In ‘The Schwarz Report’ (Manitou Springs, USA,) schrijft John Fulton Lewis over de politieke beweging van de ‘Groenen’ (The Greens): “Sinds het in elkaar zakken van de Sovjet-Unie en de strategische terugtrekking van de Communistische Partij van Rusland, heeft Moskou de fanatieke linkse leiders over de hele wereld de boodschap gestuurd, dat ze naar een volgende strijd toe leven. Zij hebben naar veelbelovende achterdeuren gezocht om weer op het toneel te komen en beschouwen de internationale beweging van milieuactivisten als de beste, want de meeste leden daarvan nemen een leidende positie in als socialistische politici, zodat de Europese regeringen steeds linkser worden. Hetzelfde gebeurt in bureaucratische kringen in de U.S.A.

In maart 1995 maakte Carl Bloice reeds een interessante opmerking als gewezen correspondent van het communistische blad ‘People’s Daily World’ in Moskou, waarvan de juistheid sindsdien op talrijke plaatsen is gebleken. Hij zei: “de milieubeweging (de ‘Groenen’) gaat meer mensen binnen ons bereik brengen dan de vredesbeweging ooit heeft gedaan”.

In 1972, niet lang na het lanceren van de zogenaamde ‘Aarde Dag’ in de U.S.A., verklaarde de leider de communistische partij, Gus Hall: “De belangrijkste factor is het leiderschap van de worsteling van de arbeiders, de massa die ten slotte de kracht is van elke revolutie. Nu  in de strijd tot behoud van het milieu. De wetenschap dat er geen terugkeer mogelijk is, maakt deze worsteling ongewoon urgent. Wij moeten de organisatoren, de leiders van deze beweging zijn!

In 1980 schreef Jeremy Rifkin in zijn boek ‘Entropy’: “De chique hogere kringen met hun ecologie, hun huizen van een kwart miljoen, hun aangemeten pakken en hun luxe auto’s zullen er goed een doen te begrijpen, dat hun geroep om zuivere lucht gepaard behoort te gaan met zinvolle acties die zullen leiden tot herverdeling van hun economische overvloed”. Die boodschap klonk als een communistisch manifest, en dat was het ook.

Al Gore’s boek ‘Earth in the Balance’ sluit zich hierbij aan, maar in een bijgestelde zin, want het is mode geworden bij de elite, waar Rifkin op doelde, de extremisten (de ‘Groenen’) financieel te steunen!
In 1992 legde de Communistische Partij van Amerika officieel een verklaring af, waarin stond dat het socialisme de veranderingen waarborgt om het productiesysteem in harmonie met de natuur te brengen. Weg met de exploitatie van de arbeid en de natuur. “Het is de Communistische Partij die de kapitalistische heersende klasse beschouwt als de vijand van de arbeiders zowel als het milieu. Dus hebben we socialisme nodig!” Daarom werd er ernst gemaakt met verdere infiltratie.

De doorgewinterde communist Michael Gorbatsjov was er als de kippen bij om een nieuwe rol te gaan spelen in de U.S.A. Hij hielp de eerste steen te leggen voor de organisatie ‘Green Cross International’. De Amerikaanse tak noemt zich ‘Global Green’ om uiteindelijk de wereldorde te veranderen (de nieuwe globale samenleving). Vier maanden voordat hij aftrad als president in Moskou, had Gorbatsjov de papieren voor de stichting van de groene organisatie al ingediend bij de Amerikaanse staatssecretaris in Californië (april 1991).

In het oktober/november 2000 nummer van het maandblad ‘Civilization’ (met als ondertitel ‘The New Global Culture’) is Gorbatsjov naar voren gekomen als “gast-hoofdredacteur”, aangekondigd als “de ongeëvenaarde milieu-kampioen”,  ingeleid door de ‘Library of Congress’ in Washington D.C.
Is men vergeten dat Gorbatsjov zijn leven heeft gewijd aan de totale vernietiging van de vrije wereld, vraagt John Fulton Lewis zich af. Vele oorspronkelijk niet-communistische organisaties hebben zich de laatste jaren door Gorbatsjov en de zijnen om de tuin laten leiden. Zij zijn nu allemaal ‘Groen’ geworden.