De Amerikaanse journalist William Safire schreef in ‘The New York Times’ over het politieke heen en weer schuiven van president Clinton. Hij stelt vast dat het Congres in Washington voortdurend in een ideologische strijd met de president is gewikkeld, en dat de meeste mensen er geen touw meer aan vast kunnen knopen.

Voordat Clinton werd gekozen in 1993 stelde hij zich politiek ‘in het cen­trum’ op. Maar zodra hij was gekozen sprak hij zich uit voor links, pro-marxis­tisch, met de gebruikelijke belasting­verhogingen en spenderen met veel overheidsgeld.
Toen zijn populariteit met een klap omlaag ging en de kiezers gingen twij­felen aan de juistheid van hun keus, haastte de president zich terug naar het midden van het politieke tafereel.

Begin 1994 bewoog hij zich echter ineens weer naar links en lanceerde een grandioos plan voor het welzijn van de volksgezondheid. Dit was hem ken­ne­lijk door zijn vrouw. Enfin, er kwam niets van terecht, want het con­ser­va­tieve deel van het Congres torpedeerde het plan.
De president ging vlug terug naar het centrum en schaarde zich achter het idee van een ‘Contract With America’, op een liberaal platvorm. Hierdoor speelde hij de republikeinse partij in de kaart die prompt de verkiezingen voor het congres won, met een overweldigende meerderheid, wat in geen jaren was voorgekomen…

De president probeerde het Witte Huis te veranderen in een ‘Huis Hal­ver­we­ge’, geen vlees noch vis. Hij gaf daar veel ruchtbaarheid aan.
De president ging dus in 1995 accoord met een belastingverlaging en be­loof­de ‘het budget’ in balans te zullen brengen, m.a.w. de nationale schuld te zullen verminderen binnen zeven jaar.
Clinton leek genezen te zijn van zijn socialisti­sche uitstapjes.

In oktober 1995 veranderde hij weer van gedachten! Hij bepaalde dat de groei van ‘Medicare’ (de nationale ziekteverzekering) niet mocht worden afgeremd, dat de sociale dienst (‘Welfare’) niet mocht worden veranderd en dat hij zich niet meer wilde binden aan een vermindering van de staats­schuld. Dat laatste althans niet binnen een bepaalde termijn, bijvoorbeeld zeven jaar, zoals hij aanvankelijk had voorgesteld.
Dus zit Clinton weer in het socialistische kamp. Safire meent dat dit komt doordat Colin Powell weggewandeld is uit de politiek. Powell was voor Clinton een gevreesde kandidaat voor het presidentschap…

Clinton verbaasde zijn democratische partijgenoten door te verklaren dat hij vond dat hij de belastingen te veel had verhoogd. Zij voelen zich bedrogen.
Politici als Tom Daschle en Dick Gephardt, die zijn partij leiden, vertrouwen hem niet meer. Ze laten hem niet meer praten met leiders van de republikein­se partij zonder dat ze erbij zijn. Immers, de kans zit er in dat Clinton nog eens van koers verandert, en naar ‘rechts’ gaat.

Deze president werd gekozen op grond van de belofte dat hij ‘verandering’ zou brengen in het leven van de Amerikanen. Maar het schijnt dat hij niet kan ophouden met veranderen! In totaal tot nu toe vijf keer.