Steeds meer geld verlaat Zuid-Afrika. Gefortuneerde zakenmensen zijn overal in het buitenland welkom, als ze hun kapitaal meenemen.
De buurlanden vragen voortdurend om geld, maar president Mandela heeft dat niet. Hij zit midden in de problemen.


Sommige Europeanen zouden hem willen helpen, maar ze vertrouwen hem niet. Dokters, onderwijzers, professoren en boeren verlaten in steeds grotere aantallen het land. Dreigementen van communistische heethoofden doet daar geen goed aan. Wie ziet er nu iets in een gecentraliseerde Marxistische macht? In het A.N.C. bevinden zich slechts twee anti-communisten, namelijk Jay Naidoo en Alec Erwin.

“‘Gerechtigheid, waarheid en leven’. Verspreid over heel Zuid-Afrika zoekt het merendeel van de bevolking daar nu koortsachtig naar”. Aldus Ucanews, een uitgave van de bijbelgetrouwe protestantse kerken in Zuid-Afrika.
Maar: “Het land gaat helemaal de verkeerde kant op”, zegt de ‘Aida Parker Newsletter’.

Het land heeft president Nelson Mandela een kans gegeven en afgewacht of er iets van terecht zou komen. De mensen weten dat zijn regering grotendeels uit communisten en verdachte corrupte politici bestaat. Maar ze hoopten dat er na de chaos tenminste iets goeds tevoorschijn zou komen.
Dit alles tegen beter weten in. Bovendien, niemand weet hoe Gods plannen zijn, “zolang er leven is, is er hoop”.

De vakbond ‘COSATU’ (Communist South African Trade Union) heeft stakingen, sabotage en demonstraties georganiseerd. De Marxisten hebben de oorlog verklaard aan de directies van de fabrieken en mijnen, kortom, de gehele Westerse handel en industrie. Zij beroven het land van de mogelijkheden op te bouwen van wat hun kameraden hebben verwoest!
Uit hun geschriften blijkt dat zij nog steeds in de greep zijn van een mystieke visie, een socialistische utopie. Zij dwingen het African National Congress hen hierin te volgen. Zij hebben 50 leden in het parlement zitten, en hun druk op de regering blijft toenemen.

De bevolking klaagt dat er niets wordt gedaan aan het bouwen van de anderhalf miljoen beloofde huizen, werkverschaffing voor twee-en een half miljoen mensen, een half jaar betaalde vakantie voor een kraamvrouw, tien jaar gratis onderwijs voor de jeugd, gratis gezondheidszorg voor kinderen onder de zes jaar, teruggave van land dat ná 1913 door de overheid in beslag werd genomen, lage telefoontarieven enzovoort! Verdwenen verkiezingsbeloften!
Het land heeft niet genoeg bouwmaterialen, en mensen die een behoorlijke opleiding hebben gehad, beschikbaar, zodat er geen goede huizen komen te staan zoals een vorige regering ze destijds (vóórdat De Klerk president werd) lieten bouwen.

De mensen leven op een bestaansminimum. Stadjes en dorpen raken in verval. In de provincies is gebrek aan deskundige ambtenaren. Zij waren ‘goed’ in de revolutie, als oproerkraaiers, maar zijn het verzorgen van een behoorlijke administratie ontwend. Ze willen de ambtenaren van de vorige regering kwijt, maar bezitten zelf niet de nodige kennis.
Er zijn enige invloedrijke mannen, die proberen zich met hun ellebogen naar voren te dringen. Dat zijn Tokyo Sexwale, Matthew Phosa, Terror Lekota, en Popo Molefe. Zij zijn verwikkeld in een strijd om de macht in de kantoorgebouwen…

De ‘British Intelligent Digest’ voorspelt, dat (menselijkerwijs gesproken) alles er nu van afhangt, hoe lang de regering de krijgsmacht met rust laat, die de orde moet bewaren. Er zijn reeds soldaten van het Pan African Congress toegelaten, die in de administratie snuffelen. Dat is geen goed teken. Zij zoeken naar anti-communisten die als zondebokken moeten dienen…