In het Australische blad ‘South East Christian Witness’ gaat ds.Allen Woodman uitvoerig in op het probleem. David klaagt in Psalm 11 reeds de goddelozen aan, die de rechtvaardigen trach­ten te doden en het fundament, waarop zij staan, verwoes­ten, merkt hij op.
Het verwordingsproces is dus al lang geleden begonnen.

Stuurloos ronddwalende jonge mensen komen er toe zelfmoord te plegen; in de U.S.A. is het een epidemie geworden. In Austra­lië komt men gemiddeld ook al op een aantal van acht per week. Uit achterge­laten briefjes blijkt, dat ze uit wanhoop tot zelf-vernieti­ging zijn gekomen. Ze zijn misleid, ze hebben een doel nage­streefd, dat niet bestaat (een fata morgana).
De dominerende boodschap, die ze van moderne muziek ontvangen is: zelfmoord. Een nauwkeurig onderzoek heeft aangetoond, dat twee-derde deel van de 25 hits, die aan de top staan in de verkoop-cijfers, zich hierop concentreren, sommigen met sata­nische afbeeldingen erbij…
“Alles is wanhopig, uitzichtloos, waardeloos, zinloos, maak er maar een eind aan”. Daar wordt de ongelovige jeugd mee vergif­tigd, zij hebben geen enkel geestelijk houvast meer. De geluk­zoekers zijn verbitterd. Overal is over liefde gesproken, die zinne­lijk en kortstondig is. Met lege handen zijn ze achterge­laten; dan grijpen ze naar drank en drugs…

Ds.Woodman zegt, dat het de plicht van christenen is, te proberen de zoekenden te bereiken, een brug naar hen toe te slaan, hen erop te wijzen, dat de gelovigen een blijde toe­komst wacht. Depressieve jonge mannen en vrouwen moeten uit de put gehaald worden met de bijbelse boodschap. Er moet hen een gezond christelijk bestaan voorgeleefd worden, voordat het te laat is.

Ds.Woodman wijst op een bericht, dat in heel Australië op de voorpagina van de kranten heeft gestaan. Twee meisjes van 15 jaar, vriendinnen, met de namen Amanda en Michelle, spron­gen op een zaterdagmorgen van een verkeersbrug in de stad Perth en kwamen in het drukke verkeer beneden hen te­recht. Michelle was vrijwel op slag dood en Amanda werd zwaar gewond naar het Sir Charles Gairdner ziekenhuis gebracht.

Op een gebouwtje bij een benzine-station lieten ze, met een rode viltstift geschreven, de boodschap achter, dat ze van twee rockmuziek bands hielden, met de namen ‘Nirvana’ en ‘Silverchair’. Beide bands zingen over zelfmoord plegen door de jeugd.
De leider van ‘Nirvana’, Koert Cobain, schoot zich­zelf dood met een revolver. Een politieman verklaarde dat hij de meisjes dikwijls met andere jongelui had zien rondhangen in een win­kelcentrum, een eind verderop; ze rookten. “Het waren aardige meisjes”, zei hij, “en van goede familie, maar in verkeerd gezelschap”.
Weten de ouders wel, wat hun kinderen doen, waar ze zijn, met wie ze omgaan, of hebben ze daar geen belangstelling voor?

In het Londense blad ‘The Sunday Times’ stond een artikel, overge­nomen door verschillende bladen in Australië, waarin wordt gesproken over het luisteren naar van de klassieke muziek voor kinderen, al vanaf drie jaar.
Het denken en rederneren van kinde­ren wordt gunstig be­nvloed bij 10 minuten pianospel per dag. De ‘University of California’ (Gordon Shaw) lever­de het bewijs met eenvoudige melodieën van Beethoven en Mo­zart. Er waren 78 kinderen bij betrokken. Negen maanden later konden zij vlugger en beter puzzles in elkaar zetten dan anderen van hun leeftijd.