In het Amerikaanse maandblad ‘Commentary’ hebben Edward N.Luttwak en Robert L.Bartley de vraag besproken of de Verenigde Staten al dan niet op weg zijn naar de ondergang.

Luttwak gaat er van uit dat Amerika omstreeks het jaar 2020 een ‘derde wereld’ land zal zijn geworden. Het hele land is aan het aftakelen omdat het met de economie niet goed gaat.
De democratie zal een verarming van de samenleving niet kunnen overleven. Een minderheid zal comfortabel blijven leven. Landen als Italië en Mexico zijn destijds ook zo in elkaar gezakt. Je ziet het met kleinigheden beginnen en geleidelijk aan wordt het een sneeuwbal of een lawine.

“In 1970”, zegt Luttwak, “was de totale algemene produktie van de V.S. nog 2 maal die van Japan”. In 1980 was dit gehalveerd; West-Duitsland was de koploper geworden. Tien jaar later waren de Amerikanen helemaal voorbijgestreefd door Japan en de Europese landen. Als deze ontwikkeling zich voortzet zullen de V.S. in 2020 Brazilië voorbij gestreefd hebben op de weg omlaag.
Er wonen reeds duizenden jonge Amerikanen illegaal in Japan omdat ze thuis geen werk konden vinden. Blonde meisjes werken als serveersters in restaurants of bars: sommigen komen in bordelen terecht.

In de V.S. kan elke buitenlandse bezoeker gemakkelijk zien hoe de achteruitgang invloed heeft op het dagelijks leven in vergelijking met enige jaren geleden.
Volg een reiziger maar van Amsterdam of Londen, via Tokyo, naar New York. In de Japanse hoofdstad is een taxi keurig schoongemaakt en opgepoetst. De chauffeur draagt witte handschoenen. Bagage, paspoort en reispapieren worden vlot verwerkt; niemand wil een fooi hebben.

Maar: Wanneer hij de lange vlucht over de Pacific heeft gemaakt en neerstrijkt in John.F.Kennedy Airport, dan kan hij zich in Bombay of Lagos wanen. Zo’n bende is het daar tegenwoordig. Er zijn loketten van vele luchtlijnen die gedeeltelijk of helemaal bankroet zijn. De lange gangen beginnen verveloos te worden, het tapijt is versleten, de meeste roltrappen zijn stuk.
Er zijn ruwweg noodreparaties aangebracht met kale planken en kalk. Richtingaanwijzers zijn slordig aangebracht. Buiten staan oude autobussen, krakend van ellende. Op alle onderhoud is bezuinigd.
Het personeel is onverschillig, slecht opgeleid, gooit met bagage, laat mensen soms uren wachten op het stempelen van hun paspoorten.

Wie daarna moet overstappen op een binnenlandse vlucht is nòg slechter af. Gesalarieerde kruiers vragen openlijk om een fooi, of anders zullen de koffers niet onbeschadigd overkomen! Dit laatste wordt dreigend gemompeld.
Zwaar beschadigde taxi’s vervoeren de reizigers door verwaarloosde straten en armoedige buurten waar verdovende middelen worden verhandeld.

Allerlei grote bedrijven (en patenten) zijn opgekocht door buitenlanders. Ze moesten wel, omdat ze diep in de schulden zitten en de regering in Washington geen enkele maatregel neemt om ze te helpen.
In Japan wordt slechts 1 procent van de kinderen ter wereld gebracht door ongehuwde moeders, in de V.S. 25% in Zweden 50%!. Er bestaat blijkbaar een verband tussen moraal en welvaart. Aldus Luttwak.

Voor Bartley is het verhaal van Luttwak maar somber en gevaarlijk voor de toekomst van Amerika, en hij hoopt dat er niet naar zal worden geluisterd. Hij vindt zijn land in alle opzichten nog superieur. Ook al werken de wetenschappelijke experts nu in Duitsland of Zwitserland, zij zullen hun laboratoria wel overbrengen naar de V.S.
“Wat er ook voor ups en downs mogen zijn, de Verenigde Staten zijn de rijkste samenleving in de geschiedenis van de mensheid” zegt hij. De levensstandaard van de Amerikanen staat ver boven die van de Japanners en de Europese landen, volgens Bartley.
Hij verwacht dat de V.S. de wereld weer uit een tijd van depressie zal leiden.