duizend keer op gereageerd, maar iedere keer komen ze weer terug. We hebben geen geheime bankrekeningen, het zijn leugens en verdraaiingen van feiten. Wij hebben officiële accountants in dienst die de zaak controleren en jaarversla­gen zijn bij ons vrij opvraagbaar”.

“Al deze beschuldigingen en negatieve informatie over ons zijn afkomstig van ene Magnus Gudmundsson, een IJslandse filmmaker, die er zijn levenstaak heeft van gemaakt om Greenpeace zwart te maken. Hij wordt betaald door de Noorse en IJslandse regering”. En verder: “Ook de EO heeft vorig jaar in zijn uitzending Tijdsein aandacht besteed aan deze Gudmundsson. Wij hebben daartegen geprotesteerd door middel van een brief. Wij hebben deze zaak verder laten hangen omdat verdere publiciteit met betrekking tot Gudmundsson niet in ons belang was”.

En wat betreft de bewering van Olivier Vermont dat hij toegang had tot de geheime bankrekeningen van Greenpeace: “Vermont heeft inderdaad een tijdje bij ons gewerkt, maar er zijn weinig mensen die hem nog kennen. Hij had zeker geen toegang tot onze bankrekeningen. Dit soort informatie heeft hij van Gudmundsson”.

De reportages van Gudmundsson zijn reeds in twintig landen vertoond en hebben er voor gezorgd dat Greenpeace flinke aderlatingen in het aantal donateurs heeft moeten laten. De Nederlandse omroepen willen de reportages niet uitzenden.