Van 20 tot 23 maart j.l. vond in Berlijn de jaarlijkse bijeen­komst van de Trilaterale Commissie plaats. Aanwezig waren onder andere de voormalige Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Henry Kissinger en de megaspecu­lant George Soros. Kissinger sprak over Europa’s rol in de internationale politiek en hield sessies over het verenigde Duitsland en de uitdagingen voor het leider­schap in de 21e eeuw.

Jaarlijkse gasten op de bijeenkomsten van de Commissie zijn Zbigniew Brzezinski, voormalig veiligheidsadviseur van Jimmy Carter; uitgeversgi­gant Conrad Black, voorzitter van de Hollinger Corporation; Dwayne Andreas, topman van een van de grootste Ameri­kaanse graankartels; Umberto Agnelli, topman van Fiat; Louis Gerstner (IBM); Paul Volcker, ex-president van de Federal Reserve; Robert McNamara (ex-directeur Wereldbank); Lord Eric Roll of Ipsden, topman van de Warburg Bank en natuurlijk David Rockefeller, de baas van de Chase Manhattan Bank.

Ook waren er de afgelopen jaren diverse Nederlandse leden bij de Commissie vergaderingen betrokken: Karel Vuursteen (Heineken), Onno Ruding (Citibank), Scherpen­huijsen Rom (voormalig ING), Cees Maas (ING), Cees van Lede (AKZO) en Maarten van Traa, die tot zijn dood diverse malen aanwezig was.
In totaal komen er elk jaar ongeveer 300 genodigden, waarvan 100 Amerikaanse, ruim 150 West-Europese en 70 Japanse leden, die grote industriële ondernemin­gen, banken en de hoogste politieke besluitvormingsorga­nen vertegenwoordigen.

De zittingen zijn te vergelijken met de bijeenkomsten van het World Economic Forum of het Global Panel, met dien verstande dat de bijeenkomsten van de Trilaterale Commissie uit de publiciteit worden gehouden. De pers wordt trouwens geweerd, net als bij de geheime Bilderberg conferenties. En dat heeft een reden. De onderwerpen die behandeld worden gaan over samenwerking tussen Amerika, Europa en Japan, waarbij de Commissie een soort supranationaal overlegcomité op economisch niveau vormt.

De Trilaterale Commissie is in 1973 opgericht door Zbigniew Brzezinski, David Rockefeller en Jimmy Carter, die met lede ogen zagen dat er door Westeuropa en Japan aan de economische macht van Amerika geknaagd werd.
De Commissie moest ervoor zorgen dat alle partijen op één lijn bleven en elkaar van dienst moesten zijn zonder dat dit ten nadele van de ander ging. “Het tegenwicht bieden aan eng-nationalistische standpun­ten”, zo noemde Scherpenhuijsen Rom het ooit in Jason Magazine.
Maar in juli 1993 hebben de Verenigde Staten met Japan een veelomvattend handelsverdrag gesloten, dat overigens door Europa met argwaan is ontvangen.
Het uiteindelijke doel van de Commissie is een mega-alliantie van de economisch machtigste staten op het noordelijk halfrond. Deze alliantie heeft weinig op met staten die vast houden aan hun economische politiek en nationale souvereiniteit.

In 1970 schreef Brzezinski een boek met de titel ‘Between two Ages’, waarin hij zijn ideeën ontvouwde voor een nieuwe economi­sche en politieke wereldorde, waarbij hij zijn sympathie voor een wereldregering niet onder stoelen of banken stak. Hij schreef over een nieuw monetair systeem, een wereldbe­lasting­systeem en een controle maatschappij waarin een elite regeert op basis van de beschikking over superieure wetenschap­pelijke know how.

Op de vraag of de Trilaterale Commissie bezig is een wereldrege­ring te installeren, meldt een informatiefolder uit 1990 van de Commissie: “Deze beschuldigingen, soms afkomstig van mensen met de beste bedoelingen, maar die toch slecht geinfor­meerd zijn, zijn onjuist. De Commissie heeft geprobeerd interna­tionale samenwerking aan te moedigen, maar dit staat ver af van het propageren van een wereldregering. Er zijn geen rapporten van de Commissie waarin staat dat onze nationale regeringen opgeheven moeten worden en dat er een wereldregering opgericht moet worden”.

Opmerkelijk is ook dat er sprake is van verregaande overlap­pingen met deelnemers van o.a. de Bilderberg confentie, de Amerikaanse Business Council, de prestigieuze Council on Foreign Relations.