Een wereldregering is een globale politieke en wellicht economische organisatie die voor de gehele wereld of een zeer groot gebied de macht heeft om wetgeving tot uitvoering te brengen. Een dergelijke regering bestaat momenteel niet. De Verenigde Naties worden echter door sommigen gezien als een poging om een wereldregering te vormen.


Het idee van een wereldregering bestaat al lang, maar wordt niet vaak serieus genomen. In godsdienstige kringen heerst vaak grote angst voor een wereldregering wat neer zal komen op een ongekende werelddictatuur, omdat de installatie van een wereldregering verplichte deelname van de soevereine staat zal betekenen. Immers, wat voor zin heeft een wereldregering als de soevereine staat  zich niets van het bestaan en van de wetten van de wereldregering hoeft aan te trekken?

Een wereldregering houdt tal van gevaren in. Hoe gecentraliseerder bepaalde organisaties worden, hoe logger, bureaucratischer en des te dictatorialer ze worden en des te minder rechten voor het individu. Een ideale positie voor een werelddictator. En wie zegt dat de hele wereldbevolking en alle landen van de wereld zich altijd en unaniem achter besluiten van een wereldregering zullen neerleggen?

Volgens sommige Bijbeluitleggers zou een wereldregering nakende zijn. Dit zou staan in Daniël 2:40 en Openbaring 13:7,8.
– Een komende Wereldreligie (Openbaring 17:3,4)
– Een komende Wereldleider (Daniël 11:36) (Openb. 13:1) (2 Thess. 2:2-10) (1 Joh. 2:18)
– Een komende Wereldprofeet (Openbaring 13:11,12)
– Een komend Wereldbetaalmiddel (Openbaring 13:16,17)

Over het hoe en waarom van een wereldregering is inmiddels zeer veel nagedacht en geschreven door talloze organisaties.  De term ‘world government’ levert via Google inmiddels meer dan 60 miljoen vermeldingen op.
Het idee voor een wereldregering dateert al vanuit de oudheid. In de 18e tot de 20e eeuw en met name  na de Tweede Wereldoorlog kwam de discussie over de wenselijkheid van een wereldregering in een stroomversnelling terecht.

De argumenten om tot een wereldregering te komen verschillen zeer veel van elkaar. Sommige willen slechts op één of meer deelgebieden (milieu, armoede hongerprobleem etc.) een wereldregering installeren, andere willen een complete wereldregering die alle facetten van het politieke en economische leven gaat regelen en beheersen.
Er wordt een verschil gemaakt tussen een wereldregering als supernationale organisatie en supra-nationale organisatie.
Een supernationale organisatie is bij voorbeeld de Europese Unie met bijna dertig lidstaten. Staten kunnen op vergaande manier met elkaar samenwerken, maar de staat blijft soeverein en draagt weinig of geen politieke macht over naar een overkoepelende organisatie. Maar ook hier zijn tal van overgangsvormen. De grens met een supranationale organisatie wordt in een globaliserende wereld steeds moeilijker te trekken.
Een supranationale organisatie streeft naar het samenvoegen van naties tot een geheel met inlevering van de politieke zelfstandigheid. Supranationale besluitvorming geeft aan dat de deelnemende staten hun soevereiniteit op een bepaald beleidsterrein hebben overgedragen aan de boven de lidstaten staande organisatie. Zij kunnen op dat gebied dus tegen hun wil worden gebonden aan besluiten van de internationale organisatie. Om een besluit te nemen is de meerderheid van stemmen voldoende. Supranationaal is de tegenhanger van intergouvernementeel.
Intergouvernementalisme is een theorie over het nemen van beslissingen in internationale organisaties, waarbij de beslissingsmacht gelegen is bij de soevereine lidstaten. Soevereine lidstaten zijn in deze theorie alleen gebonden aan hun eigen besluiten. Beslissingen moeten hierom altijd unaniem genomen worden. De functionarissen van de organisatie hebben slechts een adviserende inbreng en hebben als voornaamste taak de overeengekomen beslissingen uit te voeren. De meeste internationale organisaties zijn volgens dit principe georganiseerd.
In de Europese Unie bestaat al sinds de oprichting een discussie over de balans tussen intergouvernementalisme en supranationalisme.
Dat betekent dat de landen onderling afspreken wat ze gezamenlijk geregeld willen hebben en zich daar vervolgens aan houden. ‘Brussel’ heeft dus geen regeringsverantwoordelijkheid, noch heeft het iets te zeggen over nationale wetgeving. Pas als de nationale regeringen – na toetsing door hun parlementen, het eens zijn over supranationale wetgeving, bijvoorbeeld op het gebied van milieu, dan geldt logischerwijs die wetgeving voor alle deelnemers. In die zin is het woord ‘wereldregering’ ook fout. Een Globale Unie is logischer.
Ook wordt door velen regionale integratie en regionale blokvorming gezien als een opzetje naar grotere politieke en economische verbanden en als een opstapje naar grote boven de staten agerende bestuursvormen.
De secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie en voormalig NAVO secretaris-generaal, Javier Solana, vindt dat het succesvolle samenwerkings- en integratieproces van de Europese Unie uitgebreid moet worden tot de hele wereld. “Een wereldregering is een cruciaal concept omdat alle naties afhankelijk van elkaar zijn geworden. Europa moet, na intern langdurige vrede te hebben bewerkstelligd, een sleutelrol gaan spelen als vredesbrenger in de hele wereld en meehelpen met het opbouwen van een nieuwe vorm van wereldbestuur.”

Solana vindt Europa hét voorbeeld voor een toekomstige wereldregering. Daar waar de Europeanen in het verleden elkaar fel beconcurreerden en regelmatig bloedige oorlogen voerden, is Europa er volgens hem in geslaagd om door toenemende samenwerking een voorspoedig en vreedzaam continent op te bouwen. Dit begon na de Tweede Wereldoorlog voorzichtig met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, daarna, met steeds meer leden, de Europese Economische Gemeenschap, uitlopend in de huidige Europese Unie.
“De wereldproblemen van vandaag zijn enorm: terrorisme, de verspreiding van kernwapens, klimaatverandering, armoede, epidemieën, etc. Dan zijn er nog conflicten zoals het Israëlisch-Palestijnse. Dat kan geen enkele regering in zijn eentje oplossen. Globalisatie is dus absoluut noodzakelijk”, aldus Solana. “Miljoenen mensen over de hele wereld zullen daardoor de kans krijgen om langer, gezonder en beter te leven.”
“De VN heeft er tot nu toe voor gezorgd dat er een internationaal systeem ontstond van overleg en consensus. Echter, de huidige vorm van de VN is niet langer toereikend, omdat iedereen uiteindelijk toch zijn eigen ding deed. We moeten nu zorgen dat we een wereldregering krijgen, dat we op één lijn komen, om de problemen echt aan te kunnen pakken.”

Solana pleit voor een uitbreiding van de G-8, de belangrijkste industrielanden van de wereld, naar een G-10. “China en India horen erbij”, vind Solana. “Het zijn nieuwe wereldmachten die steeds meer invloed krijgen. Bovendien krijgen ze op die manier ook meer verantwoordelijkheid.” Ook vind hij dat de VN-Veiligheidsraad moet worden uitgebreid met meer landen.
“Er moet een raamwerk komen van internationale wetgeving, dat alle internationale contacten kan regelen. Wat we nu al doen in Europa, moet uitgebreid worden tot de hele wereld. Daarbij moeten we ervoor waken dat een wereldwijd wetssysteem niet ten koste gaat van de democratie. Als belangrijke beslissingen steeds meer op internationaal niveau worden genomen, moet de bevolking dit wel als legitiem beschouwen.”  “Het zal moeilijk worden, maar ik zie geen alternatief: er moet een effectievere vorm van wereldbestuur komen, dat tevens gebaseerd is op democratische principes. Dan hebben we het in feite over een Wereldwijd Sociaal Contract.”

Enkele organisaties die zich bezighouden met het propageren van een wereldregering in wat voor vorm dan ook zijn:

·        World Federalist Movement (WFM) met het hoofdkwartier op United Nations Plaza in New York. In Nederland bekend onder de naam Wereldfederalisten beweging. De Amerikaanse tak is Citizens for Global Solutions met kantoor in Washington. De Wereldfederalisten zijn in veel landen actief. Wereldwijd ongeveer 30.000 leden. Zij timmeren actief aan de weg en hebben uitgebreide contacten binnen de VN.
·        World Service Authority / World Government of World Citizens. Opgericht in 1953. Streeft naar ‘World Citizenship’.  Leunt op de officiële documenten van de VN. Aanvankelijk 750.000 leden in 150 landen. Ze geven onder andere een World Passport uit dat inmiddels de facto erkend is door 170 landen. Voor de aanvraag is de ondertekening van een verklaring vereist waarin de noodzakelijkheid van een wereldregering erkend wordt. Inmiddels zijn er wereldwijd meer dan 2,5 miljoen wereldpaspoorten afgegeven.  Kort geleden is er een kantoor in Shanghai geopend.
·        Het Canadese Centre for International Governance Innovation (CIGI). De Canadese regering ondersteunt financieel dit initiatief. In het internationaal adviescollege van het CIGI zit onder andere Strobe Talbott, de topman van de Brookings Institution; Thomas Pickering, lid van de International Crisis Group, Boeing topman en voormalig vice-minister van buitenlandse zaken; maar ook opmerkelijk genoeg Joseph Stiglitz, voormalig topeconoom bij de Wereldbank en nu globaliseringstegenstander bij uitstek.
·        Het Britse One World Trust (OWT) is een in 1951 opgerichte liefdadigheids­organisatie en heeft nauwe connecties met de Wereldfederalisten. De OWT en de daarmee nauw verbonden All-Party Parliamentary Group for World Government (PGWG) telt meer dan 150 leden van de Britse topelite. Zij zijn een van de initiatiefnemers achter het ontstaan van het International Criminal Court in Den Haag.
·        Global Interdependence Center. In 1976 in Philadelphia opgericht. Bekend van de Declaration of Interdependence. Een van de sprekers op hun bijeenkomsten was ooit Paul Volcker, voormalig hoofd van de Amerikaanse centrale bank, lid van de CFR en Bilderberger.
·         De World Constitution and Parliament Association (WCPA).  In 1958 opgericht. Schreef in  1972 de Constitution For The Federation of The Earth, die pas in 1991 na talloze amendemanten definitief is onder de naam Earth Constitution. Inmiddels vertaald in 22 talen. Het is een soort Wereld Grondwet. In 2006 organiseerde zij een internationaal congres in Libië onder de titel ‘Provisional World Parliament’. Is actief in India en een aantal Afrikaanse landen om daar het gedachtengoed te verbreiden. Heeft ook vele internationale supporters.  Een van de vice-voorzitters in Karen Singh, iemand die op bijna alle oecumenische ‘interfaith’ congressen en belangrijke New Age happenings van de partij is. In juni dit jaar zal het 50 jarig bestaan gevierd worden in Bangkok.
·        De American Movement for World Government in Florida. In 1955 opgericht. Willen een ‘installatie van een democratische wereld federale regering, al dan niet via de Verenigde Naties’. Hebben een soortgelijk programma als de Wereldfederalisten.
·        The Universal Alliance. In 1949 in Algerije opgericht. Zijn onder andere voorstanders van een wereldmunt. Spiritualiteit speelt een grote rol in de totstandkoming van een wereldregering. Hebben afdelingen in vele landen.
·        Registry of World Citizens. In 1949 opgericht in Parijs. Geven een soort wereldpaspoort uit.
·        The Association to Unite The Democracies (UAD). Hoofdkwartier in Washington. Oorspronkelijk opgericht in 1939. Daarna diverse naamsveranderingen. Na de Tweede Wereldoorlog veel steun van de voormannen van de Europese integratie. Werkt nauw samen met de NAVO en de EU. Willen Europese/Atlantische integratie als opstapje naar een wereldfederatie.  Een in 1954 door de UAD opgestelde Declaration of Atlantic Unity kreeg ondersteuning van Richard Nixon; zakentycoon Averell Harriman; en John McCloy, bankier, jurist voor een aantal oliemaatschappijen en adviseur van een aantal presidenten; en Henry Kissinger.  In de jaren zeventig was Helmut Kohl, de latere Duitse Bondskanselier, betalend lid van de UAD.
·        Het Britse Civitatis International. Adviseert politici over globaliseringsvraagstukken. Opgericht in 2002 in nauwe samenwerking met de Raad van Europa. Op hun website noemen ze zich een “global governance think-tank.”
·        Het Committee for a Democratic UN is een netwerk van parlementariërs and NGO’s uit Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Zij willen uitbreiding van de VN-organen en zijn bevoegdheden. In de adviesraad zit Ricardo Díez-Hochleitner, voormalig topman van de Club van Rome, met connecties bij de Wereldbank en de Unesco.
Organisaties als de Council on Foreign Relations (CFR), de Trilaterale Commissie, de Bilderbergers en de Commission on Global Governance zullen nooit openlijk erkennen dat zij voorstanders zijn van een wereldregering. Dat neemt niet weg dat er binnen deze organisaties velen zijn die al dan niet heimelijk een wereldregering voorstaan dan wel individueel in woord en geschrift deze propageren.
In het blad van de CFR heeft de afgelopen decennia diverse keren een oproep gestaan om tot een wereldregering of een wereldmunt te komen.
Er zijn ook religieus geïnspireerde organisaties die een wereldregering voorstaan, zoals de Lucis Trust, de Temple of Understanding, de Interfaith Council en het United Religions Initiative, een soort religieuze VN.  Zij maken zich tegelijkertijd ook warm voor één wereldreligie.