Op de spot­prent in ‘The Jerusalem Post’ (inter­nationale edi­tie) spreekt pre­mier Sjimon Peres met president Assad van Syrië over het terugge­ven van de strategi­sche hoogte van Golan. Peres voorziet, dat zijn socia­listische partij de verkiezingen gaat verlie­zen aan de conservatieve ‘Likoed’-par­tij van Netanyahoe en waarschuwt Assad dus, mee te werken aan een ordelijke teruggave door Peres, of anders er later om te moeten vechten.

De gewezen minister van defensie Ariël Sharon schrijft, dat Hafez Al Assad het onderste uit de kan wil hebben. Niet alleen de Golan ontruimen, maar ook zijn bezetting van Libanon goed­keuren en bovendien het leger van Israël helemaal terug­trekken tot achter de linies van 4 juni 1967.

Eisen natuurlijk, die voor de Joodse bevol­king onaanvaard­baar zijn. Peres heeft beweerd, dat vrede met Syrië automa­tisch vrede meebrengt met 21 andere Arabische landen. Er is echter niets dat daarop wijst en er is met niemand een onder­handeling in die zin aan de gang. Waarschijn­lijker is, dat zij allemaal met hun eigen eisen zullen komen.
Waarom heeft Peres geen voorwaarden gesteld, zoals terugtrek­king uit de Libanon, verkleining van het Syrische leger, op­rui­men van de bases van de Palestijnse terroristen, retour­ne­ring van Israëlische krijgsgevangenen, enz. Nee, Peres heeft geen eisen. Hij wil weggeven en hoopt daarmee in een goed blaadje te komen bij president Clinton in Washington.

Zo wordt de toekomst van de staat Israël in de waagschaal gelegd. Het is onverantwoordelijk. Aldus Ariël Sharon. De hoogte van Golan en de Libanon in vijandige handen, maakt de verdediging van Israël praktisch onmogelijk. Met name de berg Hermon is uiterst belangrijk als militaire waarnemingspost van het Israëlische leger.
Het leger van Syrië kan niet worden vertrouwd. Het overviel aan het begin van de ‘Yom Kippoer oorlog’ (1973) ook Israël totaal onverwacht. Het is uiterst belangrijk, de voorbereidin­gen boven de Golan maken waarnemin­gen vanuit de lucht moeilijk (veel wolken).

De gezichtspunten van Jeruzalem en Washington verschillen totaal. Het komt hierop neer, dat de Amerikanen vrede tot elke prijs niet zo erg vinden en de houding van Syrië zoveel moge­lijk zullen goed praten, maar Israël staat op het standpunt dat als de Syriërs hun leger ‘in beweging’ brengen een actie van de Israëlische luchtmacht noodzakelijk is om een mogelijke aanval te verijdelen.

Alle betrokkenen weten, dat onder een regering van ‘Likoed’ (Netanyahoe) een einde zal komen aan de weggeef-politiek van de socialisten. Dat kan het voorspel worden van dramatische ontwikkelingen, want de Joden zijn getergd tot het uiterste. Zelfs de watervoorziening is niet eens veilig gesteld.
Nooit meer vechten is een droombeeld en er naar handelen is onwijs. Op voorstel van Henry Kissinger (mei 1974) bevinden zich op de hoogvlakte van Golan ruim 1000 Poolse, Canadese, Oostenrijkse en Japanse militairen onder de vlag van de Ver­enigde Naties, om orde en rust te handhaven. Voor dat doel bestaat er een smalle strook niemandsland van 70 kilometer lang.