De Amerikaanse consumentenorganisatie CASPIAN adviseert om niet slimmer te zijn dan het hele systeem waarop  klantenkaarten gebaseerd is. ‘Het beste is een totale boycot van dergelijke kaarten en de gang naar een andere supermarkt waar geen klantenkaarten in gebruik zijn’.

CASPIAN (Consumers Against Supermarket Privacy Invasion and Numbering) is fel tegen de aantasting van de privacy van de consument. Door het gebruik van allerlei soorten klantenklanten die de consument vrijwillig aanschaft, zonder zich daarbij af te vragen hoe het met zijn privacy staat, zijn databases die gegevens over het koopgedrag van diezelfde consument verzamelen, in staat om een totaal inzicht te bieden in het bestedingspatroon van de consument.

Vele consumenten, met name in de Verenigde Staten, denken dat als zij een valse naam en adres opgeven of talloze andere slimmigheidjes hanteren, zij buiten het systeem blijven, maar dat is niet zo.
Katherine Albrecht, hoofd van CASPIAN, is tegen deze taktiek. Zij wil het probleem oplossen en niet omzeilen.
“Het is een egoïstische oplossing, want je geeft toe dat er een probleem is en je schuift het probleem door naar de volgende klant en uiteindelijk naar de volgende generatie. De beste oplossing is als iedereen deze kaarten boycot”.
“Het maakt je inschikkelijk. Je denkt de oplossing gevonden te hebben, zodat je het systeem niet langer hoeft te bevechten. Maar deze schijnoplossing lost wezenlijk niets op”.
Het gaat zowel om kaarten die je kunt aanvragen zonder naam en adres op te geven, alsmede kaarten waarbij een identiteits-bewijs moet worden getoond. In het laatste geval levert de consument onherroepelijk zijn privacy in.

Iedere keer als je zo’n kaart bij de kassa overhandigt, al dan niet anoniem of met valse naam en adres, wordt je in het systeem geregistreerd als een tevreden klant. Sommige mensen delen hun boodschappen op in twee gedeeltes, zij rekenen het ene deel af zonder, het andere met kaart. Het systeem registreert vervolgens dat er twee tevreden klanten zijn!
Met het gebruik van een klantenkaart kun je je afvragen ‘of je een systeem financieel wil ondersteunen welke praktijken je verwerpelijk vindt’.

Het geld dat je voor je boodschappen uitgeeft wordt onder meer gebruikt voor weer nieuwe marketingtechnieken en campagnes, bedoeld om de klant nog beter in kaart te brengen, aldus Albrecht.

Sommige klanten vragen meerdere kaarten tegelijk aan onder valse namen en adressen. Maar ook daarvoor zijn weer tegen tactieken uitgedacht. De gegevens die hier op staan vermeldt, worden afgedraaid tegen externe databases, zodat alle niet bestaande combinaties naam-adres er automatisch uitgegooid worden. Bovendien is dit niet verstandig om te doen, want de kosten die hieruit voortkomen, worden weer doorberekend in hogere prijzen in de schappen.
De externe databases, voornamelijk direct marketing databases, geven weer extra informatie over leeftijd, ras, inkomstenniveau, gezinsgrootte en  typologie van de buurt waar de individuele consument woont.
Zo weten de Amerikaanse supermarkten nu al dat 75% van de totale winst gegenereerd wordt door 30% van de consumenten met de hogere en hoogste inkomens. Deze doelgroep is dus extra interessant en dus zijn alle directmarketing tactieken hierop gericht en niet op consumenten met de laagste inkomens.

Overigens zullen door het aanvragen van meerdere kaarten per consument, supermarktchefs zeggen dat ze duizenden aanvragen per week meer krijgen; ‘de mensen schreeuwen om deze kaarten’.
Bovendien, zo vraagt Albrecht zich af, als jij nu hoofd van een IT afdeling zou zijn die deze kaartgegevens controleert, zou je dan ook niet na duizend valse opgaves, kaarten gaan introduceren waarbij voor afgifte identificatie noodzakelijk wordt?
Slimmigheidjes van de consument worden dus afgestraft met technologische maatregelen waartegen de consument niets kan beginnen. Alleen een totale boycot van deze klantenkaarten die door talloze supermarkten zijn geïntroduceerd is de oplossing.

Veel supermarkten hebben hun klanten lekker gemaakt met klantenkaarten, bonuskaarten en allerlei soorten kortingskaarten. In het bezit van een klantenkaart, kun je in aanmerking komen voor kortingen. Maar dit is niet in elk geval zo.
Albrecht noemt een voorbeeld van een supermarkt waar de afdeling snoep drastisch werd gereduceerd. Niet omdat de snoep slecht verkocht werd, integendeel zelfs. Maar onderzoek toonde aan dat deze snoep voornamelijk werd verkocht door mensen met een laag inkomen. En die zorgen nu eenmaal niet voor de winst van het bedrijf.

Klantenkaarten geven informatie over de consument. De ‘big spenders’ krijgen dus extra aandacht, want zij besteden nu eenmaal meer geld. Dat weet de supermarkt.
Met andere woorden, klanten met een goed inkomen die denken dat ze korting krijgen, betalen uiteindelijk meer voor hun product als zij de klantenkaart gebruiken. Kaartinformatie wordt namelijk weer gebruikt om prijzen te bepalen, met de ‘big spenders’ die de norm stellen voor wat anderen voor het product moeten betalen. Dat is de hele truc van het systeem.