Estelle Lombard heeft in de ‘Aida Parker Newsletter’ geschreven over de gang van zaken in het huidige Rusland, dat lang niet meer zo vaak in het nieuws komt als in de tijd van de Sovjet-Unie. Het heeft feitelijk ook niets waar het trots op kan zijn. De bevolking gaat achteruit met ongeveer een miljoen inwoners per jaar. Er worden veel minder kinderen geboren dan vroeger, maar het aantal doden en gewonden door vechtpartijen en alcoholisme neemt voortdurend toe.

Sinds het midden van de vorige eeuw heeft Rusland eenderde deel van haar inwoners verloren (146 miljoen!). Dit zal nog toenemen door Aids (HIV) en tuberculose, die sinds 1998 steeds meer slachtoffers maken. President Poetin staat hier machteloos tegenover.

Als het inkrimpen van de bevolking blijft doorgaan, komt Rusland tegenover een golf van immigranten uit China te staan, die steeds sterker opdringen in het grensgebied van Siberië. De marktplaatsen worden overspoeld door kleine zakenlieden die hun koopwaar gemakkelijk van de hand kunnen doen.

In de pers laat het Kremlin duidelijk doorschemeren dat het zichzelf nu beschouwd als een supermacht. Het is echter niet in staat om een goede relatie met het Westen op te bouwen. Het gaat economisch steeds verder achteruit, maar schijnt zich daar niet echt zorgen over te maken. Niets gaat buiten de wil van het Kremlin om. Alles bestaat voor het heil en het welzijn van de staat. Talrijke particuliere initiatieven zijn in de loop der jaren weggevaagd.
Alle militaire reserves worden zorgvuldig op peil gehouden, de politiestaat is niet veranderd. Voorstellen van Poetin tot verbetering van de toestand zijn volstrekt waardeloos gebleken. Men vraagt zich af of hij de boel alleen maar voor de gek houdt.

Welbeschouwd is Rusland bezig het voorbeeld te volgen van voormalig president Moboetoe van Zaïre (nu Congo), dat nu een dunbevolkt land met gigantische afmetingen is geworden, waar de bodemschatten geëxploiteerd worden door een autoritaire elite, terwijl de burgerij wegzinkt in armoede, ziekten en wanhoop.

Wat betekent dit voor de Westerse wereld?
Sinds de tijd van de Koude Oorlog zijn de nationalistische gevoelens in het Kremlin opnieuw sterker geworden. De gewone man telt niet mee. De rode vlag wappert trots in de wind. De haat tegen de NATO neemt toe omdat die knaagt aan de droom van de communisten. Dat Amerika een veiligheidsgordel rond zichzelf wil leggen, is het Kremlin een doorn in het oog. Daarom wordt de relatie met Beijing steeds vriendschappelijker om samen pal te staan tegenover Washington en haar vrienden.

Grote handelsondernemingen vestigen bijkantoren in St. Petersburg en Moskou, hopende dat de donkere wolken vanzelf wel zullen overdrijven. Er wordt Westers kapitaal geïnvesteerd in goedkope Russische olie- en gaswinning. Jeffrey Tayler bevestigd in ‘The Atlantic Monthly’ dat hij van mening is dat Rusland langzaam en rustig in elkaar zal zakken en in de vergetelheid zal verdwijnen. “Dat proces is begonnen” zegt hij. Maar de wens is de moeder van de gedachte. Niemand weet wat er in het hoofd van president Poetin omgaat. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Hij kan beschikken over duizenden leden van de vroegere KGB die snel voor hem klaar staan als hij dat wil.