William S. Lind heeft in ‘The Schwarz Report’ (Manitou Springs, Col. U.S.A.) gezegd, dat het doel van het Veelvoudig Cultureel Idealisme is in deze tijd onze Westelijke samenleving te vernielen en het ziet er naar uit dat dit zal gelukken. Het heeft de oorlogvoering van ‘de vierde generatie’ op haar hand; een merkwaardig fenomeen.
Het begon al bij de Vrede van Westfalen in 1648, zegt hij. Die gebeurtenis moet worden aangemerkt als het begin van de moderne oorlogvoering. De reden waarom dat Verdrag, dat de dertigjarige oorlog tussen roomsen en protestanten beëindigde, het begin van een moderne periode aanduidt, is dat het een staatsmonopolie voor oorlogvoering begon.

Na 1648 bevochten in Europa landelijke legers elkaar. Niet meer families, etnische groepen en religies. Ook namen ze hun toevlucht tot het gebruiken van andere middelen dan legers. Omkoperij, moorden, piraterij, slavenhandel, huursoldaten en belastingen deden hun intrede.
Iedere gezonde man die een wapen kon dragen was echter welkom. De volkeren kwamen en gingen, waren voortdurend in beweging, zoals dat reeds in de dagen van het Oude Testament het geval was.
In onze tijd van ‘de vierde generatie’ is de staat bezig haar monopolie in de oorlogvoering te verliezen. Er worden nederlagen geleden ondanks alle technologische kennis, speciale training en grote voorraden wapens. Er wordt gevochten op drie niveaus: fysiek, mentaal en moreel. De staat verliest op het morele niveau en dat is erg, want het is het hoogste en beslissende niveau.

Over de hele wereld zijn de regeringen van de landen bureaucratisch geworden en daaruit is een ‘nieuwe klasse’ voortgekomen: de gezaghebbende elite. Deze bezit drie karakteristieke eigenschappen; het kan zorgen dat de ‘dingen’ werken (functioneren), het kan macht gebruiken (dwingen), het kan zich ontdoen van de consequenties verbonden aan ‘dingen’ die niet werken (voordat president Bush kwam zijn openbare scholen erdoor geruïneerd in de U.S.A., want het bekommert zich slechts om het welzijn van de gezaghebbende elite, de ‘nieuwe klasse’).
Veel mensen werden hierdoor verbitterd. Zij zijn zich gaan bezighouden met religieuze waarden en idealisme, hebben zich afgekeerd van de belangen van de regering van hun land.

Oudere vormen van conflict zijn teruggekomen. Culturen botsen, dreigen uit de hand te lopen, kunnen tot uitslaande branden leiden. De Islam is hier en daar openlijk het christendom en de Joodse samenleving gaan bestrijden. Tolerantie is tijdelijk, om tactische redenen mogelijk, maar in principe moeten uiteindelijk alle mensen worden ‘bekeerd’ tot de Islam.

Veelvoudig cultureel idealisme vindt alle culturen goed, behalve onze Westelijke. Wij moeten volgens die leer psychologisch ontwapend worden. Om de leiding te nemen, zoekt men naar een nieuw soort Adolf Hitler.
Dit verhaal wordt verteld in de U.S.A. in de openbare scholen, universiteiten, producten van de ontspanningsindustrie (een dwingende kracht op de TV).
Men nodigt als het ware de Westelijke samenleving uit om zelfmoord te plegen, dat is ‘politieke correctheid’. In werkelijkheid is dit marxisme: dus internationaal communisme. De traditionele seksuele moraal moet worden ondermijnd. Dat leerde al in 1919 de bolsjewist Lukács in Hongarije, in 1923 overgenomen door de Universiteit van Frankfurt, in 1933 door een speciale School, waarin 1950 Herbert Marcuse uit voortkwam. Hij werd in 1960 de goeroe van nieuw links (de babybooms generatie). Zo is in feite het cultuur verraad op gang gekomen. Zo hebben we weer de strijd tussen goed en kwaad (de Nieuwe Wereld Orde). Men wil ons vernietigen. In die richting wordt de jeugd gemanipuleerd.