Er is de laatste weken in Israël veel geschreven en gesproken over de toekomst van de hoogten van Golan. Dat begon met de gesprekken van president Clinton van de Verenigde Staten en president Hafez al-Assad van Syrië.

Er blijken misverstanden over de uitleg van woorden, die de Syriër gebruikte en die Clinton sprak. Daardoor werden verkeerde gevolgtrekkingen gemaakt en werden bepaalde reacties niet begrepen. Bijvoorbeeld, waarom is een ‘gedetailleerde en veelomvattende vrede’ zonder meer niet aanvaardbaar voor Israël? Wel, omdat in diplomatieke kringen in het Midden-Oosten hieronder slechts één ding wordt verstaan: onvoorwaardelijk afstand doen van Judea, Samaria, Gaza, de hoogten van Golan, de Libanon (Veiligheidszone) en half Jeruzalem.

Dát bedoelde president Assad. Niets over een bereidheid, de “relaties met Israël te normaliseren” (dat is wanneer twee landen ambassadeurs gaan uitwisselen e.d.) zoals Clinton meende.

Dan is er het verschil tussen de woorden “werkelijke vrede” en een “rechtvaardige vrede”: dat laatste betekent voor Assad “Ik alles, jij niets”. Zestien jaar geleden zei Assad woordelijk hetzelfde tegen president Carter. Hij sprak ook niet over vrede tussen twee landen, maar over vrede tussen ‘volkeren in de buurt’. Er zit geen hoop op enige ‘vooruitgang’ in, en dat schijnt Washington niet te begrijpen.

In Jeruzalem heeft de regering de schouders opgehaald over deze hele poppenkast, maar in de pers wordt er druk over gepraat.
De Syrische president is behandeld, alsof hij een fatsoenlijk man is. In werkelijkheid is hij een ergere gangster dan Yasser Arafat. Aldus ‘De Jerusalem Post’ (international edition). Hij financiert de terroristenorganisaties, die niets of niemand ontzien. Hij behoort tot de grootste handelaren in verdovende middelen ter wereld. Hij zou geeneens een staatshoofd moeten zijn… Hij heeft de dood van vele mensen op zijn geweten, honderden Amerikanen inbegrepen (via de ‘Hezbollah’-organisatie)…

Door hem op hoog niveau te ontmoeten, is de positie van Israël verder ondergraven, zegt Gershom Gale. Alsof het land al niet genoeg probleem heeft.

Overigens heeft de Syrische vice-president Abdet Halim Khadam verklaard: “Over de hoogten van Golan kan niet worden onderhandeld. Wij geven geen centimeter van ons grondgebied op, al zou dat conflict met Israël nog honderd eeuwen duren”. Ook de Arabische boycot zal voortduren, naar zijn mening.

Premier Rabin verklaarde in het parlement, dat het goed zou zijn als Israël een ambassade in Damascus had, want dan zou Syrië waarschijnlijk niet verder samenwerken met Iran en Irak, zodra ze atoomwapens hebben. Hij schijnt in een droomwereld te leven. Syrië zal nooit een betrouwbare bondgenoot worden, schrijft Alec Israël.

In ‘The Wall Street Journal’ herinnert de gewezen ambassadeur Paul Bremer eraan, dat in de Libanon grote trainingskampen voor terroristen bestaan, geleid door Syrië. Twaalf stuks, compleet, met schietbanen en huisjes om op te oefenen met bommen en granaten. Daar is met name het ‘Volksfront voor de bevrijding van Palestina’ bij, dat in de afgelopen drie maanden herhaaldelijk slachtoffers heeft gemaakt onder de burgerbevolking in de staat Israël.

Syrië houdt al jaren lang ongeveer 3000 Joden vast en toont zich op geen enkele manier bereid, hen naar Israël te laten vertrekken. Als president Assad de hoogten van Golan in handen krijgt, komen er nog eens 10.000 (kolonisten) onder zijn dictatuur. Het is voor velen een raadsel, waarom premier Rabin dit zijn land aandoet. Is hij zijn nationaliteit vergeten. Hij spreekt over het houden van een volksraadpleging op de Golan, alvorens het weg te geven, maar er moet dan wel eerst een overeenkomst met Assad ondertekend zijn! Er is gesuggereerd dat Amerikaanse troepen toezicht zouden komen houden; nogal twijfelachtig!