In de ‘Don Bell Reports’ (Palm Beach, VS), nr. 41.4.94 wordt opgemerkt dat de architecten van de Nieuwe Wereldorde (het ‘Nieuwe Tijdperk’) internationalisten zijn. Dat betekent, dat zij geen trouw kennen aan een enkel land, behalve dat het hen moet beschermen…


Zij zoeken het in elkaar knutselen van een land voor zichzelf, waarbij dat land de hele wereld omvat, met een wereldregering die onder hun controle staat.
Zij hebben dat (nog) niet voor elkaar gekregen.

Wanneer de secretaris-generaal van de V.N. bommen wil laten vallen op wat vrachtwagens van de communistische Serviërs, moet hij eerst toestemming vragen aan de vertegenwoordigers van de nationale regeringen. Maar ze werken door, ook in Washington.

Er was altijd gezegd, dat de Verenigde Staten nooit de 2238 vermiste militairen in Vietnam zou vergeten. En daarom zou men geen diplomatieke betrekkingen met dat land aanknopen voordat de communistische regering inlichtingen over die vermisten zou hebben verstrekt.
President Clinton heeft die zaak van de tafel geveegd en op 10 februari 1994 aan 34 grote Amerikaanse bedrijven toestemming gegeven om aan het werk te gaan in Ho Chi Min Stad (het vroegere Saigon). Zij zullen weldra worden gevolgd door 300 kleinere bedrijven, die met de communisten onderhandelen.
Ze hoeven weinig of geen belasting te betalen, dus dat is prachtig (schrijven de kranten). Maar de ‘National Alliance of Families’ heeft fel geprotesteerd. Voor hen is dit verraad en woordbreuk.

Er bestaat een precedent. De Russen hebben aan het einde van de Tweede Wereldoorlog 23.500 Amerikaanse krijgsgevangenen meegenomen uit Duitse kampen, en spoorloos laten verdwijnen. (Uit ‘Soldiers of Misfortune’)
President Clinton heeft de economische sancties tegen communistisch Vietnam (na 19 jaar) ingetrokken. Alle moord en doodslag zijn vergeten, plus de duizenden verminkten, daklozen, eenzame armen, weeskinderen enz..
Van de ‘verstotenen der aarde’ hoeft hij niet te vrezen, dat ze hem de rekening zullen presenteren.

President Clinton gaat D.V. in juni de vijftigste herdenking van D-Day meevieren in Parijs. Hijzelf onttrok zich destijds aan de dienstplicht. Hij wilde niet tegen de communisten vechten.

President Clinton gaf geen toestemming de Serviërs in Bosnië te bombarderen toen hij daarom gevraagd werd door de Europese Gemeenschap. Dit ten behoeve van de NAVO. Zijn weigering heeft duizenden mensenlevens gekost.

Tom Anderson schrijft in ‘Straight Talk’ (Pigeon Park, VS), dat het moeilijk is achter een president te staan, die zijn land niet dient.
Rich Pearce stemt daarmee in (‘Kingdom Insights’, Destin, VS) en waarschuwt, dat het in Washington nu krioelt van socialisten en fascisten. Er is een centralisatie van macht. Er worden mensen bedreigd of omgekocht.
Dit is een soort democratie, die leidt tot anarchie en dictatuur. Slechte maatregelen worden goed genoemd en goede slecht.

De opvattingen van president Clinton komen voor in een boek uit 1837, geschreven door Clinton Roosevelt. Later zijn die overgenomen door Franklin Delano Roosevelt, nu (weer) in praktijk gebracht door president Clinton.

Emanuel M.Josephson schreef hierover in een in 1955 verschenen boek, dat de gedachtengang is ontleend aan de Illuminati (Weishaupt) en het ‘Communistisch Manifest’ van Karl Marx en Friedrich Engels. Josephson voorspelt dat dit tot een Amerikaanse dictatoriale staat zal leiden. Hij zegt dat deze ontwikkeling wordt gesteund door de ‘Rockefeller Foundation Trust’, die aanmoedigt om het tempo te verhogen.

In dat voetspoor gaan de Clintons dus met hun voorstellen, besluiten en het nalaten van het nemen van dringend nodige maatregelen.
Thomas James Norton schreef in ‘Undermining the Constitution’ (1950) dat het allemaal al in 1933 begon. Het is een samensmelting van socialisme, fascisme en communisme. Officieel verboden, maar in werkelijkheid zich verbreidend als een strovuur, dat alles in lichterlaaie zet.

Dit wordt zelden gezegd in de media