De tien onafhankelijke staten, die door het vorige bewind van hun regeringen werden beroofd omdat Nelson Mandela over een onverdeeld land wilde regeren, hebben nu de grootste moeite om orde en rust te handhaven.
Alles is, op verschillende plaatsen, uit de hand gelopen en het wordt dagelijks erger. Aldus Judith Matloff in de ‘Evening Standard’ (Palmertson-North, NZ).
Iedereen is ontevreden. Er wordt telkens gestaakt en geplunderd door ambtenaren. Dezen zeggen een hele poos geen salaris te hebben ontvangen of een achterstand te hebben opgelopen tijdens de verkiezingen.

Nelson Mandela zegt, dat hij ze (de voormalige onafhankelijke staten) wil onderbrengen in negen nieuwe provinciale regeringen. Maar: dan moeten ze eerst in staat zijn tot behoorlijk bestuur.
Daar is in de chaos natuurlijk niets van te zien.

Er broed een conflict tussen de Inkatha Vrijheids Partij en het A.N.C. van Mandela. De president wil niet dat een Zoeloe (Celani Mtetwa) minister van politie is.
Hij begrijpt wel, dat de mensen in KwaZulu niet zijn vergeten dat het A.N.C. er meer dan tienduizend mensen heeft vermoord.
Dat is zijn probleem, en hij heeft het aan zichzelf te danken. Uit de Oostelijke Kaap komen soortgelijke berichten.

In ‘The Aida Parker Newsletter’ heeft de hoofdredactie een open brief gepubliceerd, gericht aan president Mandela. Hierin wordt onder meer vastgesteld, dat de nieuwe president en het blad elkaar dertig jaar lang bestreden hebben, en dat helaas is gebeurd waarvoor het blad al die tijd waarschuwde.

“Wij kunnen voortgaan met de strijd, maar wat voor goed doet dat Zuid-Afrika? Ons land is uiterst kwetsbaar geworden door al de gebeurtenissen sinds 1984.
Haat, geweld, dood en verderf rondom, economisch ondermijnd.
Wij hebben een nationale schuld van 200 miljard Rand, en ons geld wordt steeds minder waard. Ons volk is gedemoraliseerd, pessimistisch, onzeker en bang.
Het Godsvertrouwen heeft geleden, men is bitter teleurgesteld door de politici en hun beloften. Er wordt gehoopt op terugkeer tot een normaal leven. Help ons hoe wij hebben geleden. Het is nu een kwestie van overleven of ondergaan. Het is uw taak, leiding te geven.
We moeten samenwerken. Wij zijn bereid met u het verleden te begraven”.

Geleidelijk komt de brief bij het feit dat de regering in communistische handen is gekomen. Dit in tegenspraak tot de uitspraak van Henry Kissinger (leidende figuur van ‘het Nieuwe Tijdperk’), die sprak van een niet-communistisch bewind.
“De KGB-kolonel Joe Slovo (nu lid van de regering in Pretoria) zal daar wel anders over denken.”

Ds.Peter Hammond (evangelist) zegt in ‘Frontline Fellowship’ (Newlands, RSA), dat we moeten bedenken, dat de uitslag van de Zuidafrikaanse verkiezingen géén overwinning van de democratie was. Hij zei ook “dat de installatie van Nelson Mandela een dag van rouw was voor Zuid-Afrika”.
Bij de plechtigheid waren Fidel Castro en Yasser Arafat tegenwoordig, maar ook een ‘toverdokter’, een Hindoe priester en een Imam van de moslims. Het herinnert ds.Hammond aan Jesaja 2:6 waar staat: “Maar Gij hebt Uw volk, het huis van Jacob, verlaten, want zij zijn vervuld met goddeloosheid, meer dan het oosten, en zij zijn guichelaars gelijk de Filistijnen, en aan de kinderen der vreemden tonen zij hun behagen”.

De regering is aan de macht gekomen door sancties, revolutie, terrorisme, intimidatie, propaganda én fraude. Door het A.N.C. hebben miljoenen mensen hun baan verloren, en duizenden zijn vermoord. de leiders zijn communisten en socialisten. “Hun victorie – de gezworen vijanden van God en Zuid-Afrika.”
Tegen hen is tot het uiterste gestreden, maar tevergeefs. Maar ds.Hammond is dankbaar, dat het nog niet erger is.
“Nú moeten we alleen op God vertrouwen” zegt hij.