AMSTERDAM-LIENDEN, Het KNP:
“Victor Halberstadt is een eloquente ritselaar van de internationale superelite waarvan de groeiende macht een bedreiging vormt voor de democratie. Tijdens de herdenkingsdienst ter nagedachtenis van prins Johan Friso in de Oude Kerk in Delft, gebeurde er iets bijzonders. De Leidse hoogleraar Victor Halberstadt nam tijdens één van de toespraken het woord ‘meritocratie’ in de mond. Friso was iemand die volgens Halberstadt sterk geloofde in een samenleving waarin de posities van mensen zijn gebaseerd op de prestaties die ze leveren. Mooi om te weten; dat een man, die zich dankzij een gelukkige geboorte ‘prins’ mocht noemen, een voorstander was van dit principe”.
Dit schrijft Eric Smit op de financiële website Follow The Money. Follow The Money onderzoekt met kritische blik de activiteiten van allerlei financiële instituten en hun machinaties.

Wat ook opviel was dat deze observatie werd uitgesproken door iemand waarvan zeker is dat hij als vertrouweling van de koninklijke familie een zeer vooraanstaande positie in de samenleving bekleedt, maar waarvan volstrekt onduidelijk is op grond van welke prestaties hij die plaats mag innemen. Hoewel het curriculum vitae van Victor Halberstadt (1939) een lange lijst met commissariaten, adviesfuncties en lidmaatschappen van zeer voorname gremia bevat is het lastig om zijn loopbaan aan bepaalde successen op te hangen.

De inaugurele rede ‘Naar een economische theorie van de publieke sector’ vormde in 1974 het begin van zijn hoogleraarschap in Leiden, maar het proefschrift zou er nooit komen. Op basis van welke academische prestaties Halberstadt zijn positie aan de Leidse Universiteit tot op de dag van vandaag weet te handhaven, is een groot mysterie. Zijn laatste publicatie stamt uit november 1998 – een lezing over economische trends – en had wetenschappelijk weinig tot niets om het lijf.

Dat zijn specialiteit overheidsfinanciën al jaren het onderwerp is van intens economisch, maatschappelijk en politiek debat, is aan Halberstadt niet te merken. Hij mengt zich nimmer in het publieke discours. Hij is ook geen persoon die zich op zijn gemak voelt wanneer de aandacht op hem wordt gevestigd, integendeel. Halberstadt is iemand die het liefst discreet achter de schermen opereert. Het feit dat zijn toespraak in de Oude Kerk gedeeltelijk door de NOS werd uitgezonden, mag als unicum worden omschreven.

De successen van Halberstadt – indien ze bestaan – zijn voor het grootste deel onzichtbaar. Eén zichtbare, ooit door hem geleverde prestatie mag echter niet onbenoemd blijven. Halberstadt werkte ooit mee aan economische programma’s voor Vara’s Achter het Nieuws. Voor één van die uitzendingen – eind 1968 – deed hij onderzoek naar de vorming van economische macht.

De opzet van die uitzending zou de stof leveren voor een toespraak van de voormalige vakbondsvoorzitter Jan Mertens in het Friese Sneek. Mertens waarschuwde in zijn speech voor een kleine elite die de economische macht in handen had. ‘Tweehonderd mensen die elkaar goed kennen en elkaar frequent ontmoeten in allerlei colleges’ die voor een groot deel bestonden uit vertegenwoordigers van de financiële sector. Ze vormden een ‘griezelige bundeling economische macht’. Hoewel die machtsconcentratie later bekend zou worden onder de noemer ‘de 200 van Mertens’, onthulde Halberstadt in 1999 dat hij daarvan de geestelijke vader was. Op het moment van zijn ontboezeming bevond hij zich al jaren in het middelpunt van diezelfde macht. “Halberstadt is een eloquente regelaar en ritselaar en nauw verweven met de elites van Wassenaar tot Wall Street. Hij is boven alles iemand die zijn talenten inzet om de belangen van een extreem vermogende superelite te behartigen”.

Hoewel hij zich sinds de jaren zestig met de PvdA affilieert, is Halberstadt in werkelijkheid vooral prominent lid van een onzichtbare, zeer vermogende elite. Hij was kroonlid van de SER, bekleedde voorname commissariaten en is sinds 1991 internationaal adviseur van de machtigste bank op Wall Street: Goldman Sachs. Hij geldt als hoogst bekwaam netwerker en een uiterst discreet handelaar in vertrouwelijke informatie. Voormalig journalist en voormalig lid van de regering Clinton – David Rothkopf – kenschetste Halberstadt in zijn boek De Superklasse als volgt: “Het gaat niet alleen om wie naar dat etentje gaat, maar ook om de uitzonderlijke manier waarop hij erin slaagt iedereen interessante informatie te laten uitwisselen, die je nooit zou krijgen als je alleen maar kranten leest of naar de formele sessies gaat”.

Follow The Money-columnisten Maarten van der Kloot Meijburg en Rochus van der Weg maken zich zorgen om de groeiende macht van die elite. Ze wezen in hun lijvige artikel over de ernstige consequenties van toenemende inkomensongelijkheid op een essay van de Amerikaanse filosoof Francis Fukuyama, met de titel The Future of History. Volgens Fukuyama ontstaat er een steeds groter wordende groep van mensen die rond of onder de armoedegrens leeft en een kleine elite die een steeds groter deel van het nationaal inkomen verdient.

Elites die door hun geld en macht makkelijk toegang hebben tot de politieke elite en de politieke besluitvorming ten eigen voordeel kunnen beïnvloeden en daarmee de democratische besluitvorming geweld aan doen. Dat heeft niets met de door Halberstadt gehuldigde meritocratie te maken, maar met de afbraak van democratie. De vraag is alleen of de zelfbenoemde sociaal-democraat/meritocraat Halberstadt zich daar ook maar iets van aantrekt.

Zeker te noemen is dat Halberstadt ook ere-secretaris-generaal van de half geheime Bilderberg conferenties was. Jarenlang zat hij in het Steering Committee dat bepaalde wie op deze bijeenkomsten werd uitgenodigd. Hij was ook aanwezig op het prestigieuze World Economic Forum.

Hij bezit een imposante waslijst van nevenfuncties: kroonlid van de SER (Sociaal-Economische Raad), lid redactie “Openbare Uitgaven”, lid redactie “Atlantic Economic Journal”, lid bestuur “Institute International de Finances Publiques”, informateur voor de koningin van 16 oktober 1981 tot 4 november 1981 (met De Galan), lid Raad van Commissarissen “V.M.F. Stork (Verenigde Machine Fabriek)”, lid Raad van Commissarissen van “Nationale Nederlanden”, lid Raad van Commissarissen T.N.T., vanaf juni 1998, internationaal adviseur “Goldman Sachs Group” Inc., nonexecutive director PA Holdings Ltd., voorzitter Internationale Adviesraad DaimlerChrysler” A.G., lid Raad van Commissarissen “Koninklijke KPN”, lid Raad van Commissarissen “Koninklijk Concertgebouw” N.V., wetenschappelijk hoofdmedewerker Openbare Financiën van de Universiteit van Amsterdam. Van 1965 tot 1974, adviseur directoraat-generaal Rijksbegroting, ministerie van Financiën; van 1971 tot 1973, tijdelijk adviseur en docent voor de Verenigde Naties te Guyana; van 1972 tot 1974, gasthoogleraar University of Florida. Van 1 oktober 1974 tot 1 juli 2009 hoogleraar Openbare Financiën, Rijksuniversiteit Leiden; Verder nog functies bij De Nederlandse Opera, Het Muziektheater, de Koc University in Istanbul, maar ook bestuurslid van organisaties als de Population Council, dat de wereldbevolkingsgroei drastisch wil afremmen.

Bron: FTM.nl

Zie in kader van dit artikel ook onderstaande youtube video