door Jaap Spaans
De Fransman Jean Monnet wordt beschouwd als een van de architecten van het moderne Europa. Samen met de Franse minister van Buitenlandse Zaken Robert Schuman legde hij na de oorlog de basis voor een verenigd Europa. In 1951 werd de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal opgericht, die zou uitgroeien tot de huidige Europese Unie (EU). Na twee vernietigende wereldoorlogen was er grote behoefte aan vrede en stabiliteit op dit continent. De geschiedenis leert dat grote veranderingen op de wereld vaak worden ingeleid door ingrijpende gebeurtenissen. De kredietcrisis is zo’n omslagpunt en we staan dan ook aan de vooravond van structurele veranderingen.

Het Engelse dagblad The Financial Times publiceerde op 8 december 2008 een opmerkelijk artikel over een toekomstige wereldregering. Columnist Gideon Rachman beschrijft daarin dat hij voor het eerst in zijn leven gelooft dat de verwezenlijking van een wereldregering aannemelijk is. Eerder stond hij daar sceptisch tegenover. Zo’n wereldregering zal meer omvatten dan vergaande samenwerking tussen landen. Hij sluit een universele staatkundige eenheid met wetgeving, rechtshandhaving en een bestuurlijk apparaat naar het model van de EU niet uit.
Als argumenten voor de omslag in zijn denken haalt hij twee universele problemen aan: de kredietcrisis en de gevolgen van klimaatverandering. Daarmee voegt hij zich bij het snel groeiende leger politici, wetenschappers en godsdienstige leiders die menen dat de uitdagingen op de wereld zo immens zijn, dat alleen een krachtig centraal gezag deze aan kan. Dit past haarscherp in het profetische kader dat de Bijbel ons leert over deze tijd.

Onafwendbaar
De kredietcrisis die zich vanuit de VS over de wereld verspreidde, zal grote gevolgen hebben voor de mondiale politieke verhoudingen. Zij ontstond als gevolg van hebzucht en de gewetenloze graaicultuur die in decennia van groeiende welvaart was ontstaan. Overheden en toezichthouders schoten tekort. Toen de omvang van de crisis in de loop van 2008 ten volle zichtbaar werd, was het te laat. Het financiële systeem bleek kwetsbaar te zijn. De schade is enorm en zal nog lang doorwerken.

Economen van naam en gezaghebbende politici zien een structurele verandering van het systeem als onafwendbaar. Tijdens een recente bijeenkomst van internationale ministers van Financiën en vertegenwoordigers van centrale banken in Brazilië, drong de Braziliaanse president Da Silva aan op de verwezenlijking van een Nieuwe financiële architectuur. Hij werd ondersteund door veel prominente aanwezigen, waaronder Wereldbankpresident Zoellick. De bijeenkomst van het World Economic Forum in Davos begin februari 2009, waaraan tientallen regeringsleiders deelnamen, stond geheel in het teken van dit onderwerp.

Nieuwe Wereldorde
Al langer wordt gepleit voor een Nieuwe Wereldorde. In 2001, na ‘nine-eleven’, verklaarde Tony Blair dat het tijd was om ‘de wereld te herscheppen’. Toen werd zijn visie nog afgedaan als te ‘messiaans’. Nu de situatie op vele fronten tegelijk vastloopt, lijkt de mensheid er rijp voor. Ook de Franse president Sarkozy maakt zich sterk voor globalisering en wereldeenheid. Het conflict in het Midden-Oosten dat begin 2009 het nieuws domineerde, versterkte het verlangen naar een internationale aanpak. Rusland zal een belangrijke rol opeisen op het veranderende wereldtoneel en niet schromen de immense grondstoffenvoorraden te gebruiken als politiek drukmiddel. Van Wladimir Poetin is de veelzeggende uitspraak: ‘Als je iets niet beheerst, beheerst het jou’ (CNN-programma Czar Putin).
De Amerikaanse president Barack Obama wees in zijn inauguratierede van 20 januari op de enorme crisis waarin de wereld verkeert en de noodzaak van universele veranderingen. Toezicht en controle zullen de hoeksteen vormen van een nieuw financieel systeem waar de mensheid reikhalzend naar verlangt. Dat zal onvermijdelijk leiden tot machtsconcentratie, groeiende overheidsinvloed en mogelijk zelfs nationalisatie van banken. Dat proces zal ten koste gaan van fundamentele rechten en vrijheden zoals het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer en lichamelijke integriteit, vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Helaas ontbreekt bij velen dat besef. Een Bijbelse waarschuwing is daarom op zijn plaats.

Een koning
Er zijn parallellen tussen onze maatschappij en de samenleving die wordt beschreven in de eerste hoofdstukken van het Bijbelboek 1 Samuël. Ook toen stond de samenleving onder grote druk. Zowel de kerkelijke als de wereldse leiders faalden. De zonen van hogepriester Eli waren nietswaardige, hebzuchtige lieden die stalen van het offervlees. Daardoor ging het volk de offerdienst mijden (2:12,17). Kennis van het Woord was schaars in die dagen (3:1). Zelfs de zonen van de godvrezende Samuël waren uit op winstbejag, namen geschenken aan en bogen het recht (8:3).
Op die voedingsbodem groeit de behoefte aan een sterke leider. “zo zet nu een koning over ons, om ons te richten, gelijk al de volken hebben.” Samuël is aangeslagen door die wens van het volk. Hij bidt tot de Almachtige en krijgt antwoord: “Hoor naar de stem des volks in alles, wat zij tot u zeggen zullen; want zij hebben u niet verworpen, maar zij hebben Mij verworpen, dat Ik geen Koning over hen zal zijn. (..)  Hoor dan nu naar hun stem; doch als gij hen op het hoogste zult betuigd hebben, zo zult gij hen te kennen geven de wijze des konings, die over hen regeren zal.” (8:7,9). Die waarschuwing is letterlijk in vervulling gegaan (1 Kon. 12:14).

Ook nu zucht de wereld onder moreel verval en wenst een sterke leider.
De waarschuwing die God via Samuël aan het volk overbracht, geldt onverkort in onze dagen. Gelukkig is het profetische woord betrouwbaar en mogen we uitzien naar de (weder)komst van de Grote Koning.

Streamers:
Al langer wordt gepleit voor een Nieuwe Wereldorde
Rusland zal een belangrijke rol opeisen op het veranderende wereldtoneel
De wereld zucht onder moreel verval en wenst een sterke leider

Bron: De Oogst, maart 2009: www.oogstpublicaties.nl