In het in Londen verschijnende blad “Spectator” heeft Andrew Kenny (afkomstig uit Kaapstad), geschreven over de toestand in Zuid-Afrika. Hij zegt: “In Zuid-Afrika is het dagelijks nieuws zo verschrikkelijk en het antwoord van onze leiders zo smalend en dwaas, dat iets dichtbij wanhoop door het land sijpelt. Elke dag gebeuren er gemiddeld 59 moorden, 145 verkrachtingen en 752 ernstige mishandelingen. Daar is de nieuwe misdaad van het seksueel mishandelen van baby’s bij gekomen. Vorige maand werd een vijf maanden oud kindje gered uit de handen van twee mannen; een chirurg moest naderhand haar ingewanden verwijderen…

Vrouwen zowel als kinderen worden in steeds grotere aantallen in gezinsverband afgetuigd, en de Minister van Veiligheid heeft luchtig verklaard: “Wij kunnen daar geen toezicht op houden”. Zijn naam is Steve Tshwete.
De Zuid-Afrikaanse munt, de Rand, waarvan er in 1994 vijf nodig waren om een Brits Pond te kopen, moet men nu 17 neertellen. Ongeveer 33% van de huidige bevolking is werkloos. Het Wiskundig Genootschap van Zuid-Afrika heeft erop attent gemaakt, dat 12% van de bevolking nu HIV-positief is, maar president Mbeki heeft verklaard, dat dit geen Aids kan veroorzaken!
Tijdens een vergadering van de “Southern African Development Community” heeft de regering haar onvoorwaardelijke steun toegezegd aan president Mugabe van Zimbabwe en diens schrikbewind van terreur en wetteloosheid. Grote aantallen Zuid-Afrikaanse vakmensen worden er met open armen ontvangen.

Nu is de vraag: is Zuid-Afrika dus gedoemd het voorbeeld van de rest van Afrika te volgen en in vergetelheid te raken? Nee, er is een radicaal geneesmiddel bij de hand. De regering moet veranderen in een alzijdig ontwikkelende en beschavende democratie. Dat houdt in dat de wettige voorschriften en de regering moeten worden gekozen op grond van een algemeen stemrecht. Weet u nog, dat zwarte Afrikaners onder een koloniale regering beter af waren dan vandaag de dag…? Zuid-Afrika heeft ondanks alles nog de sterkste economie van dit werelddeel, omdat het langste werd geregeerd door blanken. Onder de gegeven omstandigheden voelen de blanken daar niets meer voor.

Laat de waarheid gezegd worden. Blanken en zwarten zijn allebei mensen, ieder verantwoordelijk voor zijn of haar daden.
Toen blanke politie in Sharpeville (1960) 69 zwarte mensen dood schoot, schold de wereld hen uit. Toen het Tutsi-regime in Burundi (1972) 100.000 Hutus’ om het leven bracht, zei niemand wat. Toen president Mugabe (1980) 10.000 zwarte mensen vermoordde, zweeg de wereld weer. In Zuid-Afrika brengt president Mbeki de blanken tot zwijgen door bij elk woord van kritiek onmiddellijk te zeggen: “Dat is racistisch”…
Men zegt dus maar liever niets meer in het openbaar, maar binnenshuis des te meer.
In Zuid-Afrika leven miljoenen mensen nog zonder stromend water en sanitair, maar de regering heeft 60 miljard Rand besteed aan het kopen van nieuwe wapens, die men niet nodig heeft.
Op deze manier worden miljoenen zwarten veroordeeld tot armoede. De wetgevers schrijven voor dat arbeiders in dienst genomen moeten worden op grond van hun ras en niet hun bekwaamheid. De werkgevers durven niet meer te protesteren, glimlachen beleefd en brengen hun geld overzee, waarna ze het land voorgoed verlaten. Wie dat te zwaar valt, gaat met vervroegd pensioen. Alleen een kleine elite van welopgevoede zwarten weet zich te handhaven.
De productiekosten zijn echter veel te hoog in vergelijking met ander landen. Alleen in de Kaapprovincie ging het enige tijd beter onder leiding van de Democratic Party, maar die is verdreven.
Als de regering niet drastisch van koers verandert, wordt heel Zuid-Afrika een ruïne…